donderdag 31 mei 2007

mama van een schoolgaand kind


sinds vorige week gaat sarah af en toe naar school, en dat bevalt haar prima! weer een nieuwe wereld die voor haar opengaat, sarah stapt erin met een lach...
oorspronkelijk was de planning dat ze pas in september zou starten (niet zindelijk, amper een dikke maand school voor de grote vakantie begint, plekje en vertrouwen in de crèche behouden, teveel veranderingen op korte tijd,...), maar na een uurtje 'proef' twee weken geleden zag ik dat ze er eigenlijk wel klaar voor was
en dus besloten we om het gewoon te proberen: maandag- en donderdagvoormiddag naar 't klasje bij juf Kathleen, na de middag haar dutje thuis, dinsdag en woensdag en vrijdag naar de crèche zoals altijd
vandaag was de derde keer dat we samen te voet naar school gingen (van bij mijn ouders), en ze was enthousiast en vrolijk, even een pruilmondje toen ze een handje aan de juf gaf en mama wegging door de grote schoolpoort, maar geen traantjes en daarna flink meegedaan met de andere kleuters de hele voormiddag
ze werken rond kikkers momenteel, dat helpt wel denk ik, met een plonske-papa en een interesse voor die groene diertjes! en zondag mag ze het kikkerdansje al meedoen op het schoolfeest!
de juf is lief, maar van de kindjes is ze nog wat bang - ze is dan ook plots de kleinste (in de crèche is ze bij de groten, en in haar klas zitten kindjes tot 4j), en het is een grote groep nieuwe kinderen
als ik vraag wat ze gedaan heeft op school, krijg ik eerst een 'niets!' - daarna komt er dan druppelsgewijs uit dat ze het kikkerdansje geoefend heeft, dat ze in het ballenbad gespeeld heeft, dat ze haar koekje heeft opgegeten,...

in de boekentas vandaag: een kleurprent van... een kikker! drama dat ze eerst een dutje moest doen voor ze die tekening mocht kleuren, ik weet dus al wat ze zal doen als ze wakker wordt...

wat wordt ze groot!!!
vorige week beseften wij, als papa en mama, dat we een schoolgaand kind hebben nu - dat besef kwam met een krop in de keel, ons mini-meisje van nog geen 2,5kg gaat plots naar school, ons peutertje is plots een kleuter...
het doet me wel iets, het doet me zelfs heel veel... mijn baby is een kleuter, en die babytijd komt nooit meer terug...
het maakt me stil en een beetje droevig, maar tegelijkertijd ben ik supertrots als ik mijn kleine meid met haar boekentasje (jaja, ook een kikker, toevallig) op de speelplaats zie - omdat ik weet hoe leergierig en levenslustig ze is, omdat ik weet dat ze graag kindjes rondom zich heeft, omdat ik weet dat ze deze uitdaging met haar twee handjes aanneemt en ervan geniet om elke dag opnieuw een stapje verder te gaan in het groot worden!

zucht...

woensdag 30 mei 2007

WICCA


vannacht heb ik boek 14 van de WICCA-reeks (Cate Tiernan) uitgelezen, en ben ik in het laatste deel 'Nachtkind' begonnen

deze boeken hebben hun plekje in de boekenkast verdiend! het onderwerp boeit me enorm - heksen - maar de schrijfster slaagt erin om de sfeer helemaal voelbaar te maken met haar woorden, de personages zijn herkenbaar (hoofdpersonage heet morgan, hoe kan het ook anders dan dat ik een gevoel van herkenning krijg, en haar verhaal loopt op sommige vlakken samen met het mijne), er zit spanning en humor en romantiek en mysterie in, en de boeken lezen heel vlot want zijn jeugdboeken

in de wereld van magie, mag Cate Tiernan bij mij naast Marion Bradley (Nevelen van Avalon e.a.) staan!


WICCA (Cate Tiernan)

1. Boek der Schaduwen

2. De heksenkring

3. Heksenbloed

4. Zwarte magie

5. Ontwaken

6. Behekst

7. Noodkreet

8. Erfgoed

9. Conflict

10. Zoeker

11. Oorsprong

12. Eclips

13. Afrekening

14. Lotsbestemming

15. Nachtkind

dinsdag 29 mei 2007

Magic Creations - column 4

TOVEREN

“Hokus, pokus, pas! Ik wou dat mama een poesje was!”
Als een goeie mama miauw ik dan en Sarah lacht. Zo zwaait ze nog een paar keren met haar zelfgemaakte toverstokje en mag ik ook een hondje nadoen, en een ezel, en een kip. Sinds het boek ‘Het toverstokje’ van Klaas Verplancke is Sarah regelmatig tovenaar-van-dienst. Ook in de boeken over Lotje (de kleine heks) van Lieve Baeten krijgt haar fascinatie voor magie genoeg voer: “Hokus, pokus, pompelmoes! Ik wil mijn eigen lieve poes!”
Magie is hier in huis alomtegenwoordig, met een mama die dol is op heksen en elfen en Avalon, met een papa die zot is van draken en Merlijn, en nu met een dochter die alle verhalen fantastisch vindt!

Voor haar is een toverstokje langs de ene kant nog heel letterlijk: een stokje en de nodige magische spreuken. Langs de andere kant is het spannend en boeiend en betoverend voor een meisje van 2,5 jaar oud.
Wanneer we volwassen zijn, zien we de betoveringen niet meer zo duidelijk en is het moeilijker om de magie te behouden. Ik heb nu een kind die mijn herinneringen opnieuw levendig maken en die me tonen hoe wonderlijk de wereld kan zijn. Maar ik kan verder kijken dan dat kleine meisje… Het zit sowieso in me om te ‘geloven’ in een andere realiteit, niet dat ik elke dag blijf hopen om ooit een echt elfje te zien te krijgen, maar wel geloven in het kinderlijke vertrouwen in ieder mens en de verpersoonlijking daarvan in het beeld van een elfje of tovenaar of heks of… Ik hou wel van de nevel waarachter wonderlijke dingen en wezens verscholen kùnnen zijn, niet alles moet zichtbaar en vooral hard zijn, het kan ook zacht en mysterieus.

Meer praktisch heeft iedereen wel een toverstokje bij de hand, en kan prachtige dingen tevoorschijn toveren. Niet iedereen is er zich van bewust…
De schrijfster heeft haar pen (of in dit tijdperk haar toetsenbord). De schilder heeft zijn penseel. De fotografe heeft haar fototoestel. De beeldhouwer heeft zijn beitel.
Ik kan mijn toverstokje gebruiken als verschillende dingen, en ik zal niet alleen zijn op deze wereld met dat talent, want hier op dit forum ben ik al vele collega-tovenaars tegengekomen. Als ik iets wil breien voor mijn dochter, zijn mijn priemen het toverstokje dat gebruikt kan worden om uit een hoopje wol een mooie trui te toveren. Voor het schrijven van deze column heb ik het omgevormd tot een toetsenbord. En met mijn potlood laat ik dromen op papier verschijnen.

Het enige wat nodig is om te kunnen toveren, is het kwijtraken van de blindheid die komt met volwassen worden! Kunnen zien dat ieder van ons een toverstokje hééft, is de eerste les in de heksenschool. Lotje moet een magisch koffertje openmaken om naar de heksenschool te mogen gaan – geen makkelijke opdracht, want de opendoe-toverspreuk werkt op àlles behalve op het koffertje. Het lukt haar pas als ze alle logica opzij kan zetten en de blijf-dichtspreuk zegt! “Hokus, pokus, sterrenlicht. Kleine koffer, blijf nu dicht!”
Een beetje geloven in wat je niet kan zien, een beetje alle logica opzij schuiven en plaats maken voor magie… Dan kan je ontdekken welke toverkwaliteiten in jou verscholen zitten! Een beetje oefenen om je toverstokje op de juiste manier te gebruiken, en de mooiste dingen worden gecreëerd!

“Hokus, pokus, wiege, wiege, wiege. Ik wil dat dit tapijt kan vliegen!” Zo begint de reis van Lotje en de heksenprinses…

Liefs,
Galadriel xxx

Magic Creations - column 3

SPIEGELBEELD

Voor je aan iets begint, of het nu gaat over breien of scrapbooking of stikken of schilderen, heb je een beeld voor ogen: een droombeeld. Zo zou je willen dat het er gaat uitzien, zo wil je het maken om het zo te kunnen gebruiken, zo probeer je iets te creëren dat eventjes een stuk van jezelf is. Soms is dat droombeeld zelfs onbewust aanwezig, besef je pas wat je wou maken als je eraan begint…
Voor mij is het nu breien. Ik zie voornamelijk mijn dochter, of beter mijn creatie in combinatie met mijn dochter. Boekjes uitpluizen, een voorbeeldje van het forum, of zomaar een ideetje in mijn hoofd. Ik vind een modelletje, en probeer het in mijn gedachten meteen uit op mijn meisje. Dan begin ik eraan, en krijgt het idee echt vorm, maar het beeld verandert naargelang mijn werk vordert. Nooit klopt het droombeeld met het uiteindelijke resultaat, en soms valt dat verschil mee en soms valt het tegen. Want de wol heeft zijn eigen karakter, het brei-proces geeft een bepaald effect, en mijn dochter die de creatie aantrekt, draagt die zoals zij is. Op het forum leg ik het hele proces zelfs vast op beeld, op foto: model, wol, vorderingen en resultaat met en zonder dochter. Zo deel ik de beelden met anderen.
Dit geldt voor alle creaties: een foto, een kleedje dat gestikt wordt, een schilderij, een tuin.

Op deze manier kunnen we eventjes genieten van de droombeelden van anderen: we krijgen als het ware een exclusieve eenmalige toegang tot hun hoofd. Hetzelfde basisidee krijgt zoveel verschillende vormen als er mensen zijn die het uitwerken. Iedereen heeft een andere visie over dat idee, iedereen kiest voor zijn eigen geliefde materiaal, de beelden zijn een spiegel van de persoon die de beelden creëert. Spiegelbeelden!

Ik krijg hier vaak een spiegel voor mijn neus: door te zien wat ànderen doen met een idee of een droombeeld, wordt mij duidelijk wat ik ermee doe, of nog beter, wat het met mij doet…
Zo’n beeld is veel sterker dan de persoon die erachter staat. De mens die de creatie tot leven brengt, zal elke minuut blijven veranderen en groeien en ook aftakelen. Het beeld dat overblijft is er voor altijd! Het kan verouderen en verslijten en van eigenaar veranderen, maar het blijft hetzelfde spiegelbeeld: op dàt moment was dié persoon dààrmee bezig…

Ik droom allang van zo’n grote passpiegel. Eigenlijk moet ik niet verder zoeken… Als ik kijk naar wat ik maak, naar wat ik doe, naar hoe ik in relatie tot anderen sta, naar hoe ik me voel – dan krijg ik een perfect spiegelbeeld!

Liefs,
Galadriel xxx

Magic Creations - column 2

WERELDEN

Binnen het forum zijn verschillende wereldjes aan ’t ontstaan, zo voelt het alleszins voor mij.

Een sociale wereld: mensen die mekaar (terug)vinden, het klikt en er groeit meer dan gewoon vraag en antwoord of actie en reactie, sommigen willen afspreken en zo het forum binnenlaten in hun persoonlijke leefwereld, anderen leven voor grapjes en sarcasme online.

Elke specialiteit creëert ook een eigen wereld: een wereld vol wol en brei- of haaknaalden, een wereld vol naaipatronen en mooie stofjes, een wereld van computerkunstjes en fotografie,… En binnen elke kleine wereld komen mensen mekaar tegen, want ze delen een interesse. De specialiteit wordt de lijm tussen personen die daarbuiten misschien absoluut niks gemeen hebben.

Een anonieme wereld: het blijft een vreemd gevoel om met iemand te ‘praten’ – of beter schrijven – die je echt niet kent. Je vormt je een beeld van die persoon maar dat beeld zal zelden kloppen met de werkelijkheid. Er blijft ook altijd iets ‘nep’ aan dit soort van menselijk contact. Ik kan héél mondig en levenslustig overkomen in mijn schrijven op het forum, terwijl ik in het ‘echte’ leven eerder op de achtergrond blijf en enorm pessimistisch ben. Zelf krijg ik daar soms een dubbel gevoel over, het is best vermoeiend om vrolijk mee te praten over koetjes en kalfjes als je leven op datzelfde moment heel donker is. Maar het is wel veilig ook: je kan dingen kwijt zonder dat je het gevoel krijgt dat je daarna je gezicht niet meer kan laten zien. Het praat makkelijk als je enkel je eigen woorden op het scherm ziet en niet een persoon in levende lijve.

Maar voor mij vooral een wereld vol motivatie! Ik geniet ervan om dingen te maken, niet meer alleen voor mezelf (want dat is soms niet voldoende) maar ook voor anderen die achter hun pc wachten op het resultaat en die supporteren. Appreciatie is voor iedereen belangrijk, en als die appreciatie komt van mensen die dezelfde passie delen, geloof je er ook meer in. Ik alleszins wel… Van mezelf aanvaard ik geen complimenten meer, van anderen… dat kan ik wel weer leren denk ik. Ik merk dat er leven in zit, in die wereld vol motivatie (voor mij dan het brei-wereldje, even als voorbeeld): enthousiast zijn als ik mooie wol vind en die kan tonen aan anderen, ideetjes zoeken wat ik met die wol kan doen en daarbij direct feedback te krijgen in de breiclub, eraan beginnen met een sterke wil om er echt iets moois van te maken, foto’s nemen van de vorderingen en zo gemotiveerd worden om verder te doen, en natuurlijk het eindresultaat, puur genieten…

Boeiend is het wel, zo’n variatie aan kleine wereldjes waartussen ik kan reizen! Al even boeiend zijn de mensen die ik onderweg tegenkom…

Liefs,
Galadriel xxx

Magic Creations - column 1

DROOM & CREATIE

Magic Creations – de naam zegt het al: creativiteit en magie zijn verbonden, het is een wonder wat er allemaal verborgen zit in een mens als je de tijd neemt om je dromen te realiseren.

Ook voor mij is de belangrijkste reden om hier op dit forum te komen lezen en schrijven, proberen om de magie die érgens in me zit terug te vinden, en die naar buiten te brengen in zelfgemaakte schatten.

Iedereen heeft waarschijnlijk zijn eigen reden. Een baby waarvoor je mooie dingen wil maken, nood aan rust die je kan vinden in jezelf door creatief te zijn, weg van de stress van het alledaagse leven en eventjes tijd voor jezelf, kriebeltjes onder je huid die vorm willen krijgen, ideetjes in je hoofd waarmee je naar buiten wil komen, een kadootje maken voor iemand die je graag ziet,…

Ik zoek mezelf, ik probeer mijn dromen terug te vinden in de duisternis die vol nachtmerries is, ik wéét dat er meer in me zit dan wat naar buiten komt in die donkere realiteit. Ik vind hier mensen die me motiveren, die me tonen hoe mooi het leven kàn zijn, die een lach op mijn gezicht toveren. Het resultaat dat ik bekom, geeft me de kracht om verder te gaan. Want ik zie dat ik mooie dingen kan maken, ook al houdt de onzekerheid me tegen, ook al vind ik zelden de moed om eraan te beginnen, ook al wil mijn lijf het me niet altijd gunnen. Maar mijn lijf heeft me al genoeg afgenomen, het wordt tijd om iets terug te pakken!

Magie heeft me altijd geboeid, en magie zit in kleine dingen, vaak zonder dat je het beseft. Magie zit in elke persoon, in welke vorm dan ook…
Iedereen heeft een droom, of meerdere dromen! Een kind, een toekomst om het verleden achter je te laten, een eigen bedrijfje waar je je ziel kan inleggen, een job maar daarnaast ook tijd voor jezelf,…
Iets moois breien voor je liefste man of je kind(eren), de mensen die je graag ziet voor altijd bewaren in de vorm van een scrapbook of prachtige foto, schilderen om je creativiteit tot uiting te laten komen en zo kleur geven aan de wereld, een kadootje borduren om iemand blij te maken, kleertjes naaien en je kennis doorgeven aan anderen, een juweel maken dat altijd kostbaarder zal zijn dan eender welk sierraad uit de winkel, creatief bezig zijn met je eigen of andermans kinderen die daardoor een rijkdom meenemen in de rest van hun leven, de schoonheid van de natuur tonen met een foto of mooie tuin of bloemstukje, enzoverder.

Dit forum is een droom op zich: zoveel verschillende mensen met verschillende levens en interesses die samenkomen en mekaar vinden, plaats voor een lach en een traan, waar je terecht kan met je frustraties maar ook met je gelukte creaties, mensen die mekaar motiveren en helpen zonder iets terug te verwachten,…
Het verbaasde mij alleszins, te zien hoeveel mensen bezig zijn met creativiteit of gewoon op zoek zijn naar een creatieve manier om zich te uiten. De wereld is al zo’n mallemolen, af en toe moet iedereen eens stilstaan om op adem te komen.

Mijn eerste column is nogal ‘algemeen’, om mezelf een beetje te plaatsen en te laten zien hoe ik de dingen bekijk.
De bedoeling is echter om wekelijks een stukje te schrijven over verschillende onderwerpen, ofwel mijn eigen creaties of frustraties, ofwel wat ik rondom mij zie gebeuren en waar ik even stil bij sta, ofwel gewoon wat koetjes en kalfjes die dan waarschijnlijk gebreid of gevilt of geborduurd of geschilderd zijn…

Liefs,
Galadriel xxx

handvol en hare jongste

mijn 4 muren werden vanmiddag even afgebroken, om in de Loft iets te gaan drinken met 'een handvol' en haar jongste schatje...
een voormiddagje stressen 'zou ik, zou ik niet, zou ik, zou ik niet' en de buitenlucht heeft gewonnen...
voor het eerste zonder spraakwatervalletjes in de buurt (mijn dochter + haar dochter + haar oudste zoon), en de jongste sliep dan ook nog de hele tijd, eens een rustige babbel tussen twee mama's/vriendinnetjes
voor herhaling vatbaar!
op aanvraag, een foto van ventje en mij...
eentje van 'graag zien'!

dromen

er zit ergens een contradictie, ik moet het toegeven en de logica ontgaat ook mij, maar ondanks mijn pessimisme blijf ik dromen
dromen van een ander leven met dezelfde mensjes (dochterlief en ventje), een huisje met tuintje, een plekje voor een poes, studies, creaties,...
misschien is dàt de dooddoener, misschien was ik minder down als ik minder dromen had want zo zou ik ook minder teleurstellingen hebben
er is dus een constante strijd tussen willen en niet meer willen, tussen hoop en wanhoop, tussen dromen van een beter leven en vasthouden aan mijn negatieve denken

een optimistisch persoon zegt 'dromen geven leven' en blijft proberen
een pessimistisch persoon zegt 'dromen zijn bedrog' (cliché!) en stopt
daartussen bevindt zich: morgan - ondanks alles blijf ik proberen, dus ofwel ben ik gewoon dom ofwel ben ik niet zo pessimistisch als ik altijd beweer/overkom

dromen van avalon gaat over die magische ondertoon in mijn leventje...
chronisch ziek, depressief, negatief, donker, wanhopig,... - en toch zie ik altijd weer opnieuw een reden om te blijven proberen: mijn dochter, mijn ventje, mijn familie, mijn dromen

die dualiteit zal dit plekje doorweven, veronderstel ik
donkere berichten, vrolijke foto's van mijn meisje, negatief denken, produktjes van mijn bescheiden creativiteit, gezeur over pijn, fijne verhalen over fijne mensen, enzoverder...

nieuw project

sarah-tuniek (1)




dit modelletje zou ik graag maken voor dochterlief, wel in andere kleurtjes nl. met de kleurige wol die ik in pakket op de kop heb kunnen tikken

en dit zijn mijn eerste vorderingen, in de leuke felle kleurtjes dus:



creaties

vanaf nu ga ik mijn projecten hier laten volgen, maar er zijn al een paar creaties afgewerkt en die wil ik jullie niet onthouden - sinds kort heb ik opnieuw de brei-microbe te pakken, dankzij tucana en haar magic creations forum

* sarah-overgooier (nog een beetje groot, 'op de groei' dus)

* sarah-tas (een leuk zakje om allerlei prulletjes in te stoppen)
* sarah-haltertopje (katoen dus fris modelletje, maar kan ook over een t-shirt gedragen worden)


dochterlief


eens proberen of ik een foto kan plaatsen van dochterlief... dit is dus ons wonderkindje, ons mooie meisje, een kleuter van 2,5j oud: sarah!

nieuw plekje

teveel problemen op mijn vorige blog (http://galadriel.telenetblog.be/sometimes_the_only_way_to/), en te weinig schrijfsels, vandaar een nieuwe blog op een nieuw plekje
een plek voor mijn woorden, maar ook voor andere creaties - want éindelijk heb ik weer de energie gevonden om te dromen
een plek voor mijn verhalen over ons wonderkindje, sarah
een plek voor de kronkels in mijn hoofd, een beetje orde scheppen in de chaos, op een afstand kijken naar wat niet meer duidelijk is van dichtbij

vaak is het donker, soms is het licht
wat zeker is... dromen van avalon!