woensdag 13 november 2013

Nieuwe blog op Wordpress

Hier kan je me nu terugvinden, na teveel gedoe op Blogger, ben ik naar Wordpress verhuisd: MorganMagic in Avalon ! Ik zie je daar!

zaterdag 12 juni 2010

Al wordt er weinig geblogd...

... omwille van te ziek, teveel pijn, te weinig momenten buiten de kerker: de nieuwe blog!
Stiekem hoop ik op 'minder ziek, minder pijn, en meer vrije momenten', maar wat Het Lijf betreft, vrees ik dat een nieuw dieptepunt bereikt is en probeer ik vooral niet te verzuipen...

zondag 23 mei 2010

En dan plots is er een nieuwe blog in de maak... :-)

Terwijl de hele familie aan 't feesten was (communiefeest van neef Stijn), heb ik mijn eenzame namiddagje thuis gespendeerd aan het maken van een nieuwe blog. Voorlopig is de link enkel op vraag, tot het hele ding in orde is en ik beslist heb of het weer een openbare blog wordt of niet. Alleszins: oeps, blogland is me nog niet kwijt... ;-)

zaterdag 22 mei 2010

En dan plots is het afgelopen :-(

Ik kan geen foto's meer op Blogger plaatsen, omdat mijn upload-capaciteit is overschreden... En dan plots is het dus afgelopen met bloggen, tenzij ik geld ga neertellen om hier foto's te mogen plaatsen, wat ik niet van plan ben...

Alternatieven zijn welkom, als iemand een oplossing kent. Zoniet zal de blog hier stoppen...

Ouderschap

Mama geniet van Moederdag: mogen uitslapen en kadootjes op bed gebracht krijgen...


Papa geniet van z'n papa's kindje: samen in de zetel kijken naar de diertjes op tv...



Soms is mama/papa zijn gewoon mooi...

dinsdag 11 mei 2010

Speeltuinen met diertjes = dubbel genieten!

(Nog wat verlate april-foto's, met mooier weer dan nu dus)

Een zondagmiddag, eerst een hapje eten in de Gabber, daarna spelen en relaxen...
Maar Sarah wil in de binnenspeeltuin en papa en mama beslissen dat dàt enkel is voor regenweer, dus probeert ze enkele reacties uit om dan omgekocht te worden met... :-)



Zoals altijd is het daarna tijd om buiten de zwanen en geiten wat brood te geven van ons middagmaal binnen...



"Mama, ik kan de baby voelen!" Onze kleine dierenvroedvrouw is elke keer in de wolken als het kleine-geitjes-tijd is...
En meneer de pauw, die wil ook weer indruk maken op mama, omdat hij ondertussen wel weet dat hij haar favoriet is!



Een zaterdagnamiddag: ventje wil gaan vissen in de vijver van de Halve Maan in Diest - moeke, vake, Sarah en ik gaan mee omdat het zo'n mooi weer is.
Moeke en ik zitten op een bankje wat te rusten, en dan zie ik plots mijn dochter...



"Sarah, wat doe jij daar nu???"



"Met mijn ogen dicht, en mijn kop in 't zand, geeft dat mooie kleurtjes binnenin!"
Ach, wie ben ik om dit gek te vinden? :-)))


Nog een vluggertje in de Gabber, met een stralend zonnetje in ons kielzog! Wat zullen wij dit plekje missen als de speeltuin effectief zal sluiten... :-(
Dus we genieten nog zoveel mogelijk, dicht bij huis!



En die dochter van ons, dat is doodgewoon het mooiste meisje op de aardbol, dat kàn gewoon niet anders! :-)

zondag 9 mei 2010

Aandenken aan een creatieve ziel...


Geen idee hoe oud ik was, toen mijn nieuwjaarscentjes voor één keer niet gewoon in mijn hand werden gestopt maar in dit houten kistje zaten... Lagere school, dus al zeker 25 jaren gaat het met me mee. Mijn peter was een creatieve man en zijn passie lag in hout. Hij maakte sierlijke trappen en andere houten prachtdingen, en voor zijn metekind een ronde houten kistje. Dat stond ooit op mijn boekenkast in de kamer die ik met mijn zus deelde, het ging mee op internaat en daarna opnieuw naar huis, het verhuisde toen ik alleen ging wonen en het kreeg daar opnieuw een plekje op tussen de boeken, weer een verhuis naar het appartement en naar de ruwhouten secrétaire die ik kreeg van de man van mijn leven, en uiteindelijk mocht het daar opnieuw staan wanneer we naar dit huisje kwamen met ons drietjes. Het kistje had altijd al een ereplaats, maar nu wordt het extra gekoesterd - want er hangt een waas van gemis maar ook van mooie herinneringen rond...

Ik weet niet of ik geloof, maar ergens troost ik me wel met de gedachte dat nonkel Krol nu geniet van het maken van trappen naar de hemelpoort. Ongetwijfeld maakt hij mooie dingen uit hout terwijl hij wacht op degenen die achtergebleven zijn...



Ik mis mijn peter, maar hij moet nu niet meer lijden en hij kan weer doen wat hij graag deed, of dat hoop ik dan...