Snorry...

Ziek - zieker - ziekst...
Heel veel zenuwpijn...
Heel veel spierpijn...
Ontregelde druk in beide oren en daardoor geen evenwicht of normaal gehoor...
Keelpijn, buikpijn, hoofdpijn...
Eten doet pijn, praten doet pijn, bewegen doet pijn, liggen doet pijn, leven doet pijn!
Sinds zondag ben ik al 3x uit zetel of bed gekomen: 1x dokter, 1x apotheek, en vandaag mee met vake Sarah en enkele klasgenootjes afhalen die in de bakkerij speculaas gingen bakken. Alle 3 keren had ik er na 3 min. alweer spijt van. Want het gaat echt niet goed...
Vanavond had ik voor het eerst in lange tijd weer eens iets voor mezelf gepland: een avond met fotografe Lieve Blancquaert, een fantastische en boeiende vrouw. Maar wéér heeft mijn lijf het me niet gegund, en in de plaats van die tijd voor mij, kreeg ik wéér de dagelijkse kost van zetel en pillen en teleurstelling.
Ik heb Sarah amper gezien deze week; moeke bracht haar elke ochtend naar school, ze at elke middag bij mijn ouders, en na school was ze bij hen tot D. van zijn werk kwam. En àls ze thuis was, kon ik wel huilen - want het geluid was te scherp, en haar drukke aanwezigheid putte me uit, en doen alsof het allemaal wel ok was met mama lukte maar amper en was vermoeiend...
Een nieuw weekend komt eraan, maar de wanhoop is groot: het zal niet anders zijn... :-(
Het lijf is op en vindt geen enkele manier om te recupereren, want het ene virus volgt de andere bacterie op, en niet slapen door de pijn maakt dat de oververmoeidheid toeneemt, waardoor de pijn weer toeneemt, enzovoort.
Ik leef van pil naar pil, van nachtmerrie naar nachtmerrie, van slapeloze nacht naar slapeloze nacht, van pijnopstoot naar pijnopstoot, van zetel naar bed en omgekeerd. Af en toe een beetje breien, af en toe bijlezen op het internet, af en toe enkele bladzijden lezen, af en toe wat kleuren met mijn meisje, af en toe een was in 't machien gooien,...
Maar het is genoeg geweest!
Spijtig genoeg heb ik daar niks over te zeggen, en zal het blijven komen als het zo in de sterren staat...
Maar voor mij is het meer dan genoeg geweest!

De enige energie is de brei-energie...

Nog steeds ziek, en logischerwijs ook depressiever navenant zieker, waardoor nog steeds het grootste gedeelte van de dagen wordt doorgebracht in zetel/bed met indien mogelijk een brei- of haakwerkje. Als D. werkt en Sarah op school is, heb ik één trouwe bondgenoot: Fee voelt zich héél thuis in mijn wolwereldje! Ze is geen schootkat, maar komt graag dichtbij liggen, en 't is natuurlijk handig dat er bij dat vrouwtje altijd een zachte gebreide muts en bolletjes wol liggen om zich op neer te vlijen, de risico's van scherpe scharen en priemen en stopnaalden neemt ze er graag bij...



Ik ben voornamelijk bezig met kleine projectjes en kadootjes, dus dan is het makkelijk om weer een rij afgewerkte dingen te tonen!
De badset voor mijn meter met als eerste item een katoenen washand, is ondertussen uitgebreid met een gehaakte bad puff, en hoewel het onding echt een gruwel was om te haken (héél veel steken op een klein plekje), vind ik het resultaat echt super! De doos is ondertussen - met dank aan tante G. - ook een feit...

Tussendoor een WIP (= Work In Progress) met handgeverfde wol: dit breiwerkje wordt een muts - hoe ze eruit zal zien, weet ik niet, want het gaat om een Mystery KAL van Tucana's Dream en we hebben enkel deel één van de werkbeschrijving gekregen, morgen komt het vervolg...

Mijn moeder en zus en ik hebben al een verzamelingetje mutsen bij mekaar gebreid/gehaakt voor de Bulgarije-actie, en dit zijn mijn 2de en 3de warme-oren-project:

Mijn metekindje Mare wil graag een baret voor Nieuwjaar, en dus wilde ik de Boho Beret voor haar maken; de wolkeuze was niet erg duidelijk, dus ik breide een exemplaar van één van mijn lievelingswolletjes (laatste bol!) met een mooi resultaat. Jammer genoeg vindt de tienermeid de kleuren niks voor haar, dus ik ga op zoek naar andere wol en zal nog een baret breien. Deze zal wel een plekje krijgen... op de groei voor Sarah of als kadootje voor iemand of...

Snoepwolletjes!

Oké ik geef het toe: hoe zieker ik ben (geweest), hoe vlugger ik overstag ga in 'verwen jezelf', en dus na de voorbije helse weken in bed/zetel had ik mezelf getrakteerd op wat internetwinkelen in het wolparadijs van Wolhalla...
Vandaag arriveerde mijn (gedeeltelijke - slechts 1 van de 3 bestelde strengen Noro, door een fout van de winkel) snoepwolletjes om van te genieten!

Dit is een Toverbol / Zauberball van Schoppel - sokkenwol in de meest wonderlijke kleuren! De kleuren wisselen niet vaak dus gebreid krijg je een heel speciaal effect... hopelijk kan ik binnenkort het resultaat tonen - in sokken of handschoenen of wie weet...



Na de aankoop (2de hands) van enkele Noro boeken, mocht de wol niet achterblijven, en dus liet ik me helemaal gaan bij een laatste-stuks-actie van Noro Iro in deze mooie tinten! De wol is zo enorm zacht dat ik 'm gewoon al graag 'knuffel', ik ga lang nadenken voor ik deze schat ga opbreien tot...



Wol en breiboeken hebben een helend effect, zeg ik dan maar als excuus... En nog meer van dat: ik leef maar één keer en het is al zwaar genoeg en er komt tenminste iets bruikbaars van en al die pijn is wel wat positiefs waard en...
Natuurlijk zijn het geen noodzakelijke aankopen, en is het 'domme geldverspilling', maar... waarom voelt het dan zo goed?

Ideaal voor een regendag...

Vanmorgen mocht ik mijn Kiala-pakket gaan afhalen: 5 mooie breiboeken, tweedehands maar eigenlijk nieuw, voor de prijs van één! Ik ga patroontjes kijken vandaag...

Als de zon ondergaat...

... stelen Sarah en Fee nog een laatste geniet-moment buiten in de tuin! En dan weten wij weer waarvoor we vorig jaar verhuisden naar dit huisje met tuintje aan het einde van de wereld!

Ook zonder adem kan gebreid worden, zo blijkt...

Ziek. Zo ziek! Vrijdagavond moest de dokter zelfs een inspuiting met cortisonen geven zodat ik genoeg zuurstof binnenkreeg, want het hoesten had me uitgeput, en de bronchitis kneep mijn longen dicht. Bijna het hele weekend lag ik (weer) plat, terwijl D. uit werken ging zowel zaterdag als zondag, en terwijl Sarah bij moeke logeerde.

Op de pieken van het ziek-zijn lukte zelfs breien niet, en dàt wil al wat zeggen... Maar gelukkig waren er betere zetel-momenten waarop wol en naalden mijn redding waren zodat ik niet helemaal in de depressieve duisternis verdween.

En zo zijn er weer wat projecten af geraakt!

Mijn Monkey sokken!!!!!!! Meer dan een jaar geleden zette ik deze eerste patroonsokken op (na een paar basissokken om hiel enzo te leren) in de handgeverfde sokkenwol (merino+tencel) van Lizzie's Wonderland. Nu zijn ze klaar, en passen ze zalig perfect aan mijn voeten tegen de komende winter!


Sarah koos een handgeverfd wolletje, ook van Lizzie's Wonderland, voor een knikkerzak. Dit was het resultaat vòòr ik besliste om het ding te vilten... (wat spijtig genoeg niet echt een geslaagde missie werd, ik weet nog niet hoe ik de knikkerzak bruikbaar kan maken)

Nieuwjaar komt stilaan dichterbij, en dat is de tijd van kadootjes! Elk jaar probeer ik iets te breien of haken voor mijn meter, en nu is dat niet anders. Deze keer heb ik gekozen voor een badset, en als eerste item heb ik al een katoenen washandje gebreid. Superzacht en even zachte lavendelkleurtjes, ik denk dat mijn meter blij zal zijn - gepland: gehaakte badpuff + gebreide zeeponderleggertje in dezelfde katoen... en daarbij dan een leuk zeepje of een heerlijk geurende badolie?

Om te besluiten, even de aandacht vestigen op een mooie actie in samenwerking met Vitaya: "Mutsjes voor Bulgarije" en mijn eerste creatie daarvoor. Mijn moeder, mijn zus, mijn schoonzus en ik hebben alleszins al beslist om tegen het einde van het jaar een verzameling mutsjes bij mekaar te breien/haken voor kinderen in Bulgarije! Chris Dusauchoit en Maya Detiège zullen die mutsen uitdelen voor de komende winter...

Met een klein beetje wol en een ietsiepietsie tijd kan je een kind in Bulgarije deze winter warme oortjes geven! Alle beetjes en steekjes helpen!!!!!

Sarah poseert een muts die ik op één avond uit mijn duim zoog gisteren...

U breit toch ook?

Een échte prinses met koninklijke (groot)ouders!

Wat is er hatelijker dan dat je je huissleutel verloren/vergeten bent? Beetje genant als je voor de poort van je kasteel staat...



Woensdag 11 november. Een vrije dag voor Sarah en papa, en omdat iedereen het ziek-zijn en thuiszitten zo beu was, stapten we in de auto richting Sint-Pieters-Rode. Ook mijn ouders reden mee omdat die zo'n uitstapje altijd wel zien zitten, én de rolstoel ging mee voor mama die eigenlijk feitelijk platte rust voorgeschreven had gekregen.
Onze prinses wilde wel eens een écht kasteel zien! Spijtig genoeg was dat gesloten voor die feestdag (en de logica daarvan ontging ons eigenlijk wel), maar een heerlijke wandeling rond de slotgracht was evengoed de moeite waard. Wat een mooie en magische plek...

Na enkele gezinsfoto's voor ons stulpje was het tijd om even op te warmen bij een warme chocomelk, en dat deed deugd op zo'n koude herfstdag.

Mijn ouders en ventje en dochter en ik genoten van het kleine uitje, want meer moet dat niet zijn... Heel even vergaten we de zorgen en vieze beestjes en pijn en donkere gedachten...

En onze prinses voelde zich helemaal thuis op dit magische plekje waar ze nog lang kan van dromen!