zaterdag 30 juni 2007

marathon

't wordt eentonig...
ik noem dit geen migraine meer, nèh! ik loop mee in een barstende-hoofdpijn-marathon en iemand anders heeft de afstandsbediening...

hoe vertel je je kind dat je nog steeds teveel pijn hebt om iéts met haar te doen? zelfs samen tekenen of een boekje lezen is er teveel aan soms, al forceer ik me wel om vrolijk te blijven - tov haar...
ze weet het al goed: papa, laat mama maar doen, ze moet rusten!
zucht... binnenkort verwacht ze niks meer van me...

projecten op de naalden (6)


sarah-muts (1)

met een bol dikke wol, kado gekregen van een ander crea-persoontje, ben ik (jaja, met rondbreinaalden, nr. 6) een muts aan 't breien voor dochterlief
heel eenvoudig en speels, dat is het plan, zonder patroon want het lijkt me te makkelijk om van een patroon afhankelijk te moeten zijn, op 't gevoel dus hè

sarah-tuniek (5)

geen nieuwe foto, voorlopig, maar ik kan vertellen dat de eerste mouw stilaan vordert - het breien lukt me de voorbije dagen àmper, wegens mega-migraine, maar ach elke steek is er eentje en elke priem is er ook eentje

vrijdag 29 juni 2007

overgave

op deze 3de dag van de migraine-marathon, heb ik mijn lot in de handen van de dokter gelegd, zij heeft de (hopelijk) verlossende inspuiting gegeven, ik was/ben moegestreden...

wanhoop in stijgende lijn, de voorbije dagen...
en nu: angst! wanneer gaat deze pijn stoppen?

donderdag 28 juni 2007

au!

wist je dat je van een mega-migraine-aanval een onsteking aan je tandwortel kan krijgen? elke dag leer ik bij, boeiend hè!
neen, de migraine is niet voorbij of achter de rug, wel iets draaglijker door een coctail van pillen
neen, die tandpijn erbij maakt het niet plezanter en is geen fijne afwisseling

groen

sarah's laatste schooldag, niet indrukwekkend natuurlijk na amper 9 halve dagen school, maar toch...

ze had gisteren voor juf K. een mooie tekening gemaakt, en die gaf ze vanmorgen aan de schoolpoort af

en vanmiddag kreeg ik een groen kindje terug mee naar huis! ik dénk dat ze groene vingerverf hebben in de klas, of beter 'hadden' als ik zag hoeveel er daarvan aan de handen en het gezicht en de kleren van mijn dochter hing...
met onder de arm een grote kaft met een grote groene kikker erop, de kaft met àlle knutselwerkjes van het hele schooljaar ;-)

voilà: dé kaft en hét kunstwerkje (wegens op die 9 halve dagen een sportdag, een dierendag, turnen, fietsen,... maar dus niet extreem veel knutselen toevallig - en hoera hoezee, wat heb ik geluk dat het nu net een zanderig strand-kunstwerkje is dat ze meebrengt, een zandbak op terras is niet voldoende, neenee zandkunstwerkjes in 't appartement zijn ook héél leuk)

een geïmproviseerd 'oudercontact' met de juf heeft me het volgende geleerd:
- sarah is héél mondig (mmmmm, waarom ben ik niet verwonderd?) en laat 't goed weten wat ze (niet) wil
- sarah is helemaal klaar voor school en heeft nergens problemen mee, ze doet geïnteresseerd mee of kijkt toe tot ze zeker is van zichzelf
- sarah heeft vandaag ook getoond dat september en de zindelijkheid geen struikelblok mogen zijn want ze had zélf komen zeggen dat ze moest plassen
- sarah is een plezier om in de klas te mogen hebben...
moet ik er nog bij zeggen dat er hier een glunderende mama zit? ik dénk het niet... ;-)

woensdag 27 juni 2007

'note to myself'

'never, I repeat: never, think that the worst is behind me!

het kan altijd nog erger, geldt ook voor migraine... - het ding wordt bij deze wiskundig: in 't kwadraat!
ook getest, voor de geïnteresseerden onder de lezers: met migraine in 't kwadraat blijven verder doen zonder zware pillen en met kleuterdochter, is een trage en zeer pijnlijke zelfmoordpoging die dan ook nog mislukt :-(

knutselavondje

gisterenavond was ik alleen met sarah, hare papa had een lange belangrijke vergadering, en we hebben er een mama-dochter avondje van gemaakt!
en wat doet ze het liefste, samen met mama? knutselen! niet dat ze dan veel zelf doet zenne, maar gewoon het woord knutselen maakt haar al blij, en samen proberen we dan wel iets moois te maken, eenvoudig maar fijn
met een rups uit een oude dopido zijn we aan de slag gegaan, zij kleurde het hoofdje geel, ik knipte ondertussen wolstaaltjes uit het bergère-boek, dan deed ik lijm op de rest van de rups en kon ons meisje beginnen draadjes van alle kleuren plakken, ik tekende op een dubbel groot papier in de vlugte een bloem en een blad (neen geen kunstwerk, ik weet het), en toen ze klaar was met plakken zijn we samen beginnen kleuren, zij de bloemblaadjes en het blad, ik het grote hart van de bloem, tenslotte heb ik de rups uitgeknipt en op de bloem gekleefd, en voilà!

het gaat op zo'n avond niet zozeer om wàt we maken, 't zijn maar gewone eenvoudige ideetjes, maar wél om wat we samen doen als mama en dochter - quality time!
we genieten daar allebei van...

ons meisje deed haar kleertjes uit en we gingen samen onze tandjes poetsen, sarah kreeg haar avondfles melk en keek naar de fabeltjeskrant...
en toen kreeg ik bericht over een aankoop via kapaza: wat bleek? de dvd die ik wilde kopen voor 3 euro, kon ik afhalen in onze eigen straat ;-)
het was toch nog een beetje vroeg om te gaan slapen, en het was toch een speciale avond, dus ik besloot 'we gaan die vlug halen'
sarah weer in haar kleertjes gewurmd, crocs aan, jas aan, mama ook, en met ons tweetjes te voet richting stad, de dvd betaald aan een lief jong meisje, en terug richting huis - spannend vond ons meisje dat, zo grappig want erg speciaal was dat niet hè, maar normaal gaat ze na haar fles in bed en nu mocht ze 'op avontuur' met mama

thuisgekomen probeerde ze me te overtuigen om te mogen opblijven tot papa thuis kwam, maar ik had er géén idee van hoe laat dat zou zijn, dus 'toch maar niet, maar papa zal wel een kusje komen geven als hij thuiskomt'
en ons mevrouwtje ging flink slapen, zonder morren, zonder er 10x uit te komen, gewoon flink naar bed na een platknuffel en veel kusjes met mama - ze was blijkbaar mama-voldaan...

dinsdag 26 juni 2007

kettingreactie

een mens gaat op controle bij de schildklier-en gastro-specialiste, en komt buiten met (neenee, géén antwoorden op de vraag waarom ik me nog altijd zo slecht voel, want dàt zou te makkelijk zijn):
- afspraak voor een abdominale echo voor vrijdag
- papier voor bloedname op dat eigenste moment (bij deze ben ik een liter bloed armer, want mevrouw wil àlles getest zien van schildklier-en andere hormonen over vitaminen tot virussen)
- papier voor urine-onderzoeken dat ik mag ruilen tegen twee mega-flessen om tweemaal (eenmaal zou ook te min zijn voor een pro als mij hè) 24h urine bij te houden en binnen te brengen, dus twee dagen dat ik aan mijn appartement gekluisterd zal zijn want élk plasje moet opgevangen worden, dat zal iets voor volgende week zijn denk ik...
- brief voor de diëtiste (vraag voor een dieet-anamnese) en afspraak op 23 juli

zuchten, het is een kunst!
zucht...

maar, om met een positieve noot te eindigen: ik ben buiten mijn muren geweest! - wel amper 50m schat ik van hier de straat over tot aan het medisch centrum, en wederom niet voor iets leuks... (oeps, toch nog met een negatieve en vooral cynische noot geëindigd - tja, ik heb het geprobeerd hè)

projecten op de naalden (5)

sarah-tuniek (4)

achter- en voorpand zijn klaar (behalve de gehaakt randen, dat wordt nog een uitdaging naar het einde toe), ik ben nu aan de eerste mouw begonnen





vandaag begin ik hopelijk aan een nieuw (katoenen) project voor sarah..., een zomertuniek of nog een haltertopje...

put

lezen over een put die ondertussen dichtgegooid mag worden, met 'yours truly' erin, is gewoon niet fijn - dus beperk ik het schrijven

four walls are closing in on me...

zaterdag 23 juni 2007

wat doe ik online op dit tijdstip?

een beetje bekomen van de schrik...

sarah is waarschijnlijk weer in shock gegaan door een koortsaanval, wakker geschrokken door de ijldromen, ze reageerde heel bangelijk en nu ben ik natuurlijk weer overbezorgd - haar ogen stonden weer vreemd, ze beefde over haar hele lijfje, en was helemaal van slag
blijkbaar heeft ze ondertussen ook oor- en keelpijn, dus we hebben haar een pijnstiller en druppeltjes gegeven

maar ik ben nu vooral ongerust! bang voor wat de nacht nog gaat brengen, bang dat ik haar niet zou horen als er iets mis is, bang omdat het wéér weekend én nacht is en onze eigen vertrouwde dokter dus niet bereikbaar is
ik heb haar een hele tijd gewiegd, tot het beven stilaan stopte en ze rustig genoeg was om haar oogjes weer te durven sluiten
liefst van al zou ik de hele nacht wakker blijven, waken... - maar dat red ik niet...

ik hoop dat de nacht een béétje meevalt... :-(

meervoud

onder de noemer: het kan altijd nog erger...

ik had er gisteren al geen goed oog in, en zoals altijd kreeg ik gelijk

vanmorgen bleek al dat de migraine-aanval allesbehalve vergeten was en dat ik dus bij de minste inspanning mijn hoofd met twee handen moest vasthouden om te voorkomen dat het uit mekaar zou spatten, en de maandelijkse miserie is ook gearriveerd met alle fijne extraatjes

tegelijk deed ik de fijne ontdekking dat dochterlief koorts had - na een goeie nacht lag ze een uurtje na ontwaken nl. al uitgeteld in de zetel, met knuffels en tutten, alsof ze een kleuterveldslag achter de rug had

en ondertussen heeft ook ventje koorts en een grieperig gevoel en lage bloeddruk - hij hangt wat in de zetel na de gewone dagelijkse dingen die nu enorm veel energie leken te vergen

zieken in 't meervoud dus vandaag!
we hebben gedaan wat moest gebeuren, maar allemaal op survival-manier want eigenlijk was alles teveel gevraagd
we hebben dochterlief proberen te entertainen tussen haar crash-in-de-zetel-met-knuffels-en-tutten momenten in, met een zucht meespelen met de blokken en meubeltjes en verkleedkleren terwijl we niets liever zouden gehad hebben dan rust en onzichtbaarheid (en dus geen verwachtingen)

pft!
ik vraag me af hoe het weekend gaat eindigen, met een hoogtepunt of een dieptepunt - natuurlijk, zoals het een pessimist betaamt, gok ik op het laatste...

vrijdag 22 juni 2007

kl*te dag

alweer bedonderd door een flintertje hoop...

- afspraak bij de psychologe?

'ach, mevrouw, K. is vanaf deze week met verlof, had je dat niet genoteerd?' - euh, pardon, ondanks mijn falende geheugen ben ik er vrij zeker van dat me vorige week werd gezegd dat dat verlof volgende en niet deze week begon, maar ach, dat wandelingetje heb ik weer gehad

- ventje 's middags gedaan met werken, genieten van een halve dag 'samen' terwijl sarah nog in de crèche was en genieten van het begin van het weekend?

* samen gaan eten maar te misselijk om ervan te genieten
* naar de standaard boekhandel om mezelf een boek kado te doen (kinderen van hùrin, tolkien) met de spaarpunten van de gezinsbond, mottig geworden van de warmte en beginnende maandelijkse buikpijn
* op weg naar huis is de migraine dan vollenbak doorgebroken
* ondanks dat, toch even genoten van mekaar... ;-)
* toch nog maar naar de winkel voor lichttegenhoudende gordijnen in de hoop dat sarah's kamer dan duister genoeg zal zijn om de zomermaanden te overleven qua slaap, raprap want de migraine was niet meer te houden
* thuis liggen doodgaan tot ventje besliste om de dokter te bellen - een ùùr later mocht ik de verlossende inspuiting gaan halen, na eerst dochterlief opgepikt te hebben in de crèche en bij moeke en vake te laten spelen terwijl wij naar de dokter reden
* alle avond-gezelligheid met ventje en dochter gemist wegens valium-coma
* ondertussen opnieuw barstende hoofdpijn en géén idee hoe ik met zo'n ellende moet kunnen slapen en géén opties meer medicamentgewijs

- morgen de 2de zaterdag op rij dat ventje niet moet werken, een zeldzaamheid in het leven van een redder en zijn gezin? (ik laat het morgen weten maar 't ziet er niet goed uit, en na vandaag ben ik niet erg hoopvol)

* net zoals vorige zaterdag wordt slecht weer verwacht
* deze migraine-aanval zal morgenvroeg niét vergeten en achter de rug zijn, kan ik als ervaringsdeskundige zeggen
* ventje en kindje genieten graag van een dagje gezellig thuis, no problem, maar voor mij zou dat hetzelfde zijn als maandag en dinsdag en woensdag en donderdag en volgende week en...

neen, ik heb geen zin meer in dit weekend!
ja, ik ken het 'self-fulfilling prophecy' principe maar het zit niet meer in me om nu positief te denken
ja, ik zal ook wel genieten van die fijne kleine momentjes met ventje en dochter - maar zo heel af en toe wil ik wel eens een fijn groot moment zoals een uitstapje naar planckendael waar we al maanden over spreken maar wat nooit lijkt te lukken...

morgen beter...? hopelijk...

donderdag 21 juni 2007

creatie : MC-jasje


't is klaar!
als iemand geïnteresseerd is, laat maar iets weten...
voor mijn dochter is het natuurlijk te klein want ik heb gewoon de kleinste maat genomen die in het patroon stond, om het patroontje te proberen en te leren breien met rondbreinaalden (en omdat ik het wel grappige wol vond en het effect eens wou zien)

"poezenknopje"


vanmiddag kreeg ik telefoon van mijn dochter, die uit school thuiskwam met moeke, ze moest me vertellen wat er in de klas was gebeurd

"mama, er was een mama-poes in de klas! en die mama had een knopje, en het baby-poesje deed zo (ik hoor sarah's mondje smak-geluidjes maken alsof ze wel 10 kusjes na mekaar geeft), en zo kon dat poesje drinken!"

toen ze thuiskwam, kreeg ik het mama-poes met knopje en de bijhorende smak-geluidjes nog een keertje, en toen papa van 't werk kwam kreeg ook hij het hele verhaal - en toen kwamen de vragen: heeft mama ook zo'n knopje? en sarah? en wat komt daar dan uit? en...?

ik denk dat het verhaal nog heel levend zal zijn tegen dat ze in haar bedje kruipt!

idealer kon niet: ons poezenvriendje sarah kreeg in de klas bezoek van een heuse echte levende mama-poes met kleintjes, en voor de eerste keer heeft ze kunnen zien hoe baby-poesjes melk drinken bij hun mama!

smelt!!! elke keer ze de smak-geluidjes nadoet, smelt mijn mama-hartje! 't is ook echt enorm schattig om haar zo enthousiast en met uitgebreide intonatie en mimiek te horen vertellen over wat ze gezien heeft...

de verwondering! de kinderlijke vreugde! - ons meisje heeft genoten van haar halve dagje op school...

bij al die vragen kreeg ik wel eventjes een krop in mijn keel...
want ja, mama heeft ook zo'n 'knopje', wààrom heeft sarah daar dan geen drinken uit gekregen? waarom kreeg sarah een flesje ipv dat natuurlijke aan-/uit-knopje met instant-melk?
tja... als ze wat groter is, kan ik het haar beter uitleggen...
het blijft bij deze mama toch knagen: nooit dat gevoel van borstvoeding kennen... :-(

maar later, als we een huisje hebben met een tuintje, dan krijgt sarah haar eigen poesje! tot dan kan ze genieten van kato en luna bij moeke en vake thuis, tot dan kan ze genieten van die unieke ervaringen zoals onverwacht poezenbezoek in de klas!

ik mis een poes in huis... - want sarah lijkt op haar mama: gek van poezen!

one day...








woensdag 20 juni 2007

verkoeling na een hete dag in de crèche...

gisteren goed op tijd sarah in de crèche gehaald, zodat ze nog een avondje kon genieten van wat verkoeling thuis - het botenparcours werd met water gevuld, en natuurlijk 'de wasmand' ook want dat is blijkbaar véél leuker dan een zwembadje! boten, sluizen, crocs - àlles mocht meespelen...



















tijdens een watergevecht ging ons meisje zich verstoppen, en in de koelte onder haar klimding/schuifaf zat ze te dromen...

... zo zou het altijd mogen zijn...

dinsdag 19 juni 2007

projecten op de naalden (4)

sarah-topje (1)

http://www.libelle.be/downloads/oranjetopje.pdf
dit topje ben ik beginnen haken, voor dochterlief, in 't blauw wel - een eerste haakproject, het is zoeken, prullen en knoeien maar ondertussen ziet het er al zo uit:





MC-jasje (4)

ook de 2de mouw is gebreid, nu moeten er enkel nog knopen (gevonden en) aangezet worden

neurose 1

er volgen er waarschijnlijk nog velen, of er zijn er al onbewust enkelen gepasseerd, maar deze wil ik niet negeren - vooral omdat deze neurose op die eigenste moment mijn chaoskopje tiranniseert

gisteren heb ik het MC-jasje afgemaakt in de zin van 'het breien zit erop', ik had trouwens beslist dat het gisteren moest af zijn dus ondanks pijn in de polsen en migraine in 't hoofd heb ik ijverig verdergewerkt
maar nu moeten daar knopen aan! en dat moet dus NU, niet morgen of volgende week, maar nu op dit ogenblik, vandaag, graag!
alle knopen in dit appartement zijn afgekeurd, ik heb vannacht geprobeerd om zelf knopen te maken zoals zo mooi beschreven stond bij het patroon maar dat was een grote 'peut', en dus zit ik hier te stressen...
ik heb geen auto en ben aan 't overwegen wat ik kan doen om toch in een winkel-met-knopen te geraken - want ik kan niet rusten voor dat ding helemaal af is!

zucht...
van neuroses wordt een mens moe!

zo gaat het dus met eender welk project in mijn hoofd: NU!
als ik de reclame krijg en zie dat er in de carrefour leuke speelkleertjes zijn en beslis dat sarah daar mooi zou mee staan, dan moet ik me echt bedwingen om ventje niet van 't werk naar huis te laten komen om nù met mij daarnaartoe te rijden
als ik beslist heb dat de boekenkast op orde gezet moet worden, dan begin ik daaraan en ga door tot ik er letterlijk bij neerval
als ik een nieuw mooi brei-patroon heb gevonden, wil ik het maken en zet ik dat op de priemen naast al die andere projecten die al op de priemen staan, àls ik het geluk heb dat ik passende wol in huis heb want anders moet ik nog gaan stressen over 'waar vind ik nù de perfecte wol voor dit breiwerk?'
als ik een cursus wil volgen, moet die cursus dezelfde dag liefst nog geregeld zijn
als... enzovoort!

mijn ventje zal op de eerste rij staan om te bevestigen dat het ook voor de mensen die gedoemd zijn met mij samen te wonen geen simpel iets is
want omdat ik nogal veel dingen niet zélf kan, maar die dingen wél in mijn hoofd opduiken, ben ik een behoorlijke commandant in de zin van 'dat moet wel nù gebeuren hè, niet straks!'

nogmaals zucht...
't is nooit stil in dat hoofd van mij...

maandag 18 juni 2007

schoentjes

ons mevrouwtje is héél duur aan schoenen...
ze is begonnen op haar 1 jaar met een 19, en ondertussen - anderhalf jaar later - zijn we een maatje 25 gaan kopen!
naast sandaaltjes is ze nu trotse eigenaar van blauwe meisjes-kickers (nostalgie!) met bloempjes, niet alleen mooie maar ook comfortabele (en vooral geen barbie-roze) schoentjes..., en mama mocht haar bankkaart bovenhalen om zomaar eventjes 65 euro te betalen voor schoenen die binnen een paar maanden misschien alweer te klein gaan zijn, dikke pft!


voorlopig zijn ze alleszins ruim genoeg, en ze heeft genoeg speelschoeisel om deze schoenen een beetje in ere te houden voor zondagen en uitstapjes

en stiekem vindt mama het natùùrlijk best wel fijn om te gaan shoppen voor dochterlief ;-)

dubbel

wat denkt een mama als haar kleuterdochter naar school vertrekt? - dat ze zich maar goed voelt, dat ze het maar leuk vindt, dat ze maar niet huilt,...
wat denkt een mama als haar kleuterdochter naar school vertrekt met moeke ipv mama zelf? - idem als hierboven, maar ook: dat ze maar niet teveel van streek is omdat mama er niet bij is, dat het maar niet te vlug went om die dingen zonder mama te doen, dat het toch maar niet de regel ipv uitzondering wordt,...

en als mama dan belt 's middags om te horen hoe het gegaan is, en moeke zegt 'oh ze heeft geen traan gelaten, en ze is enthousiast thuisgekomen, en...' - dan is het heel erg dubbel: trots op die flinke dochter die haar vleugels elke dag meer openslaat, maar toch ook wel een steek in 't hart dat ze mama niet nodig had voor die vlucht vandaag...

grote angst van een mama die zeer beperkt is in doen en laten: dat er een dag zal komen dat dochterlief me niet meer nodig heeft, en dat die dag vlugger zal komen omdat ik vaak beroep moet doen op (lieve en waardige) anderen om haar te laten uitvliegen...

net als iedereen moet ik mijn kind loslaten, maar omdat mijn lijf zo tegenwerkt moet ik haar al veel vroeger loslaten dan anderen, en dàt doet pijn!
ik kan haar niet thuishouden van leuke uitstapjes, enkel en alleen omdat mama niet mee kan, dus zal ik haar met papa of moeke of... moeten laten meegaan om de wereld te gaan ontdekken - voorlopig is dat gelukkig beperkt en heeft ze mama nog elke dag nodig voor de gewone dingen, maar eerlijk... ik ben bang voor die toekomst... een toekomst van meer en meer toekijken hoe sarah de wereld in stapt, aan de hand van anderen...

zondag 17 juni 2007

projecten op de naalden (3)

MC-jasje (3)


jihààààà, het rondbreien begint stilaan te lukken, en zo heb ik op één dag (dankzij supervirus) de eerste mouw gebreid; zonet ben ik begonnen aan de tweede mouw, en het gaat echt wel fijn zijn om het jasje gebreid te hebben en dan te merken dat er niks meer in mekaar moet gezet worden

speciaal, maar 't ziet er wel grappig uit, vind ik...
geen idee of het nog voor sarah zal passen, en of ik het haar zelfs wil aandoen, maar ergens zal het zijn nut wel eens bewijzen...
't was alleszins een goeie oefening: een model dat ik nog nooit gebreid had, breien met rondbreinaalden, jasje uit één stuk en geen naden te sluiten,...

verplichte rust 3

nee hoor, we zijn nog steeds niet aan 't einde van de lijdensweg...
zaterdagnacht heb ik de griep na de buikgriep gekregen, met koortsaanvallen en spierpijn en oververmoeidheid, en ook nu nog kan ik amper op de been blijven
de dokter had het vrijdagavond al over een virus dat 10 dagen lang voor ellende zou kunnen zorgen, en blijkbaar heb ik een trouw virus dat zijn 10 dagen wil uitdoen! waarschijnlijk door de schildklierproblemen (waardoor ook mijn haar weer enorm uitvalt, waardoor ik last heb van vochtophoping à la zwangerschap, enz.), is mijn weerstand inderdaad bijna onbestaande en kan dit virus goed zijn werk doen
zo is het weekend, met éindelijk eens een zaterdag dat ventje NIET moest werken, in het water gevallen en heb ik zaterdag en zondag in de zetel doorgebracht - gelukkig wat het weer gisteren ook miserabel zodat ik het niet té erg vond dat we niet naar planckendael of zo konden gaan, en vandaag was ik toch in staat om onze zetel in te ruilen voor de zetel van mijn ouders

maar morgenvroeg zal moeke dus dochterlief naar school brengen en gaan halen, want ik kan in deze toestand niet met de auto rijden
niet fijn, die dingen aan een ander overlaten...

zaterdag 16 juni 2007

sleur gebroken

gisterenavond was, zowel voor ventje als voor mij, eens helemaal anders dan een 'normale' vrijdagavond ten huize morgan - en ik veronderstel dat ook vandaag in die zin nog beïnvloed gaat zijn...

ventje had met zijn collega's een paar uurtjes paintball gepland, en om drama's te vermijden hadden we geregeld dat moeke bij dochterlief en mezelf zou blijven
en zo begon de avond inderdaad, maar toch liep het anders - en op een aangename manier!

telefoon: een forum-vriendinnetje zou in de buurt zijn, en ze vroeg of ze eens mocht langskomen voor een praatje
sarah in bed gestopt, wat niet echt vlot verliep - want papa was nog niet thuis en moeke was er wel dus twee redenen om niét te willen gaan slapen
toen A. arriveerde, vertrok moeke, maar sarah sliep nog steeds niet dus ik heb haar eventjes uit bed gehaald zodat ze kon zien wie er op bezoek kwam, zodat ze met een gerust gemoed kon gaan slapen, het was ook voor haar een vreemd einde van de dag
en zo had ik een supergezellige avond-onder-meiden met een nieuw gezicht - of hoe vlug iemand vertrouwd kan zijn!

vroeger dan verwacht kwam mijn arme ventje thuis... A. vertrok en ik bleef achter met een geradbraakt man ;-)
tja, meedoen met collega's die allemaal jonger zijn...
hij zag er lief uit, van beschoten te worden en op zijn knieën door het zand te sluipen: bloeduitstortingen over zijn hele lijf!
eerst ging hij douchen, om het zand en de verf en de adrenaline van zich af te spoelen, en toen mocht ik zijn 'battle-wounds' (létterlijk!) verzorgen
bizar genoeg had hij er nog deugd aan gehad ook... - hij had wel de aftocht geblazen toen de anderen nog verder gingen 'boemelen' op café, geen slecht idee trouwens

het was dus een avondje genieten!
ikzelf had genoten van het rustig praten met een nieuw iemand in mijn leventje
ventje had (vreemd genoeg) genoten van leger-gewijs oorlogje te voeren
daarna hebben we genoten... van elkaar!

ventje slaapt nog, dochterlief had al wat langer geslapen doordat ook zij wat later in dromenland was verzeild geraakt, en omdat ik toch wakker was (dankjewel, virus!) ben ik met haar opgestaan zodat hij eens goed kan uitslapen op een (anders dan anders) vrije zaterdag...

vrijdag 15 juni 2007

projecten op de naalden (2)

sarah-tuniek (3)

bijna halverwege het voorpand
het breit nog altijd fijn en ontspannend en makkelijk, en ik vind het echt wel zàlige wol om mee te werken





MC-jasje (2)

bij dit (huis)werkje ben ik nu aan de mouwen begonnen, voor het eerst in mijn leven met... rondbreinaalden! na 25j breien met 2 priemen is het echt wel even wennen... (maar ik zal blij zijn als blijkt dat ik niet moet gaan aan mekaar naaien natuurlijk)

donderdag 14 juni 2007

kleine kunstenaar

dochterlief was al vroeg geïnteresseerd in tekenen, maar tot voor kort ging het over experimenteren met lijnen en kleuren en zag ze er enkel zélf in wat het voorstelde
tot nu...
op 2,5j tekent ze figuratief als ze er tijd wil voor maken, en als ouder hoor ik onder de indruk te zijn hè...

op haar nieuwe magische tekenbord tekende ze een paar dagen geleden 'papa' - ik had best wel een 'wauw' gevoel en nam een foto, maar kreeg toen van haar te horen dat de tekening nog niet klaar was

naast papa kwam in het midden mama te staan en helemaal links stond sarah zelf, dus een nieuwe foto drong zich op
wauw!
de teken-genen zitten in de va en in nonkel K. en in mama, en blijkbaar toch ook (voorzichtig) al een beetje in sarah...
ze geniet er ook enorm van, ze kan zich goed concentreren om op papier te krijgen wat ze wil, ze probeert zelfs al binnen de lijntjes te kleuren, en ze probeert elke dag nieuwe dingen
geen probleem, mama heeft ondertussen een voorraad papier en kleurpotloden en kleurprenten enz. om alle vlaamse scholen te voorzien ;-)

woensdag 13 juni 2007

'wezzelkont'

die dochter van ons, 't is echt niet gewoon hoe die àlle hoeken van haar bed en alles daartussenin ziet op één nacht
elke avond ga ik kijken of ze in een aanvaardbare positie in slaap is gevallen (ze speelt tegenwoordig nog wat in bed, soms gaat ze daarvoor stiekem haar licht aandoen), en meestal vind ik haar dan dwars over haar dekbed in de richting van de opening van het traliewerk aan de zijkant van haar grote bed - op weg naar de uitgang in slaap gevallen dus
ik leg haar dan mooi in bedje, hoofdje op het kussen, en onder het dekbed, geef haar nog een kus en zeg 'I love you'
voor ik zelf ga slapen, rond middernacht, ga ik dan opnieuw kijken op de positie weer doenbaar is - zo vond ik ons mevrouwtje vannacht in bed (ik wou het risico niet nemen om haar wakker te flitsen, 't was anders wel een foto waard), met haar pamperpoepeke tegen de muur en haar twee blote beentjes recht omhoog tegen de muur! ik moest een hoorbare lach onderdrukken...

zonder hek zouden we zonder enige twijfel élke nacht wakkergebonkt worden door een uit-het-bed-vallende dochter!
maar elke avond en nacht geniet ik van het fenomeen!

ten eerste vind ik het super hoe ons meisje zich zo laat hanteren in een diepe slaap, zo'n warm voddepoppeke met haar zoekende mondje als ze haar tut onderweg verloren is, ik praat dan zachtjes tegen haar en soms krijg ik zalige reacties omdat zij zo goed slaapt en ondertussen verder droomt... - het is 'mijn' moment met haar, ergens voelt ze blijkbaar dat ze veilig is en mag doorslapen, ze geeft zich helemaal aan me over en die momenten zijn schaars met een zelfstandige dochter..., het is enorm intiem!

daarnaast is het uitermate grappig natuurlijk, ik kom gegarandeerd met een smile uit haar slaapkamer na zo'n terug-leg-moment
vooral super om te zien is hoe ze vaak onderweg naar die uitgang blijkt te zijn, maar er niet geraakt omdat de slaap haar overvalt voor ze uit bed is geraakt

ik herken ook veel van mezelf, ik lig zelf ook zelden stil en herinner me nog hoe ik als kind in de meest vreemde houdingen in mijn bed lag te spelen om dan zo blijkbaar in slaap te vallen, of in de zetel tv aan 't kijken met mijn benen tegen te muur omhoog enz.

zelfs 's nachts zit er niet veel rust in dochterlief
zelfs 's nachts staat haar mondje zelden stil - hele conversaties kunnen we soms volgen in de babyfoon, en als je dan gaat kijken, ligt ze gewoon mooi te slapen

dinsdag 12 juni 2007

verplichte rust 2

ook vandaag zegt mijn lijf 'neen'
welk virus het ook mag zijn, het was dus duidelijk geen eendagsvirus, want ook deze dag was er eentje in de zetel met enkele onderbrekingen richting wc of richting pc; eten lukt me echt niet dus dat blijft (min of meer) een voordeel, maag en darmen zijn duidelijk van slag
naast de normale dagelijkse hoofdpijn is er nu een extra dimensie hoofdpijn die ervoor zorgt dat alles onder een mist ligt en het functioneren is beperkt
en door het weinige eten, is er natuurlijk meteen de bekende spierzwakte die meteen meespeelt, zelfs breien wil niet lukken en even op mijn benen staan is hels

pft... hopelijk mag het gauw weer wat beter gaan... want dit 'nog minder doen dan het weinige dat mijn leven uitmaakt' is gewoon deprimerend...

maandag 11 juni 2007

Magic Creations - column 5

PIJN

Zelfs een ‘luchtig’ forum blijft niet gespaard van pijn, al gaat het dan meestal over zielspijn of pijnlijke herinneringen. Ik lees het tussen de regels, of gewoon in de regels die geschreven worden door mensen die mekaar niet kennen maar toevallig dezelfde interesses willen voeden. Voor alle kwalen en pijntjes, schrijf ik nu even een ‘pijnstiller’… - de bijwerkingen vallen best mee!

Wat fysieke pijn betreft, mag ik me ondertussen een ‘kenner’ noemen, na meer dan 15 jaar chronische pijn en ziek zijn. Een opsomming is niet nodig, en ook de klassieke pijnstillers zijn wel bekend bij iedereen, zo denk ik. Pijn is mijn partner, elke dag, hij loopt naast me en kijkt toe bij alles wat ik doe en maakt dingen vaak moeilijker dan ze moeten zijn – ik heb die partner niet zelf gekozen, hij is me toebedeeld door het ‘lot’. Hij heeft er ook voor gezorgd dat ik dit lijf haat…
Maar eigenlijk is (normale) pijn gewoon een teken dat er érgens iets fout loopt, en dus een waarschuwingssignaal dat we niet mogen negeren. Er wordt gezegd: je hebt rust nodig of je moet naar de dokter of je kan dit beter niet doen.
Naast de medicatie die voorhanden is, kan je zelf ook leren omgaan met pijn, zolang de pijn niet alles overgenomen heeft. Zoeken naar manieren om te ontspannen, zoeken naar een andere houding, zoeken naar de oorzaak en die aanpakken,…
Ik weet als geen ander dat deze simplistische uitleg niet ‘algemeen’ is, dat er heel veel soorten fysieke pijn bestaan waar niks meer tegen te beginnen is. Maar goed, de uitzonderingen bevestigen de regel…

Mentale pijn is nog complexer en even onmeetbaar, maar niet minder reëel. Iemand verliezen, jezelf verliezen; slecht behandeld worden door een ander, slecht behandeld worden door jezelf; lijdzaam moeten toezien hoe iets fout gaat, lijdzaam loeten ondergaan hoe je leven fout gaat; bang zijn voor de toekomst, bang zijn van het verleden.
Dé pijnstiller bij uitstek is iemand die je pijn wil horen en zien en voelen, iemand die bereid is te luisteren en er voor je te zijn. Maar ook hier is zelfzorg heel belangrijk: deze pijn mag net zo min genegeerd worden als fysieke pijn.

Niemand is immuun voor pijn, en iedereen heeft een pijnstiller in zich – heel bewust of onderhuids, ruim voldoende of totaal nutteloos.
Als je luistert naar je lijf, kan je (soms) meer doen met de pijn die je overkomt. Als je luistert naar anderen, kan je (soms) de pijn van anderen verminderen. Troost is een mooi woord, een pleister op de wonde – de wonde verdwijnt niet, maar toch helpt het een beetje.
Het doet ook goed om te kunnen schrijven over de zeer die je overkomen is, of die nu lichamelijk of psychisch is. Het is fijn te weten dat er iemand is die je woorden leest en op die manier luistert. Makkelijker dan je hart blootleggen ‘face to face’. Ook al kan niemand de pijn echt wegnemen, het willen luisteren is een teken van respect. Sommigen hebben dan ook nog magische woorden om je moed in te spreken of om je ziel tot rust te brengen.
Het mag een cliché zijn, maar: gedeelde pijn is halve pijn. Lijden kan erg eenzaam zijn, als er niemand lijkt te luisteren. Natuurlijk moet je àltijd de pijn alleen dragen, maar als iemand je daarbij ondersteunt wordt het net dat beetje draaglijker.

Dit zijn straffe woorden voor iemand die een toonbeeld is van pessimisme. Ik geef toe: ik wil meer niet dan wel luisteren naar dit lijf, want het gunt me geen rust. Ik geef ook toe dat ik momenteel zelden geloof in het ‘gedeelde pijn is halve pijn’ principe en in ‘dat het ooit nog beter wordt’. Maar toch, ergens op een geheim plekje, is er nog altijd dat vertrouwen: in mezelf, in anderen.

Liefs,
Galadriel xxx

fietsen

applaus!!!!!

vanmorgen vertrok mijn dochter naar moeke en vake zonder het fietsen gesnapt te hebben ondanks veelvuldig proberen, vanavond is ze thuis en mag ze zich onder de fietsende kindjes rekenen! neen, nog niet op haar nieuwe oude fiets, wel op de opgekalefaterde driewieler die ooit nog van haar oudste nichtje tine was (mooi blauw geschilderd door papa)
plots was die klik er, ik mocht aan de telefoon al horen vanmiddag dat sarah had leren fietsen, en toen we haar gingen halen heb ik het met eigen ogen mogen aanschouwen! voorzichtig nog wel, en soms heeft ze een extra duwtje nodig, en het sturen is nog niet fantastisch, maar onze dochter kan fietsen!

ze was met vele dingen heel erg vlug, verbaal en motorisch, maar dat trappen had ze gewoon niet door... en nu, na een dagje bij mijn ouders waar ze veel plaats heeft en dankzij een zalig zonnig dagje buitenspeen, is het weer een stap - of beter een trap - in de goeie richting...

het glunderende gezichtje van onze grote kleine meid deed het hartje van papa en mama weeral eens een keertje smelten!

verplichte rust

ondertussen is duidelijk waarom ik me gisterenavond al zo slecht voelde, want vanmorgen ben ik na een compleet slapeloze nacht wakker geworden in buikgriep-toestand
dus ondanks mijn 'dagje met sarah' is dochterlief ondertussen bij moeke en vake aan 't spelen, en vertoef ik grotendeels in mijne zetel: verplichte rust - mijn lijf heeft gesproken!

wel goed voor de lijn, zo lijkt me... ;-)

zondag 10 juni 2007

waarom...

... kan de avond nooit een verlengde zijn van de dag?

om maar te zeggen dat het alweer zover is dat ik niet weet hoe ik de volgende dag moet overleven, dat ik bang ben voor wat komen gaat ook al zijn dat doodgewone dagdagelijkse dingen en echt niks onoverkomelijks, dat ik heel veel moeite moet doen om me te herinneren dat ik me vandaag wél goed heb gevoeld op een bepaald moment, dat pijn en vermoeidheid elke vorm van redelijk denken kapotmaken en een grote wanhoop in de plaats teruggeven, dat de 'down' zoveel harder aankomt dan waartegen de 'up' zich heeft kunnen wapenen

het contrast is enorm! ook voor mezelf...

zondagje...

van zo'n zondag kan ik wel genieten... - ook al lijkt het niet veel belangrijks, de momenten van ontroering en rust zijn veel waard!
vooral na een paar dagen dat ik weer enorm down ben geweest, met een 'zelfdestructieve' avond als toppunt gisteren (au!)

vroeg uit bed, want ik wilde die verplichte stemming zo vlug mogelijk achter de rug hebben; gewoon door het etiket 'verplicht' is zoiets echt stressen voor mij (bang dat ik lang moet wachten en plots moet gaan plassen, bang van dicht op mekaar gepakte rijen, bang dat ik zou ziek zijn en er niet zou geraken,...)
sarah vond het heel boeiend, al begreep ze àbsoluut niet waarom ik niet àlle bolletjes rood kleurde en waarom zij geen bolletjes mocht kleuren of er een poes bijtekenen... - ze vond het wel super dat ze de stembrieven in de urnes mocht droppen

dan naar huis, en omdat we toch nog zo'n lange voormiddag hadden, besloten we even naar de speelgoedwinkel te gaan - op zondag passeren we daar wel eens, omdat het voor sarah een 'speeltuin' is en omdat mama ook wel graag naar al dat speelgoed kijkt
natuurlijk komen we zelden zonder iets buiten... - vandaag was het een Magic Doodle Pro tekenbord, en de hele dag is dat al een groot succes geweest bij ons teken-meisje

frietjes eten bij moeke en vake, zoals ook bijna elke zondag, en dan ging sarah een dutje doen!
zolang ze sliep, was het muisstil in het ouderlijke huis, en dat kan toch zàlig zijn! de va deed ook een middagdut, ventje pakte zijn laptop en speelde zijn duikbotenspel, moeke zat in de zetel te breien, en ik kwam tot rust bij het laatste WICCA-boek afgewisseld met wat breien
echt rustig genieten...
na het middagdutje van sarah, kwam het zonnetje piepen en zijn ventje, dochterlief en ik een wandeling gaan maken: naar de kleine geitjes, over de steentjes lopen, sarah af en toe in de nek van papa,...
op zo'n moment kan ik echt smelten van ontroering: daar ga ik dan, met de man van mijn leven en het kind dat we samen op de wereld hebben gezet!!! ik zie hen beiden genieten van elkaar en van mij, en daar word ik helemaal warm van vanbinnen...

de avond was iets te druk, met een dochter die begon dol te draaien van vermoeidheid in combinatie met een mama die geen extra pijnstiller had gepakt vanmiddag, maar ach...
nu ligt sarah in de zetel, haar buikje gevuld na een fles groeimelk, naast papa die in slaap is gevallen - en weer zit ik hier met dat fijne gevoel: mijn gezinnetje...

morgen begint de (werk)week, op maandag ipv op dinsdag zoals normaal (zwembad gesloten voor groot onderhoud, dus ventje moet op maandag ipv zaterdag gaan werken), dus ik hoop dat mijn batterij voldoende opgeladen is...
dit zondagje kan me alleszins niet meer ontnomen worden!

vrijdag 8 juni 2007

hormonen

het is mijn dagje niet...
die uitspraak wil op zich al wel wat zeggen, want nog niet zo heel lang geleden was het gevoel eerder 'het is mijn leventje niet' ;-)

gemakkelijkheidshalve zal ik het vandaag op de hormonen steken, zo halverwege de cyclus is het oorlog in mijn onderbuik, en mijn humeur lijdt er enorm onder met stemmingswisselingen en prikkelbaarheid en XL-chaos (tov de normale L-versie dus)

na de goeie sessies bij de psycholge de afgelopen weken, was mijn afspraak vandaag een beetje verwarrend, en dat werkt nu, zoveel uren later, nog steeds door...
aan de ene kant kwam ik buiten met een gevoel 'maar allez, ik heb niet eens kunnen zeggen wat ik zo nodig wilde vertellen', hoewel mijn mondje geen seconde heeft stilgestaan; zij leidde meer in welke richting het gesprek ging en dat strookte niet met wat ik op voorhand in mijn hoofdje had natuurlijk
aan de andere kant viel, van haar uit, een groot woord: groepstherapie... - de gedachte alleen al deden elk haartje op mijn lijf omhoog gaan, gewoon omdat ik sowieso al geen 'groeps'mens ben, en omdat ik het eerlijk gezegd nog wat vroeg vind om alwéér nieuwe dingen te proberen op psychotherapeutisch gebied
volgende week zullen we het daar verder over hebben, want nu viel enkel het woord zodat ik er eens over kan nadenken, of in mijn geval: piekeren
natuurlijk besef ik ook dat therapie geen plezante hobby is naast breien en lezen en wandelen en..., het is meestal hard werken en heel confronterend, maar ik ben gewoon een beetje in de war nu...

de hormonen maken het me de laatste tijd, nu sarah officieel kleuter is, heel moeilijk!
want zo graag zou ik nog eens zwanger zijn en een baby van ventje en mij in mijn armen houden, zo graag zou ik een paar dingen ànders doen dan bij sarah, zo graag zou ik die beslissing over één of meer kinderen zélf genomen hebben ipv ertoe gedwongen te worden door mijn lijf...
ik zou meer genieten van het zwanger zijn (heb ik wel gedaan hoor, maar bv. niet teveel geld uitgegeven aan zwangerschapskleren want zo lang kan je ze toch niet dragen maar me dan ook nooit 'mooi zwanger' gevoeld), ik zou zo graag eens natuurlijk bevallen (wat geen garantie zou zijn maar wel een droom) en een baby op mijn buik krijgen, ik zou zo graag een fijne kraamtijd hebben en niet zo'n traumatische spoedkeizersnede en gruwelweek in het ziekenhuis, ik zou zo graag meer van het 'baby' genieten met draagdoeken en zelf kleertjes breien en..., enzoverder

het idee dat ik nooit meer zwanger zal zijn, dat ik nooit meer een kleine baby in me zal voelen groeien en daarna in mijn armen houden, dat ik nooit het gevoel zal kennen hoe het is om zélf je baby eruit te duwen en er meteen een band mee te hebben... is ondraaglijk op dagen als vandaag...
de idylle eigenlijk, want mijn nuchtere kant weet ook wel dat een tweede zwangerschap die dingen niet zou garanderen én dat het gewoon te riskant is om nog een keer zwanger te zijn én dat het al helemaal ondenkbaar is dat ik twee kinderen zou aankunnen met een lijf en leven als het mijne...
maar die hormonen... tja die hebben een eigen leven!

op een dag als vandaag kan ik niet lezen over draagdoeken en baby's, kan ik niet telefoneren met een zwangere vriendin, kan ik niet blij zijn met een geboorte-berichtje, kan ik niet genieten van andermans geluk...
op een dag als vandaag wil ik mijn kleuter rotverwennen om te compenseren wat zij en ik moeten missen
op een dag als vandaag wil ik in mijn cocon kruipen en me verstoppen voor die boze wereld daarbuiten!

donderdag 7 juni 2007

multifunctionele (was)mand

wat een zàlige avond, zo eentje om in je geheugen te noteren en er later nog met een glimlach aan terug te denken!
een zonnetje en een windje zodat het niet té warm was, een terras met een heerlijke schommelbank, een man en een kind - de combinatie garandeerde een fijn gezinsavondje om een drukke dag af te sluiten, een mens vraagt zich dan écht af waarom mensen verre reizen naar zonnige oorden willen maken als het geluk zo dichtbij is...

omdat de zandbak nog in volle zon stond en ik te lui was om zandbak of parasol te verplaatsen, voorzag ik sarah van een wasmand met water, een lege kleinere wasmand en een kom om over te scheppen, een pop en wat potjes en flesjes; in onderbroekje en t-shirtje en blote voetjes in haar rode crocs begon zij te spelen, terwijl ik me rustig met een boekje ("droom van een mama" van sophie dewaele) op de schommelbank nestelde en ventje de groentjes aan 't snijden was om de diepvries bij te vullen




en zoals altijd verandert de grote multifunctionele wasmand op een uurtje tijd van 'wasmand' over 'kom water' over 'poppenbadje' in 'zwembad'!


puur genieten, voor ons alledrie...
veel lezen doe ik niet, want ik kan mijn ogen niet van mijn dochter afhouden, ze doet me de hele tijd lachen en als ik ventje aankijk zie ik dezelfde ontroering die ik op dat eigenste moment voel over ons meisje...
al gauw krijg ik ook wat 'waterpret' - want mama's voetjes zijn wel érg vuil! en papa voelt zich geroepen om me op een onbewaakt moment wat ijskoud water uit zijn spa-flesje langs mijn hals in mijn zomerjurkje te gieten, aaaaarrrrggghhhh!!!!
papa krijgt alle groentjes toch gesneden en dochterlief passeert regelmatig om wat te 'pikken' van de rauwe selder of courgette, en maakt met de stukjes die niet in haar mondje verdwijnen een lekker 'seldersoepje' in de wasmand die plots omgetoverd is tot 'soepketel'
en sarah... sarah die leeft wel tien levens in zo'n avond, je ziet haar genieten van elke minuut: buiten, waterpret, papa en mama in de buurt, toch haar eigen ding mogen doen, mama plagen, papa uitdagen,...
de perfecte zomeravond, zomaar begin juni...

sportdag

neen, ik had het fototoestel niét in de aanslag toen dochterlief thuiskwam van school vanmiddag, maar het was de moeite!
vanmorgen bracht ik haar naar haar klasje en zei de juf 'ah ja, het is sportdag vandaag' - gelukkig had ik haar lekker praktische kleertjes (in iets minder praktische kleuren, nl. beige en lichtblauw) aangedaan
toen ik haar ging halen, kreeg ik een monstertje terug in de plaats van het nette meisje dat ik afgeleverd had
ik weet niet wélke sport het geweest is waardoor haar hele smoeltje vol zwarte vegen hing en ik moest even nadenken welke kleur haar kleertjes hadden voor tov na...
maar: ze had zich enorm goed geamuseerd, en daar gaat het toch om hè! trots toonde ze me de (kartonnen) medaille die ze verdiend had, en de juf was alweer in de wolken over mijn voorbeedige dochter
heel leuk dus, maar toch moest ik even een knop omdraaien in mijn hoofd: mijn dochter had haar eerste 'sportdag', oh help...

de mama die haar baby overdag wel 3x andere kleertjes aandeed als er ergens een vlekje op kwam, moest nu slikken en nogmaals slikken en overtuigd klinken in het 'dat is niet erg, meisje, als je je maar goed geamuseerd hebt!'
neen, ik ga haar niet aan de leiband houden en verbieden om zich vuil te maken, integendeel ik ben van mening dat kinderen pas kinderen zijn als ze zich mogen amuseren zonder te moeten oppassen voor dit en dat en zus en zo, maar dat wil niet zeggen dat ik het aandoenlijk vind om zo'n vuil monstertje thuis te krijgen hè...
maar goed: ze had zich zeer duidelijk geamuseerd! en alweer blijkt ze echt wel klaar te zijn voor school...

koopje

ventje schrok zich gisteren een ongeluk, toen ik hem plots - onderweg om sarah in de crèche te gaan halen - toeriep om te stoppen...
er stonden nl. 2 kinderfietsjes te koop aan een huis, waaronder één 'eerste' fietsje met zijwieltjes, in mooie kleurtjes en prima kwaliteit; ventje veronderstelde dat ze toch nog veel zouden vragen zoals alle vorige keren dat we gaan zien zijn voor een tweedehands fietsje (zodat je dus al evengoed een nieuw kan kopen voor 70-100 euro), maar ik wou toch alwéér gaan vragen wat ze vroegen

'10 euro', zei de vriendelijke vrouw, 'is dat teveel?' - euh, neenee (en maar proberen de sprongetjes in de lucht te bewaren voor nà de verkoop) ;-)

dus, na al een paar keren in de winkel bij de kinderfietsjes te staan kwijlen maar het echt wel te duur vinden voor zo'n klein fietsje waar ze vlug uitgegroeid zijn, en na ettelijke schrik-beurten voor ventje onderweg, heb ik nu een echt koopje gedaan!!!
eh voilà:
neen, mevrouwtje heeft nog niet begrepen wat ze nu met die fiets moet doen maar ze vindt 'm fantastisch!
beertje, net meegekomen uit de crèche (verjaardag van een kindje), mocht meteen op de bagagedrager zitten
en ook de bel is al uitgebreid getest geweest
mama heeft even haar rug gebroken om haar te tonen hoe de trappers moeten blijven rondgaan als ze echt wil fietsen, door de voetjes erop te houden en tegelijk rond te duwen, maar neen, de klik is er nog niet
maar ze heeft nog tijd zat, ze hoeft niet per sé met àlles zo vlug te zijn - we kunnen haar nu al amper bijhouden...

vanmorgen was de eerste vraag alvast: mama, waar is mijn fiets?

woensdag 6 juni 2007

spookrijder

zij die mij kennen, weten dat ik niet vaak en niet graag achter het stuur zit en nog minder op een niet-rustige niet-rechte baan

maar vanmorgen was ik in een moedige bui - enfin, in een kordate bui, want door de zindelijkheidsproblemen van dochterlief zit ik hier vlug door mijn sponsen crèche-shortjes heen en om 9h ging aldi open en zouden er sponsen shortjes (lelijk en goedkoop, net goed voor pipi en kaka en buiten spelen) te koop aangeboden worden
dus ik pak mijne moed bijeen en stap in de wagen, trotseer het aarschotse gekkenwerk op twee kruispunten waar niemand weet hoe het nu eigenlijk zit, en zoek me een plaatsje op de parking van aldi

ik was duidelijk niet alleen, dus ik moest ook nog mijn menigte-angst overwinnen om tot bij de sponsen shortjes te geraken, én ik moest mijn grootste zelfzekerheid gebruiken om heel snel de juiste maten en kleuren op mijn arm te gooien
aan de kassa bleek ongeveer iedereen die in aldi was, al te staan wachten... en wachten...
één van die kassa-dames vond het dan ook nog eens hét ideale moment om haar kassa in de steek te laten om haar vriendinnetje te voorzien van de spullen die ze voor datzelfde vriendinnetje deskundig opzij gelegd had zodat de échte klant minder keuze had - neen hoor, niet stiekem, iedereen mocht meegenieten van de conversatie dat ze blijkbaar betaald wordt om de voorraad te plunderen alvorens de klanten erop los te laten
ik stond achter een bedenkelijke jongeman: een jaar of 30 en nét niet meer aan het handje van zijn mama, ook die conversatie was best wel boeiend...
geen verveling dus, maar wel blij toen ik betaald had en met mijn voorraad sponsen shortjes (en een leuk kinderzonnebrilletje met bloempjes) richting auto wandelde

een laatste inspanning: vlug naar huis rijden en gaan bekomen tussen mijn veilige 4 muren - yeah right!
natùùrlijk tref ik een spookrijder bij het uitrijden van de parking, een jonge vrouw die mij vies bekeek omdat ik in haar weg reed terwijl zij uit de verkeerde richting kwam - ik ga jullie 'het gezicht' besparen dat zij te zien kreeg
met de bibber in de beentjes reed ik verder, en alweer was ik héél blij toen ik de auto (schots en scheef want dat kon me even niets meer schelen) op onze eigen parking stopzette...

om dit niet te vlug meer te moeten herhalen, heb ik een aanzienlijke voorraad sponsen shortjes aangekocht! lelijk, goedkoop, bedenkelijke kleuren - maar mijn dochter kennende zullen ze hun nut bewijzen...
(en om buiten te komen krijgt ze een pamperbroekje en haar stijlvolle kleertjes aan ;-) tot ze in staat is om proper te blijven)

dinsdag 5 juni 2007

sabotage

het kan niet anders meer dan sabotage zijn - wie of wat mijn dieet-pogingen probeert te verknoeien is me niet duidelijk, maar er wordt veel moeite gedaan...

in ons appartementsgebouw is al zolang we hier wonen een bakker! ik moet er geen tekening bij maken hoe verleidelijk het is om zo'n winkel met koffiekoeken en taart en chocolade naast de deur te hebben, al slaag ik er sinds de zwangerschap steeds beter in om hard te zijn
het helpt wel dat we ondertussen een broodbakmachine hebben en ik dus niet om de paar dagen brood moet gaan halen en daarbij geconfronteerd wordt met slagroom en suikerbommen
dus zolang er geen bezoek komt of zelf naar een feestje moeten of ik raprap een kadootje nodig heb, blijf ik ver weg van de geneugten van de bakker

vanmorgen ga ik, totaal nietsvermoedend en zoals elke week, mijn tv-boekje halen in de krantenwinkel die zich eveneens in ons appartementsgebouw bevindt aan de andere kant
nu blijkt toch wel dat de lieve mensen een stukje van de winkel omgetoverd hebben tot broodjesbar! met een ruim aanbod van belegde broodjes...
gelùkkig had ik net die ene euro mee voor mijn boekje en niets meer, of ik had 'de test' (zijn het ook nog lekkere broodjes?) gedaan

en zo zat ik vanmiddag met mijn simpel boterhammetje voor mijn neus te denken hoe lekker zo'n belegd broodje wel zou zijn...
het is niet eerlijk!!!!!

projecten op de naalden

sarah-tuniek (2)

het achterpand is bijna klaar, de kleurrijke wol geeft echt wel een leuk effect:

supereenvoudig breiwerkje, gewone tricot en af en toe meerderen of minderen




het haakwerk dat aan de halsopening en onderaan de tuniek verondersteld worden te komen, zal een grotere uitdaging worden (vrees ik)

MC-jasje (1)

op het forum wordt een modelletje uitgewerkt door verschillende leden, onder leiding van zinzia - dit jasje is het huiswerk momenteel (voor mij best wel moeilijk omdat het een heel andere manier van breien is)

en dit zijn mijn vorderingen (2de poging want eerst was ik begonnen met dikkere wol en in een grotere maat), het zal hopelijk een jasje voor sarah's babypop worden

maandag 4 juni 2007

nostalgie

een paar dagen later, maar toch nog even een bericht vol nostalgie...

zaterdagnamiddag, na het werk van ventje en het dutje van sarah, gingen we moeke en vake oppikken om naar de VVV-toren in tessenderlo te rijden

vroeger, toen mijn broers en zus en ikzelf nog klein waren, was dat een uitstapje dat we af en toe maakten en dan vooral met de fiets: spelen in het bos en in het zand, trapsgewijs op de paaltjes richting toren, en dan de spanning om wel of niet de toren te beklimmen, wat voor mij (hoogtevrees in 't kwadraat) écht een overwinning was en meer dan eens heeft mijn vader me naar beneden moeten helpen omdat de angst won

nu mijn dochter zien openbloeien in het bos, en vol bewondering kijkend naar die toren

moeke en vake begonnen aan de klim, papa volgde met sarah, en mama... mama had na een tiental treden de bibber al in de benen maar wou toch niet toegeven dat de hoogtevrees gigantische vormen had aangenomen
toen ik boven me hoorde hoe iedereen de top bereikt had en enthousiast genoot van het uitzicht, was er écht wat teveel wind en dan wiegt die toren lichtjes heen en weer, nét genoeg om met knikkende knietjes te beseffen dat de angst zou winnen en ik niet meer verder durfde - op ongeveer 3/4 van de spiraaltrap ging ik zitten en werd gek van het wel-niet gedoe in mijn hoofd terwijl die toren zachtjes met de wind meewiegde, toen papa en dochterlief op de terugweg waren, pikten ze mama op en met de bibber in de benen ging ik mee terug naar beneden
verdomme! wat een nederlaag! mijn dochter van 2,5j beklimt die toren moedig, en mama strandt op enkele meters voor de eindmeet

maar ach, het feit dat ik dààr was, en dus niet tussen mijn 4 muren, was al een grote overwinning, misschien moest ik niet teveel ineens verwachten...

daarna genieten van mijn kind in de speeltuin, met een papa en een mama die zich best wel belachelijk willen maken en meegenieten
samen met moeke en vake naar het Bosmuseum: kijken naar zoveel vogels als je je maar kan inbeelden, en hun eieren
en dan lekker eten: een kinderpannekoek voor dochterlief, een broodje voor vake en mezelf, spek met eieren voor moeke en ventje, afgerond met een héérlijk ijsje met slagroom (bye bye dieet)

op de terugweg in de wagen liet ik het gevoel van nostalgie even goed doorwerken, zo ook het gevoel van 'yes, dit is gewoon gelukt, mijn wereldje wordt stilaan weer groter'
iedereen had genoten van het zonnetje en van de omgeving, van de spanning en van het eten, en niet te vergeten: van mekaar!

gewikt en gewogen

vandaag is sarah ook voor Kind & Gezin officieel peuter af! het laatste bezoekje aan hun centrum, want vanaf nu zal sarah gewikt en gewogen worden via schoolonderzoek...

13.720 kg
94.5 cm
49 cm hoofdomtrek
verbaal sterk ontwikkeld (mmmm waarom verbaast ons dit niet echt?)
motorisch goed ontwikkeld (al maar goed dat ze niet moest fietsen, want dan zou de mening misschien anders zijn)
sociaal sterk ontwikkeld (ook hier niet echt een verrassing, zeker niet na het schoolfeest gisteren)
qua zindelijkheid mogen we haar tijd geven tot ze 4j is voor we er echt werk moeten van maken - en al zeker rekening houdend met haar nierproblemen

"hebben jullie nog vragen?"
neen dus, we zien zelf ook wel dat ons meisje het gewoon goed doet, dat ze niet speciaal driftig is of te weinig eet of slecht slaapt of...

alweer een zucht ontsnapte me op dat moment - ik voelde plots weer héél levendig hoe dichtbij ze bij de dood was toen ze geboren werd, hoe klein en fijn ze was met haar 2.470 kg ondanks de bijna 39w zwangerschap, hoe bezorgd we waren of ze wel goed zou ontwikkelen met die slechte start en mijn medicijngebruik tijdens de zwangerschap, enzoverder
maar de zucht werd gevolgd door een grote glimlach: sarah doet het uitstekend in haar kleine leventje, en bijgevolg hebben papa en mama het ook al goed gedaan - trots op onze grote meid, en ook een beetje trots op mezelf!

zondag 3 juni 2007

kikkerdansje

sarah's eerste schoolfeest vandaag, na amper 3 halve schooldag-ervaringen mocht ze toch al meedoen, van een eerste kleuterklas wordt niet zo heel veel verwacht, als ze er maar van kan genieten...
dus: op zoek naar groene kleertjes (niét makkelijk voor een mama die een hekel heeft aan groen en dus niet echt veel kleding in die kleur koopt voor haar dochtertje), want sarah's klasje zou een kikkerdansje doen - één t-shirtje had ze, oef, en dankzij tante G. had ze tegen de middag ook een groene broek!


mijn mama-hart brak (weer maar een keer) toen ik mijn kleine meid in haar klasje moest afzetten een halfuurtje voor de start van het schoolfeest, en ik zat de minuten af te tellen op mijn stoel op het graspleintje tot ik haar zou terugzien - belachelijk, zo lijkt het wel, maar een mama-hart begint op zo'n moment blijkbaar een eigen leven te leiden
en daar kwam ze dan, als één van de vele groene kikker-kindjes met de juf vooraan, flink liep ze langs ons voorbij (ik had op z'n minst een "ik wil naar mijn mama" verwacht, maar nee hoor)
na een openingsdansje met àlle kinderen van kleuter- en lagere school, begonnen de kleinste kleutertjes met hun kikkerdansje!
en wauw, ons kikkerprinsesje deed enorm goed mee, ze danste en probeerde de anderen te volgen (die méér geoefend hadden natuurlijk), ze had er plezier in om met die grote knuffelkikker kunstjes te doen op de muziek...

















toen alle knuffelkikkers weer in het midden verzameld waren, moest haar klasje op de bankjes gaan zitten aan de zijlijn tot aan de pauze, maar dat vonden zowel sarah als mama een stapje te ver - toen ik haar hoedje ging opzetten, brak haar kleine hartje en wou ze echt wel met mama mee, en voor de juf was dat natuurlijk geen probleem...

alweer een grote stap voor een klein meisje! en eigenlijk een minstens even grote stap voor papa en mama...
moeke, vake, nonkel K., tante G., L.&M., papa en mama waren er getuige van hoe sarah deze uitdaging opnieuw met beide handjes aannam en er ook even intens van genoot
die nieuwe wereld, school, is écht een boeiende wereld!
en vanaf nu zitten ook wij een stukje mee in die wereld, met schoolfeesten en knutselwerkjes en schoolreisjes en...
wederom: zucht...

zaterdag 2 juni 2007

gedoopt

of: hoe krijg ik een kwartier na het ontwaken al een rothumeur?

de sarah-zindelijkheid is geen simpel iets, we zijn nu een paar maanden bezig met potje en onderbroekje en pamperbroekje en stickertjes en kadootjes en 'grote meid' gezever, maar nog steeds krijg ik natte broeken mee uit de crèche en nog steeds is de kaka meer in de broek dan in de pot
maar we blijven proberen...

ondertussen hebben we gesnapt dat kaka 'stiekem' moet gebeuren, en de paar keren dat die ook effectief in het potje is beland, waren de momenten dat het potje verstopt was
dus gisterenavond toen sarah uit bed kwam met het excuus (jaja, het bleek wéér een excuus maar kan je dat riskeren?) dat ze kaka moest doen, vroeg ze om het potje onder te tafel te verstoppen - papa doet dat, maar een kwartier later lag ze toch in bed zonder kaka op het potje gedaan te hebben, alweer een dag voorbij zonder grote boodschap
wat papa niét gezien had, was dat ze wel die hele pot vol geplast had! en dus, toen we vanmorgen uit bed kwamen en sarah haar volle plassepamper uit was om op 't potje pipi te doen, greep ik in de vlugte het potje van onder te tafel uit met een grote zwier...

aaaaaaaaaaarrrrrgggggghhhhhh!!!!!!
met die grote zwier zag ik de pipi vliegen, met de grootste natte ellende op mijn voeten (en jà ook mijn teergeliefde rode crocs, gelukkig zijn die dingen makkelijk afwasbaar), natuurlijk wat had je nu gedacht!
en zo kon ik, àmper wakker wegens goed platgespoten gisterenavond, vanmorgen de dag beginnen met... het opkuisen van pipi overal!
wegens ventje op zijn werk en onbereikbaar, heb ik toch maar meteen een boze sms gestuurd die hem straks zal bijten als hij even pauze neemt!!!

vrijdag 1 juni 2007

poepeke in de regen

sarah probeerde daarstraks zelf haar jasje aan te doen, terwijl papa en mama nog met moeke aan 't praten waren (en dus het jasje niet klaargelegd hadden op de grond)
trots komt ze de woonkamer binnen, met haar jasje aan! technisch probleem: de kap van de jas hing aan de onderkant...
mama: "sarah, ik denk dat je jasje verkeerd aan is, zo kan je je kapje niet opzetten tegen de regen!"
sarah: "nee, mama, maar nu wordt mijn poepeke niet nat in de regen!"

wat kan een mens dààr tegen inbrengen? ;-)

'peut'

bizarre sessie bij de psychologe, na een uur stelde ze dat ik zelf een goeie 'peut' zou zijn als de zaken in mijn leventje een beetje anders zouden liggen ;-)
tja, ik kan niet ontkennen dat de interesse er altijd geweest is - waarom zou er hier anders een cursus Ontwikkelingspsychologie rondfladderen in 't appartement? ik ben een 'eeuwige student' en heb nooit een droomjob in mijn hoofd gehad, maar vakken als psychologie en consoorten hebben me altijd wel aangetrokken
maar om het uit de mond van een therapeute met jarenlange ervaring te horen, en dan nog eentje waar ik enorm veel bewondering voor heb, het doet wel iets...

bij deze ook melden dat de sprong in het diepe, alweer een nieuwe psychologe en helemaal opnieuw beginnen met iemand die me nog niet kent, een goeie sprong is geweest - ik ben vrij pijnloos in 't water terechtgekomen en het water voelt wel goed

na 5 jaren met E., dacht ik niet dat ik ooit nog iemand zou vinden die zo'n rake dingen tegen me zou zeggen met de nodige (sarcastische) humor - ik mis haar nog steeds, en ik kijk met een positief gevoel terug op de stappen die ik, samen met haar, gezet heb in al die jaren
zij was er op het juiste moment en heeft de grootste veranderingen in mijn leven meegemaakt: mijn eerste job, mijn rijbewijs en daarmee een stukje vrijheid, mijn ventje, en tenslotte mijn zwangerschap en de geboorte van sarah

één jaartje met J. versterkte die indruk, dat E. een unicum was voor mij, het klikte wel met haar maar ze leek me niet sterk genoeg in haar eigen schoenen te staan om mij te geven wat nodig was - we bleven elke week opnieuw watertrappelen en toch wilde ik zo graag naar de overzijde zwemmen

nu is er K.: een zotte doos die behoorlijk ad rem kan zijn en een goed evenwicht kan vinden tussen 'in het water spelen en plodderen' en 'leren zwemmen' - wat mij betreft dus...
wat voor mij toch wel belangrijk is, is het gevoel dat het geen 'leg je op de sofa en vertel eens wat er scheelt' sessies zijn met haar
wél zijn het boeiende gesprekken tussen twee vrouwen met elk een sterke eigen overtuiging over hoe de zaken zijn, met elk een tikkeltje sarcasme in zich om alles een beetje te kruiden, K. houdt me regelmatig een spiegel voor en dan zie ik mezelf even door haar ogen
en plots merk ik dat ik niet meer aan 't watertrappelen ben, maar héél stilaan naar de overzijde aan 't zwemmen ben - er liggen nog vele meters voor me, maar ik kan soms die andere kant alweer zién en dichterbij voelen komen
natuurlijk blijft het een 'professionele' relatie, maar er is net dat tikkeltje meer om mij over de streep te trekken, die 'klik'
en ik kan ook een klein beetje teruggeven, al is het maar in de vorm van een goed boek dat ze écht eens zou moeten lezen, een film die ze écht eens zou moeten zien, en heel soms wordt ook de spiegel eens omgekeerd
ik hoop stilletjes dat ik met deze vrouw weer wat nieuwe stappen kan zetten, want te lang al staat mijn knop op 'overleven' ipv 'leven', ik wil die knop omdraaien...
wekelijks is er nu dat uurtje 'rijkdom', of gewoon: ik ben blij dat ik gesprongen ben toen ik aan de kant stond te bibberen!

af en toe krijg ik de opmerking 'hoe ik zo gewoon durf praten over het feit dat ik naar een psychologe ga' - oh ja er is nog steeds een taboe
voor mij is het eenvoudig, en dus zonder schaamte: als ik ziek ben, ga ik naar een dokter / als ik tandpijn heb, ga ik naar een tandarts / als ik zwanger ben, ga ik naar een gynaecoloog /...
de kronkels in mijn hoofd zijn soms te chaotisch voor me, het is vaak té donker in mijn geest na maanden van depressie, er zijn kleine en grote neuroses,... - dus ik ga naar een psychologe