maandag 30 juli 2007

gezinsdagje...

vandaag een vrij typische maandag - ventje moet niet werken, sarah is thuis...

vanmorgen rustig opgestaan, en als iedereen klaar was: auto in en weg ermee - eerst ons donsdeken binnengedaan in de wasserette (om de sarah-kots weg te krijgen en mijn eigen wasmachine er niet aan kapot te doen), daarna naar de colruyt voor de grote inkopen, dan was 't al vlug middag...
sarah eten gegeven en in bedje gestopt, ondertussen maakte ventje een vlugvlug maaltijd voor ons beiden

terwijl sarah sliep, 3 zalige uren rust, hebben wij tweetjes naar de dvd van windkracht 10 (de film) gekeken - een 'lach-en-traan' film, gelukkig vooral het eerste met echt wel fijne humor erin, met de nodige romantiek
samen genieten van wat 'quality time' in de zetel...

toen dochterlief wakker werd, hebben we fruit gegeten en zijn we weer vertrokken
deze keer eerst voor mezelf naar het kleine wolwinkeltje in 't stad, voor nog een laatste aankoop solden-breiwol
en dan naar ons 'privé'-zwembad ;-)
een uurtje zwemmen met enkel ons drietjes en moeke en vake... - béétje zwemmen, vooral veel spelen en genieten van 't warme water in 't ploeterbad, ventje en ik van de grote glijbaan ondanks mijn hoogtevrees, sarah die haar grenzen aftastte in 't water tot kinhoogte en die zich liet overtuigen om even in 't koudere grote zwembad te gaan met mama, gewoon rustig badderen eigenlijk...
moe maar voldaan!

thuis was er dan nog dé prestatie van sarah: voor 't eerst kaka op de grote wc!!! met als beloning wat nieuwe play-doh toestandjes, oa een schaar om plasticine te knippen, want sinds haar eerste schooldagen kan sarah knippen...

en nu hopelijk een rustige avond... want morgen begint de 'werk'week weer...: ventje werken, sarah naar de crèche, ik alleen thuis...

projecten op de naalden (10)



sarah-tuniek (8)

alle delen zijn er, voor- en achterpand zijn bij de schouders aan mekaar gezet, de twee mouwen zijn klaar en het halsboordje is ook gebreid
zondag heeft moeke geholpen bij het uitpluizen van het haakpatroon, en met haar hulp heb ik al 2 gehaakte boorden aan de mouwen - diezelfde gehaakte boord moet ik nu maken aan de onderkant van voor- en achterpand, en vooraan aan de ingesneden halsopening
echt een zàlig ding om te breien en te haken, zonder grootste dingen heb ik dankzij de mooie wol ook mooi resultaat...
vanavond probeer ik de tuniek van sarah klaar te hebben!

zaterdag 28 juli 2007

verstopt


wààr zouden tut en tuttenknuffel zijn verstopt?

beiden moeten nl. in bedje blijven na de middagdut, tot sarah 's avonds gaat slapen - maar élk excuus is goed om naar de slaapkamer te gaan ('ik heb dit of dat nodig'), en nu dacht ze toch eventjes stiekem tut en knuffel mee te brengen ZONDER dat mama en papa dat wisten...
geslaagde missie? ;-)

vrijdag 27 juli 2007

therapeut

psychologe K. heeft me vandaag, na ons uurtje boeiend-vermoeiend praten, een paar boeken aangeraden van Irvin D. Yalom: 'therapeut' en 'schopenhauerkuur'
op zoek dus naar die boeken...

dat ene uurtje was vandaag trouwens het enige lichtpunt van de dag! die bizarre interactie tussen haar en mij, praten en luisteren, naar mezelf kijken door haar ogen, en even stilstaan en de wereld laten doordraaien

moe(deloos)

hopelijk mag de volgende nacht wat beter zijn...
de vorige heb ik ongeveer élk uur gezien en tussendoor ook nog halfuren en kwartiertjes, een slapeloze nacht zonder duidelijke reden - het enige wat ik kan bedenken, is dat ik té moe ben om te slapen, want ook vandaag (dag zonder ventje en kindje) kon ik geen paar uurtjes slaap inhalen, pft!

ik haat slapen, al meer dan de helft van mijn leven heb ik een hekel aan dat noodzakelijk kwaad, want echt deugddoende slaap kan ik mij niet meer voorstellen: dankzij een prikkelbare blaas, spierkrampen, hartkloppingen,... (en de voorbije jaren ook dochterperikelen en snurkende man naast me) - alle redenen zijn goed om mij ervan te weerhouden om 's morgens een uitgeslapen gevoel te mogen ervaren...
en een nacht zoals de vorige, daar word ik dan helemààl moedeloos van!

gevolg: migraine - hoe kan het ook anders?
dus vanavond zal medicatie de enige manier om een béétje slaap te vinden, maar ach, wat maakt het nog uit, een pilletje meer of minder...

donderdag 26 juli 2007

qwint als muze

ze was er plots
onder mijn huid
ik had ’t niet eens gevoeld
geen prik, geen kriebel,
geen geluid
en ’t was ook zo bedoeld:

zo plots, zo stil,
zo heel intens
dat kan niet iedereen
zo diep, zo hard
zoals een mens
dat kan en doet alleen!



DE ANDERE KANT

plots kijk ik naar die andere
kant – want daar staat zij:
kracht, ondanks de pijn;
liefde, ondanks verleden;
moed, ondanks de dood.

wat ik voel, wat ik zie,
wat ik denk, wat ik doe:
alles krijgt een andere vorm,
door de schaduw van haar
zijn – want daar staat zij:

kracht, liefde, moed!

tegelijk ben ik bang, voor die
andere kant, voor hààr aan
die andere kant
tegelijk ben ik bang, voor het
moment dat enkel de schaduw
overblijft…



VERHUIS

was het vermoeiend, die verhuis?
plots was je er, daar in die kamer,
in die ruimte van mijn hart!
geen geluid, geen rommel of puin…
je was er, en ik vroeg me niet af
hoe je daar kwam, of niemand je zou
missen, want ook daar woonde je nog
in andere kamers van andere harten!
wel vreemd, een vreemde op die plek,
wel raar, zo’n nieuw gevoel, maar je
bent welkom, zondermeer, en op je
kussen een praline, in de kast een zakje
lavendel – voel je thuis!!!

zielig hoopje

vannacht, ongeveer een uurtje nadat ventje en ik in bed gekropen waren, kwam sarah plots naar onze kamer, zomaar, dachten wij, eigenlijk gingen we ervanuit dat ze wat van slag was omdat ze gisteren voor de eerste keer haar middagdut had overgeslagen
ze legde zich knus tegen me aan, en ik dacht 'ach laat haar maar' omdat ik te moe was om haar naar haar eigen bedje terug te sturen
even later ging ze rechtzitten, zei verwonderd 'mama, mijn buik doet een beetje pijn', ze kuchte en keek een beetje vreemd, D. zette zich ook recht en op dat moment kwam àlles eruit, of bijna alles, want na ons hele bed ondergekotst te hebben heeft ze nog een aantal keren overgegeven - lakens in 't wasmachien, dons van 't bed, een kleine dons in de plek, ventje met dochterlief naar de woonkamer om rechtopzittend in de zetel nog wat slaap te proberen vinden, ik mocht in bed blijven maar ondertussen was ik zelf ook misselijk dus echt slapen was er niet meer bij

vanmorgen naar de dokter, en gewapend met motilium aan de dag begonnen
vanmiddag heeft ze dan een middagdut van 4 uren gedaan, maar zelfs nu nog ligt er zo'n zielig hoopje kind in de zetel voor ketnet
gelukkig wil ze af en toe wel iets drinken, eten is er niet bij, en gelukkig blijft dat vocht er (voorlopig) ook in

ongetwijfeld een stukje mama-zijn waar ik àbsoluut slecht in ben: een kotsende dochter...
en om haar nu zo levenloos te zien liggen, mijn duracell-konijntje dat anders nooit zwijgt...

zelf vecht ik nog steeds tegen onophoudelijke buikkrampen, of het nu van het dieet is of van datzelfde virus
en dat slaaptekort... géén idee hoelang ik die slechte nachten nog volhoud...
want zélden is het eigenlijk door dochterlief, meestal is mijn eigen lijf de schuldige dat ik te weinig deugddoende slaap krijg

pft!

woensdag 25 juli 2007

ik neem mijn woorden terug...

mijn darmen gillen: NEEEEEEEEEEEEEEEEE!!!!!!!!!
na mijn 2de stuk fruit vandaag, en de 2de keer bloemkool, zijn de krampen begonnen - ondertussen ben ik bijna toe aan 'smeken', de pijn is niet te doen...
wààrom protesteren die nooit als ik chocolade eet? of als ik frietjes eet? wààrom willen ze geen gezonde dingen? wààrom gunnen ze mij dit eens niet eventjes?

ok, ik weet wat 'men' zal zeggen: ach, die darmen hebben wat tijd nodig om te wennen, die pijn gaat ook wel weer beteren,...
maar laat 'extra pijn' er nu nét teveel aan zijn op dit moment!!!!! naast het te weinig slapen door de blaasproblemen, zal er vannacht nog een extra reden zijn om niet te kunnen rusten, jihààààà!

ik wàs positief, ik zag het echt wel zitten...
maar ik neem mijn woorden terug...
het mag nooit eens gewoon 'lukken'...

samen gaat het beter...?

een goeie start van het dieet...
mijn lieve ventje heeft gezorgd voor een goeie voorraad fruit (dat ik zelf in de microgolf kan stomen) én een gestoomde bloemkool - de gezonde tussendoortjes
mijn lieve ventje heeft dan ook nog een grote ketel maaltijdsoep klaargemaakt, die ik ondertussen bijna heb leeggegeten op 2 dagen tijd
mijn lieve ventje had voor hij ging werken vanmiddag gezorgd voor een gezond middagmaal

op deze manier kan ik het wel volhouden, denk ik...
of mijn darmen deze wijziging van het dieet volhouden, zal een andere kwestie zijn ;-)

en omdat ook de diëtiste van mening is dat een depressie en een dieet geen goeie combinatie zijn, mag ik elke dag mijn zoete zonde
het hoeft trouwens geen spectaculair gewichtsverlies te zijn, wel een gezondere manier van eten en stilaan op het tempo van iemand in mijn situatie hopelijk wat kilo's verliezen op een iets langere termijn...

maandag 23 juli 2007

weegschaal

- eenmaal per week op de weegschaal - dàt wordt afkicken, want nu sta ik er minstens eenmaal per dag op en soms ook meer
- eenmaal per dag chocolade - dààr durf ik zelfs niet aan te denken! het enige op gebied van eten waar ik nog kan van genieten, met een klote maag en bijpassende darmen, het enige dat me op de slechtste momenten troost biedt en dat is vaker dan eenmaal per dag
- gezonde tussendoortjes - die worden een uitdaging om te vinden, omdat ik niet zélf inkopen doe en dus moet eten wat er in de kasten te vinden is, en een man heb die gezond en tussendoortje nooit gecombineert krijgt
- denken op jaarbasis ipv op maandbasis - pft, mijn volgende afspraak bij de diëtiste is binnen een half jaar en ze verwacht dan geen indrukwekkend gewichtsverlies, terwijl het bij mij ondertussen écht niet vlug genoeg kan gaan
- streefgewicht: nog min. 5 kg hoger dan mijn eigen streefgewicht, maar dat mag ik niet denken, laat staan zeggen, want ik moet een positief én realistisch zelfbeeld krijgen - mission impossible
- diëten als je geen vezels mag/kan eten, is trouwens ook zo'n beetje een onmogelijke opdracht, dat is nu wel duidelijk, want rauwkost en fruit en volkoren-toestanden zijn dé manier om af te vallen en laat dat nu net de dingen zijn die mijn maag niét verdraagt (met chocolade heeft ze spijtig genoeg geen problemen)
- diëten als je niet meer kan gaan bewegen, hoort in hetzelfde rijtje, want meer bewegen is een goed hulpmiddel om je lijf in vorm te krijgen

ja, er is overgewicht, met een bmi boven de 25
ja, er is moeite om af te vallen als je niet kan/mag sporten en als je geen vezels kan/mag eten en als je dan ook nog eens depressief bent en regelmatig vlucht in 'comfort food'
ja, die vicieuze cirkel zal dé uitdaging zijn: ik weeg teveel, ik voel me slecht in mijn vel, ik grijp naar chocolade en andere rotzooi om me af en toe eventjes goed te voelen, ik word nog dikker, ik voel me nog slechter in mijn vel,... - 't zal wel duidelijk zijn hè...


één uurtje dieet-anamnese en calorie-bepaling bij een diëtiste (onder lichte dwang van de maag- en schildklierspecialiste): hét succesrecept voor een rothumeur in 't kwadraat!!!!!

zondag 22 juli 2007

twijfels

al een hele tijd wordt er af en toe een balletje opgegooid met de naam 'anti-depressiva', en tot vandaag heb ik die bal elke keer opnieuw gewoon teruggegooid, de ene keer al wat agressiever dan de andere keer

na een recente 'breakdown' - fysiek én mentaal - is de bal wéér naar me gegooid, door de huisarts, in teamverband met ventje en andere betrokkenen
maar de twijfels over het al dan niet proberen zijn groter dan de overtuiging dat het geen slecht idee is om mijn hoofd die (tijdelijke) hulp te gunnen

- gevoelens afvlakken, zodat dingen draaglijker en minder dramatisch zijn -> ok, dat lijkt me wel wat
- met de hulp van een pilletje per dag eindelijk weer wat meer vat krijgen op mijn denken en doen, zonder de verlammende paniek-aanvallen -> yes! laat maar komen!
- eens opstaan met het gevoel dat ik wél de dag aankan, eens wakker worden zonder die gapende afgrond naast mijn bed -> wishful thinking...

maar:
- wil ik wel die eigenheid opgeven? het zijn wel mijn gevoelens waar we over spreken, wat blijft er dan nog van me over? wat als ik niet meer mezelf ben?
- het is een zekerheid dat mijn maag (door de al aanwezige problemen) niét blij gaat zijn met alweer nieuwe pillen, erger nog: ze zijn een slechte combinatie met mijn maagmedicatie
- zoals ik reageer op dergelijke medicijnen, is er een grote mogelijkheid dat ik (ook tijdelijk, maar toch) niet met de auto kan rijden zolang ik de anti-depressiva slik, en mijn vrijheid is al zo beperkt
- één van de meest voorkomende bijwerkingen van dit soort medicatie, is gewichtstoename...; laat net het huidige overgewicht één van de grote redenen te zijn dat ik zo'n hekel heb aan mezelf, ik kàn het niet aanvaarden dat er nog meer gewicht zou komen aanhangen ook al zijn de intenties nog zo positief
- weer een pil erbij, waar gaat dit eindigen? en als het niet de oplossing blijkt te zijn, heb ik toch maar weer die aanslag op mijn lijf gepleegd, want het mag wel duidelijk zijn dat ik ondertussen zoveel pillen neem dat het niet meer gezond is

ik twijfel...
zolang ik twijfel, neem ik eventjes een plantaardig alternatief op basis van sint-janskruid - om toch maar iéts te doen hè...
anderen vinden het gewoon een goed idee - maar ik ben degene die de pillen moet slikken, ik ben degene die de gevolgen moet dragen, ik ben degene die onder vuur ligt (want wat is een persoon waard, als er medicatie nodig is om het leven draaglijk te maken en aan te kunnen? - mijn gevoel van eigenwaarde krijgt een slag in 't gezicht), ik ben degene die moet beslissen...

ik weet dat het geen schande is om hulp te aanvaarden
maar ik ben het beu om voor àlles hulp nodig te hebben!

zaterdag 21 juli 2007

planckendael (2)

uiteindelijk is vorige donderdag de beslissing gevallen op 'met z'n allen naar planckendael' - ondanks het lijf dat schreeuwde dat het geen goed idee was, maar het was ondertussen 3 jaar geleden dat we er geweest waren en het is één van mijn favoriete uitstapjes

de heenrit met de wagen was stressen, omdat ik zo vaak moest plassen, met een tussenstop en wat gesukkel waren we er na ongeveer 45 min. - voor mij een eeuwigheid

rolstoel voor mij en buggy voor sarah waren mee, moeke en vake kwamen iets na ons aan, in de héél lange rij aan de ingang vond mijn forumvriendinnetje LL (met zoon en dochter) ons, en binnen wachtten we op nonkel K. en zijn kroost

het eerste uurtje was met LL en haar kindjes, een paar diertjes kijken en wat bijpraten, en ondertussen verder kuieren, papa met sarah en LL met haar bloedjes op de schuifaf, en zij gingen dan al terug naar huis


toen begon de echte ontdekking van het park, want op 3 jaar tijd waren er heel wat nieuwe delen, zoals 'adembenemend azië', 'zuid-amerika' en een uitbreiding van 'oceanië'

zoveel diertjes om te zien, sarah wist niet wat haar overkwam: een échte dierentuin - ze kende dat enkel uit boeken van jules en hopla en...
haar enthousiasme was zàlig, daar genoot ik zelf ongetwijfeld het meeste van - de 'piepertjes' bleken de dwergottertjes te zijn die inderdaad 'piepen', ze gilde het uit bij het zien van een échte leeuw, ze liep van de ene afsluiting met wilde dieren naar de andere, regelmatig vroeg ze wanneer we naar de echte 'kanga' en 'roeke' (= haar lievelingsslaapknuffeltje) gingen, en ze wou àlles weten wat ze maar kon zien met die donkerbruine ogen van haar!

voor ventje en mezelf was het heel fijn dat er zoveel anderen waren die ons meisje uit handen namen, de ene keer lopen met haar nichtje M., dan wat wandelen aan de hand van tante G. of nonkel K., moeke en vake; de aandacht was goed verdeeld, en zo kreeg ze van iedereen het beste en miste ze niks van al dat moois!

de zon was de hele dag van de partij maar er waren af en toe schaduwwolkjes of een verkoelende wind, ideaal dus! puur genieten...

na de middag werd ons meisje heel erg moe (gewoonlijk doet ze nog een middagdut van minimum 2 uurtjes), maar zoals altijd wilde ze niet slapen in de buggy - toch maar proberen, eerst wandelde moeke er wat mee rond, dan nam tante G. over en wiegde met de buggy terwijl haar eigen kinderen in de kinderboerderij aan 't spelen waren en terwijl ik met mijn vinger tussen haar oogjes aaide, ze zei 'ik wil niet slapen, mama, want dan zie ik niks!', en toen ik haar verzekerd had dat de diertjes er nog zouden zijn als ze wakker werd, liet ze zich gaan en vielen de oogjes toe..., voor een mini-dutje van een dik halfuur


daarna had ze weer genoeg energie om verder te genieten van alles wat ze zag, want er was elke seconde wel iéts nieuws te ontdekken!

rond 16h eindigde voor ons de dag, en omdat sarah zo flink geweest was de hele dag (nooit zeuren of weglopen, geen natte broek, goed luisteren,...) mocht ze iets kiezen in het winkeltje (2 dierenpuzzeltjes, géén knuffel)
de koele drankjes in de koeltas die we in de auto hadden gelaten, waren héél welkom - en terug de auto in, naar huis: even paniek, want we kwamen meteen in een file terecht, en ik zat met een te-snel-kloppend hart bang te wachten tot we konden doorrijden, want alweer was de autorit er teveel aan voor mijn blaas, gelukkig viel het nogal mee en een uurtje later waren we thuis...
de crash kwam meteen, de migraine ook, en we zijn meteen moeten doorrijden naar de dokter...
maar: het was gelukt! eindelijk, na 3 jaar, waren we in de dierentuin geraakt, sarah's eerste keer trouwens!

planckendael (1)






vrijdag 20 juli 2007

later meer

morgen misschien, of overmorgen, of...: een verslag van ons zonnige dagje in planckendael, met foto's, een korte uitwijding over de recentste ontwikkelingen op vlak van put en gezondheid, en brei- en andere creatieve projecten
vandaag: overleven... - teveel fysieke/mentale pijn en uitputting!

woensdag 18 juli 2007

nieuwe zorgen

de oude zijn nog niet vergeten, en een reeks nieuwe zorgen biedt zich alweer aan:

- na een tandartsbezoek moet ik een keuze maken tussen 'leren leven met de tandpijn die er nu constant in erge en minder erge vorm is' of 'een ingreep die héél misschien een oplossing kan bieden maar zeker napijn zal geven die erger is dan wat ik nu ondervind'; niemand, ook de tandarts zelf niet, die weet wat de beste keuze is en wat de uitkomst gaat zijn; bij mij overheerst nu vooral angst voor ergere pijn...

- terwijl ik nog aan het bekomen ben van de uitstap van vorige zondag, en het vrij donker is in mijn hoofd vooral door de uitputting, is er plots de optie om morgen een hele dag naar planckendael te gaan met man en kind en ouders en broer en zijn kroost - alweer een keuze waar geen enkele uitkomst voor mij positief is maar voor anderen wel: of we blijven alledrie thuis en dan mist sarah haar eerste dierentuin-kans, of ik blijf thuis en sarah gaat met haar papa mee naar de dierentuin en zij hebben tenminste een fijne dag, of ik ga mee en negeer alweer mijn lijf en 'face the consequences the next day'

- gisteren dan ook erg geschrokken van 'harde woorden' van een vriendin, te hard voor woorden eigenlijk, en daardoor ben ik nogal in mezelf teruggetrokken omdat vriendschap zoveel pijn kan doen, en omdat 'denken aan de dood' weer zo reeël geworden is plots - met daarbij de herinneringen aan een vriendin van me die zelfmoord pleegde

hoe kan ik tot rust komen op deze manier? in mijn hoofd weerklinkt nu vooral 'ik wil vluchten!'

dinsdag 17 juli 2007

'cry from the dark'

een poging tot een teken van leven...

zondag, de picknick (verjaardag van mijn metekindje en haar grote broer), was gezellig en rond de middag goed te doen dankzij een overtrokken lucht en dus geen hete temperaturen, maar te lang en na de middag wél te heet - en de weerslag is moordend...

sarah heeft vooral genoten van de speeltuinmomenten met nonkel K. en papa - waarbij het plezantste blijkbaar was dat er plekjes waren waar enkel kleutermeisjes in konden en waar ze dus buiten bereik kon zitten genieten van het feit dat ze die twee volwassen mannen te slim af was


de plek was mooi (provinciaal domein kessel-lo), het eten was lekker (koude pastasla, broodjes en taart), de genodigden waren 'een fijn weerzien', het weer werkte mee in de zin dat de nodige wolken ervoor zorgden dat het aangenaam bleef
een lange wandeling met dochterlief in de buggy, in de hoop dat die een dutje zou doen, maar dochterlief vond dat een dom idee en heeft zich pas gegeven in de auto op weg naar huis een paar uurtjes later

de crash kwam 's avonds al, maar het toppunt kreeg ik gisteren in de vorm van - jaja, alweer - mega-migraine


de slapeloze nachten en de pijn wegen zo erg door dat het weer heel erg donker is geworden in mijn hoofd, ondanks dat zondagje 'buiten de muren' genieten
gisterenavond had ik nog één wens: dat iedereen me met rust zou laten en niks meer van me zou vragen dat te zwaar is en waar ik als enige de prijs voor moet betalen, elke keer opnieuw - momenteel koester ik mijn vier muren...

zaterdag 14 juli 2007

woorden als stenen...

(herinnering aan mijn schrijfsel van een paar jaartjes geleden, dankzij sodade)

woorden als stenen
op mijn lijf
te zwaar
om nog te ademen
om mijn armen op te tillen
- om jou aan te raken -
om mijn benen te doen gaan
- vooruit in de wereld,
vooruit in de tijd -
om mijn hoofd hoog te houden
- en te zien hoe de zon schijnt,
hoe de weg open ligt,
hoe jij voor me staat -
om licht te zijn
stenen in mijn hoofd
woorden op de grond

damn!

het wil vandaag niet lukken!

wat zijn de dingen die me terug in de goeie richting geduwd hebben? een nieuw forum en de daarbij horende breiwerkjes waarin ik me kan uitleven...

- plots kan ik om de één of andere bizarre reden niét meer op dat forum, en de anderen wel, en 't ligt ook niet aan de pc want hetzelfde probleem op laptop en andere pc; ik probeer af te kicken en mis de zotte babbels met andere creatievelingen
- sinds mijn domme stoot maandag (onderweg van domein averegten naar huis), waarbij ik met de gordel mijn vroeger-al-eens-ontwrichte schouder weer een slag gaf, is diezelfde gevoelige schouder gaan moeilijk doen en gaat het breien me niet goed meer af, de pijn is vrij ontmoedigend

ik ben dan ook nog enorm moe omdat de nachten zo gebroken zijn (pijn, blaasproblemen, buren,...), en ik zie het momenteel àbsoluut niet zitten om die drukke en hete dag van morgen ook nog eens te forceren maar ik wil niet de eeuwige afwezige zijn...

damn!

projecten op de naalden (9)

sarah-tuniek (7)


ook de 1ste mouw is klaar, en de 2de heb ik opgezet - dit werkje breit echt wel vlotter dan het katoen (waarvan ik het bolletje continu moet ontwarren omdat het zo draait)
stilaan komt het haakwerk dichterbij, ik vrees dat ik hulp zal moeten zoeken om dàt tot een goed einde te brengen, maar vandaag ga ik eerst die 2de mouw breien...

vrijdag 13 juli 2007

'duisterlicht'

ik noem het maar even zo, omdat er geen woorden voor zijn...

zonder enige twijfel sta ik een paar trapjes lager in die put, gelukkig nog niet op de bodem, ik kan de lucht nog boven me zien
ik herinner me nog de energie van enkele dagen geleden, ik herinner me het lichte gevoel in mijn hoofd, ik herinner me het genieten - het is nog niet helemaal verdwenen zoals dat soms meteen gebeurt als ik weer met beide voeten op de grond kom
anderzijds wordt het nu elke dag weer donkerder in dat kopje van me - ik probeer ertegen te vechten, maar duisternis lijkt altijd sterker dan licht, ik probeer tot rust te komen en mijn lijf op adem te laten komen maar het wil niet lukken, de pijn heeft weer heel veel overgenomen, het alleen-zijn doet me geen goed maar langs de andere kant heb ik ook geen fut meer om met andere mensen samen te leven

het weekend staat voor de deur, en eentje vol leven! maar ik weet nog niet hoe ik dàt moet kunnen, hoe ik na deze paar dagen - proberen rusten en daar niet in slagen - toch weer energie moet vinden om mee te gaan met de anderen...
zaterdag: ventje moet werken tot 13h en ik ben alleen thuis met een actieve dochter - het wordt normaal gezien mooi weer dus ze zal willen buiten spelen en ik ben al moe als ik eraan denk, ik wil ook dat ze een fijne dag thuis kan hebben dus ik zet mezelf opzij waarschijnlijk
zondag: verjaardagspicknick voor mijn metekindje, in het provinciaal domein van kessel-lo, met de voorspelde hete temperaturen, een stressy autorit, een wandeling die gaat pijn doen, drukke mensen rond me - hopelijk wordt het geen dagje van 'willen maar niet kunnen'

maar eerst: nog één namiddagje rust, hopelijk lukt het om in dat duisterlicht een beetje te recupereren - de kiné komt langs, ik ga wat breien en tv kijken en misschien nog een dutje doen, en om 18h komt sarah alweer thuis van de crèche...

ik ben (te) moe...

donderdag 12 juli 2007

projecten op de naalden (8)

sarah-cardigan (3)




achterpand en één voorpand zijn af, tweede voorpand is net opgezet - de katoen breit op zich wel plezant maar die rolt zo op dat ik om de paar priemen moet ontrollen en dat is tijdverlies, ach als het resultaat maar navenant is hè!

ik ga nog wat breien - rustdag!

baby sarah (2)

eens proberen of ik het filmpje zelf ook op mijn blog kan zetten...

baby sarah

hoe ik me voel vandaag? trust me, you don't want to know! ;-)

dus in de plaats van gezaag en gezeur en gezever, een filmpje waar ik zelf altijd blij van word: een opname van baby sarah, ongeveer een half jaartje oud, 'first contact' met de camera van vake, die grote ogen van ons meisje waar ik nog steeds in kan verdrinken...

woensdag 11 juli 2007

laatste dag

vandaag, de vlaamse feestdag, was ons laatste dagje van het lange weekend - en we hebben er nog van geprofiteerd om wat te gaan shoppen zonder dochterlief, net zoals gisteren trouwens, de bankkaart is geplunderd en de kasten zijn gevuld

eerlijk gezegd heb ik niet veel zin om deze dag af te sluiten, omdat morgen de bodem van de put weer op me wacht, als ik niet oppas...
de voorbije dagen zat ik een paar treetjes hoger; hoog genoeg om te zien dat boven die put het zonnetje scheen aan de blauwe lucht, hoog genoeg om weg te dromen in de wolkjes, hoog genoeg om te kunnen praten met de mensen daarbuiten...
morgen moet ik proberen op die trede te blijven zitten, alleen - en niet opnieuw naar beneden te donderen...
morgen moet ik proberen om mijn ogen gericht te houden op de wolken, om het licht binnen te laten stromen en om mezelf te overtuigen dat de anderen in de buurt blijven ook al zijn ze er eventjes niet meer...
morgen moet ik rusten - want de dagen waren fijn maar zwaar voor dit lijf en dit hoofd...
morgen moet ik de herinneringen koesteren en verderbouwen op de energie die ik opgeslorpt heb...

ik wil die bodem niet meer voelen, ik wil die duisternis niet meer zien!
vandaag lukt het me nog... en morgen?

zij (5)

vanaf nu kan je het verhaal van Q. volgen op haar eigen blog, hiernaast in mijn linkenlijstje onder qwinta ;-)

dinsdag 10 juli 2007

zij (4)

zij kan pràchtig tekenen, zij kent de magie om met lijnen en kleuren leven te geven aan een tekening op papier!
zij houdt van elfen en draken en andere fantasie-wezens
deze elf zette Q. op papier een dag voor de grote operatie, en ik vond de tekening fantastisch! gisteren, na een weekend van angst om haar leven dat zo kwetsbaar was/is, vond ik een grote enveloppe in mijn brievenbus... - voor ze naar het ziekenhuis vertrok, had ze ervoor gezorgd dat het kunstwerk nog op de post ging...
en nu heb ik hier een échte Q., prachtig om te zien en warm om te mogen ontvangen van zo'n speciaal persoontje; ik ben vanmorgen een mooie kader gaan kopen, en nu prijkt de tekening van Q. op mijn secrétaire, tussen draken en elfjes en heksen...

maandag 9 juli 2007

trein

sarah is gek op treinen - met een crèche die aan 't station gelegen is, staan we regelmatig voor de overweg te wachten tot de treinen gepasseerd zijn, en nog elke keer is dat 'wauw'
vanmorgen voelde ik me niet echt goed (niet verwonderlijk na twee opeenvolgende 'actieve' dagen voor iemand die haar leven slijt in een zetel), maar we hadden min of meer afgesproken om op bezoek te gaan bij mijn broer K. en zijn gezinnetje, ergens in het antwerpse, en we wilden die kans niet laten schieten en besloten toch maar om te vertrekken

voor sarah was 'het van het' de treinreis richting berchem (en terug), want nu mocht ze niet alleen kijken naar de treinen, maar ook zélf mee rijden!

we hadden veel bekijks, want ons kwebbelmieke babbelde de hele rit zonder ophouden, alles was 'ooooh' en 'aaaah' en 'kijk, mama!' en 'wat zie jij, papa?'
(foto's met pet van papa, tja die waren nu eenmaal het leukst)
ondanks de stress (jaja, voor mij was die treinrit pure stress, dankzij mijn fijne neuroses) genoot ik ervan om mijn dochter te zien GENIETEN!

in berchem wachtte mijn schoonzusje G. om ons naar hen thuis te brengen, en zo kon ik éindelijk (het was ongeveer 3 jaren geleden dat ik er geraakt was, ik was toen zwanger van sarah) hun verbouwingen bewonderen: de nieuwe keuken, de kinderkamers, de zolderkamers
sarah verdween in de slaapkamer van de kinderen, wij praatten wat bij...
samen boterhammetjes (én koffiekoeken, yummie!) eten, en toen zagen we al aan ons meisje dat haar kaarsje bijna opgebrand was
eentje die nergens anders slaapt dan in een bekend bedje, maar ook een mama die ondertussen compleet uitgeteld raakte, dus we besloten om naar 't station te rijden en de trein terug te nemen

spannend: dat grote station, alweer een grote trein, wat vertragingen door één of ander ongeluk,...
een beetje te moe om van de terugrit te genieten...



maar het is gelukt, éindelijk!
deze dagen worden er echt wel belangrijke stapjes gezet, die voor een ander 'belachelijk' mogen lijken maar voor mij enorm zijn...
alweer een dagje gewonnen; met mijn gezinnetje, buiten deze vier muren, met mijn familie, met de trein, genieten van eenvoudige dingen...


nu: koorts- en pijn-aanval - niet echt verwonderlijk, dit lijf weet niét wat het overkomt ;-)

zondag 8 juli 2007

zij (3)

kracht!
plots was er dat msn-gesprek! onmogelijk maar toch...
zoveel pijn, onmogelijk om te bewegen, behalve die ene vinger op het toetsenbord
nu weet ik hoe het écht met haar gaat...

zij heeft pijn die ik wil overnemen, of tenminste verzachten, maar het kan niet en die machteloosheid is moorden...
zij is afgesloten van de wereld, in een steriele kamer met witte muren, een half uurtje bezoek per dag van haar echtgenoot - wat is mijn wereld plots groot, wat zijn mijn vier muren plots ruim!
zij is kracht! want ondanks die pijn is ze er voor mij, en zijn er zelfs alweer grapjes...
zij is pijn! en ook dat stuk mag zijn! neen, Q., je moet niet altijd sterk zijn, dat stukje neem ik even van je over zodat je mag rusten in de zwakte...
zij is zo ver, maar toch zo dichtbij - want ze ademt onder mijn huid, ze slaapt in mijn hart!

groeiende hoop
groeiende angst
want leven is ondraaglijke pijn, op dit moment...

averechts

rare naam voor een domein: provinciaal domein averegten

alleszins, vanmorgen toen we aan de dag begonnen en zagen dat de zon helemaal van de partij was, wilden we érgens naartoe gaan - en na een tip van mijn jongste broer R., is het dus dit groene plekje geworden
douchen, kleren zoeken, klaarmaken, drinken in de koeltas, rolstoel in de auto, fototoestel mee, gps instellen, en gewoon vertrekken - ventje, dochterlief en ikzelf... een uitstapje in dit extra lange weekend (ventje moet de 11de niet werken en maakt de 10de de brug, en moet sowieso nooit op maandag werken wegens zaterdagwerk)!

een beetje zoeken, maar we waren er vrij vlug
een heel eindje stappen van de parking naar de speeltuin, maar daarvoor hadden we dus de rolstoel bij (want mijn beentjes hadden het gisteren al zwaar gehad met de rommelmarkt), en toen we er waren, bleek ons meisje haar onmisbare tut en tuttenlap in de auto gelaten te hebben - terwijl ik sarah insmeerde tegen zonnebrand, ging papa terug voor dat tutje (je weet maar nooit)

de speeltuin, in volle zon, was eigenlijk geen groot succes bij ons meisje - het enige waar ze mee wou spelen, waren de kleine steentjes waarmee de hele ondergrond onder de speeltuigen bedekt was (zucht!), misschien is dat het 'averechtse' effect van het domein...

al gauw gingen we het domein verkennen, enerzijds om de hitte te ontlopen, anderzijds om de rust te zoeken in 't bos
sarah deed de afstanden dubbel, want ze loopt zo vaak heen en weer en weg en naar ons dat het mooi is om zien wat een energie er in dat kleine lijfje schuilt, ik stapte een stuk zelf en af en toe genoot ik van de rust in de rolstoel, met of zonder een klein woelwatertje op mijn schoot
een échte wigwam! échte indianen? heel boeiend voor een leergierige kleuter, alleszins...
een mooie plantentuin! voor papa en mama vooral, maar ook sarah wou er niet meer weg - terwijl wij genoten van plantjes en bloemen en rust, ontdekte ons meisje 'de wereld', ze ging zich verstoppen achter grote struiken, zo ver mogelijk van mama en papa want dat is spannend, ze zag de vlinders en hommels, ze wachtte geduldig op het muisje dat papa had gezien maar dat in zijn onder-de-grond holletje was verdwenen

buiten eten, onder een schaduw-parasol, en nog een ijsje achterna dat we in 't bos gingen opeten
en nog eventjes wandelen, stilaan richting auto

twee uurtjes later dan gewoonlijk lag ons meisje uitgeteld in haar bed, met àlle knuffels want op dit uitstapje was haar pamperbroekje droog gebleven en had ze flink alle plasjes op de wc gedaan, en flink zijn mag beloond worden
en wij lagen even uitgeteld in de zetel, samen genieten van mekaar en de koelte van het appartement
sarah slaapt nog steeds, geen wonder na haar eindeloze energie onderweg...
ik ben blij... dat we met ons drietjes hebben kunnen genieten van een uitstapje samen en van het zonnetje dat de voorbije weken héél afwezig was ondanks het woordje 'zomer'!
buiten de muren, het hoeft niet ver te zijn, wacht een mooie wereld...

zij (2)

zij deed gisteren, rond 16h, even haar ogen open...
de strijd is nog niet gestreden, de weg is nog enorm lang, de hoop is nog héél breekbaar - maar we mogen weer hopen, zij is sterker dan iemand kon denken!

ik mis onze dagelijkse positief-portie op msn - mekaar aan 't lachen brengen om even de pijn te vergeten...
ik kijk er alweer naar uit... het mag...

zaterdag 7 juli 2007

dubbele zondag

normaal moet ventje werken op zaterdag, vandaag had hij een dagje verlof
normaal komen mijn broer(s en zus) met hun familie op zondag naar onze ouders (hier in de buurt), vandaag kwamen broerlief en schoonzus en hun twee kinderen onze richting uit
normaal eten we op zondag frietjes, vandaag aten we frietjes
een zondag-gevoel dus! en morgen is het nog een keertje zondag... ;-)

éindelijk nog eens een zonnetje erbij, dus deze voormiddag zijn we met ons drietjes naar de rommelmarkt in 't stad getrokken! wandelen tussen veel rommel en af en toe toch een verrassend fijn iets, de buit: 2 boeken voor mezelf, 2 voorleesboeken voor sarah, 2 draken voor ventje - evenwicht...

broer en co. deden hetzelfde, op hun tijd en tempo en manier, en kwamen daarna eventjes langs bij ons, terwijl sarah ondertussen in bedje haar middagdut deed
dan samen naar moeke en vake!
nu zijn we weer thuis, ik probeer de pijn onder controle te krijgen, ik probeer de vermoeidheid een plek te geven
want morgen komt er weer zo'n dag...


over dit alles hangt een waas van ongerustheid: geen nieuws (= goed nieuws?) van Q. - wachten en hopen...

vrijdag 6 juli 2007

zij

de dag kruipt voorbij - een zware operatie voor Q.
het lijkt wel of ik elke seconde heb gedacht aan haar, en nog steeds aan haar denk, want het blijft stil - zou ik het voelen als ze niet meer leeft? zouden we ooit nog kunnen 'praten'? hoe kan het dat iemand die ik nog maar net ken al zo onder mijn huid leeft? was zij de reden dat ik vannacht niet kon slapen?
haar leven kàn niet stoppen hier: een man, een kind, de passies van een jonge vrouw

zij is op mijn pad gekomen, en ik wil nog niet verder wandelen zonder haar...
zij en ik willen nog een stukje verdergaan, nergens naartoe, gewoon samen...

Q.: vecht! leef! ik wacht op je...

donderdag 5 juli 2007

contrast

zo kl*te als maandag was, zo fijn was vandaag - vermoeiend, dat wel, maar dat kan ook niet anders met zoveel pijn in combinatie met zo'n actieve dochter

sarah was echt een plezante kleuter vandaag, en ik heb genoten!
de voormiddag was zo om (hoewel ik er schrik van had op voorhand): verkleden, met de duplo spelen, liedjes zingen (marva, oh wat een nostalgie, van 'het feest van de giraf' en 'moeke zoet'), in de tent boekjes gaan lezen, puzzelen,...
en ik mocht tussendoor gewoon mijn ding doen, op de computer mails lezen en een beetje forummen of chatten, wat schrijven - natuurlijk regelmatig laten horen hoe fijn ik het vond dat ze zo flink speelde of hoe goed ze kon puzzelen, en af en toe 'out of the blue' een knuffelmoment (want we proberen het tutje in bed te laten en soms is er een moment van zwakte)

zàlig vond ik het, om naast haar buiten de tent te zitten en stiekem te luisteren naar haar, binnen de tent: boekjes voorlezen voor de knuffels, zelf verhaaltjes verzinnen bij de plaatjes, met papa telefoneren,...
wat een verbeelding! wat een levensvreugde! wat een kinderlijk genieten!

ze deed vanmiddag een mega-dut van 3 uren, zodat ik kon rusten en breien en een beetje chatten met Q. (= een prachtige, sterke vrouw die pas op mijn pad is gekomen, en nu wandelen we samen een beetje verder)

net toen ze wakker werd, kwamen moeke en vake langs, en die moesten naar 't stad en wilden haar meenemen - dus vlug op 't potje, kleertjes aan, jas aan en dikke kus!
na meer dan een uur (slapen, want ja mijn oogjes waren ondertussen dichtgevallen) kreeg ik een enthousiast meisje terug, want ze was pannekoeken gaan eten en had ganzen en piepekleine baby-eendjes gezien en...
en papa kwam bijna tegelijkertijd ook thuis!

nu ligt dochterlief uitgeteld bij papa in de zetel, frisgewassen net uit bad, met haar flesje melk en een dvd van dora en boots
papa is in slaap gevallen, de lieve schat had een zware werkdag en is nog zwak van een buikvirus, dus ik laat die twee stilletjes doen tot het tijd is om eentje ervan in bed te stoppen...
en ik... ik ben doodmoe, ik heb pijn en ik voel de overschreden grenzen - maar tegelijk ben ik trots: ik heb dit dagje ten volle beleefd!

verkleden

regen, de hele dag door, geen school, geen crèche, geen gezinshulp, een speelse kleuterdochter, een mama met alweer migraine - het vraagt enige creativiteit om de dag te overleven...
vorige week zag ik hoe ze in de crèche genoot van het verkleden, alle kindjes liepen rond in de meest bizare outfits en sarah straalde
ondertussen heb ik hier een verkleedkoffer ingewijd, met voorlopig een prinsessenslaapkleedje en een paar glittersierraden en een bumba-muts en een balletrokje en hondensloefjes en een gekke haarband en een pareo en...
héél plezant, zo blijkt, meer moet dat niet zijn...
soms moet mama mee gek doen, gelukkig is er niemand in de buurt om dat te aanschouwen, en regelmatig gaan we in de spiegel kijken hoe mooi ons prinsesje wel is, af en toe mag ik een foto nemen...

woensdag 4 juli 2007

soms...

... krijg ik het plots in mijn hoofd om aan iets te beginnen wat al zeer lang op het programma staat maar altijd voor me uit wordt geschoven!
vandaag was zo'n dag, en bij deze zijn de zetel-overtrekken eindelijk klaar!

tot nu toe werden de stoffen zetels beschermd tegen peuter- en kleutertoestanden door verschillende (fleece) plaids die toevallig op mijn pad kwamen, maar ik had al ongeer 2 jaar geleden een grote plaid gekocht om twee dezelfde kleinere plaids van te maken - en bij deze prijken ze nu op onze donkerblauwe hoekzetels, zoveel werk was het trouwens niet: meten, knippen en omstikken...

projecten op de naalden (7)

sarah-cardigan (2)
dankzij de koopjes van vandaag, is dit werkje ietwat minder dringend, en de katoen breit eigenlijk ook helemaal niet plezant, maar ik hoop toch dat het een mooi vestje wordt...

eerste solden

éindelijk, dankzij mijn lieve ventje, heb ik mijn eerste soldekes gedaan, met dit weer had ik al meermaals gevloekt op het feit dat ik voor sarah geen vestjes had om bij aan te trekken bij wat frissere temperaturen - en nu ben ik (of beter: is sarah) twee koopjes rijker!
voor mezelf heb ik niks gevonden, zoals verwacht was mijn maat al uit de mooie t-shirts die ik nog zocht voor deze zomer...
aja, ik heb wel dikke breipriemen (nr.9) gekocht maar die waren natuurlijk niet in solden - die had ik gewoon nodig voor een volgend project

dinsdag 3 juli 2007

projecten op de naalden (7)

sarah-muts (2)

sarah-tuniek (6)


sarah-cardigan (1)








GRMBL!

maandag: onze vrije dag bij uitstek omdat ventje op zaterdag moet werken en ter compensatie op maandag thuis is, en sarah gaat dan niet naar de crèche, en ik plan niks van kiné of psych of wat dan ook zodat we eventueel fijne dingen kunnen doen als 't wil lukken...
na gisteren, ga ik die dag gewoon afschaffen, denk ik...

met de migraine nog steeds nazeurend in mijn hoofd, en nog altijd tandpijn daarbij, stond ik toch met enige hoop op een fijne dag op tijd op...

alles rustig aan, want de dag was lang, en voor de middag gingen we inkopen doen bij colruyt (en stilletjes hoopte ik dat we op de terugweg eventjes langs een winkel konden voor mijn eerste soldekes)
uitgebreid winkelen, een bomvolle kar en een hyper dochter die elke gang een tiental keren afgelopen heeft, en richting kassa - oh dat valt mee, geen lange rijen dus ik zie die solden dichter komen en mijn portefeuille begint te gloeien...
maar wat hadden wij over 't hoofd gezien? de eerste werkdag van de zomervakantie: jobstudenten! hélp!!!!!! we hebben dus langer aan de kassa gestaan om de inhoud van onze kar gescand te krijgen dan we rustig op ons gemakske nodig hadden gehad om ze in te laden en nog wat extra tijd erbij... want élk artikel bleek er wel een probleem, zo'n scan-toestel is echt wel héél ingewikkeld, en dan die bonnetjes nog, en...
ik wéét het: ze moeten de kans krijgen om het te leren, maar met een hyper kleuterdochter een eeuwigheid aan een kassa staan zonder entertainment is dus behoorlijk klote!
dochterlief was helemaal opgedraaid toen we aan de auto kwamen, en een blik op mijn horloge deed ook mijn humeur naar het vriespunt dalen want... 't was al middag!
dus: auto inladen, naar huis rijden zonder tussenstop, en dochter eten geven en in bed stoppen

wij tweetjes hebben dan ('mind switched off') een filmke gekeken tijdens haar dutje, dat was het hoogtepunt van de dag, en mijn humeur werd er niet echt beter op toen het zonnetje vervangen werd door onweer en regen want zo zou ook de volgende kans om nog eventjes naar 't stad te gaan vrij onhaalbaar worden met diezelfde kleuterdochter

sarah heeft na haar dut ongeveer àlles gedaan wat denkbaar was om onze stemming te laten rotten! elke vraag negeren, niet willen aankleden, niet op 't potje willen en dan in haar bed gaan plassen, niet op 't potje willen en dan op de grond een hoopje placeren met de boodschap 'ik doe dat graag op de grond', gestraft worden voor het ene en 3 seconden later het volgende al verpesten, een franke teut 'seg mama, zwijg eens!' en driftbuien,...
géén idee wat er met haar scheelde, maar ze was plots een duivelskind!

na 20h30 zaten wij uitgeteld in de zetel en lag zij in haar bed, wij opgelucht en aan het bekomen van de shock (engeltje -> duiveltje)
genieten van een vrije dag? nope, neeje, NOT!

nog nooit heb ik zo uitgekeken naar een rustige dag in mijn zetel: dochter naar de crèche, ventje naar zijn werk, ik alleen thuis met mezelf
RUST!

zondag 1 juli 2007

kater

hout vasthouden... we (= migraine en ikzelf) zitten op een draaglijk niveau ondertussen, maar ik vrees dat de pijngrens wéér verlegd is en dat dit ongeveer is waar ik mee verder zal moeten...

de kater is immens groot: fysiek en mentaal uitgeput door koppijn, 't is bijna niet te begrijpen hè...
heel down, weer zijn een week en een weekend gepasseerd zondermeer - oh wat is het leven boeiend, oh wat word ik hier lekker bitter van!
hoe begin je aan een nieuwe week, met lege batterijen die wéér niet opgeladen zijn?
hoe hou je zo'n leven vol, als niks lijkt te lukken en niks lijkt te mogen, als elke dag begint en eindigt met pijn?
hoe kan je geloven in een toekomst, als je lijf op 33-jarige leeftijd al oud en opgeleefd is?

oh ja, kers op de taart: dochterlief, ocharme mijn meisje, heeft een serieuze oorontsteking - gebroken nachtjes, overdag een meisje dat met zichzelf geen weg weet tussen teveel energie en te weinig willen rusten...
pijnstillers en antibiotica voor haar, en toch klaagt ze niet - sterker dan haar mama!

en een toefje slagroom daarbovenop: ventje probeert sinds gisteren het roken te laten...
een gezin met 3 persoontjes die niet te genieten zijn, 't is eens wat anders dan 'happy family' ;-)


was dit maar een klein kattinnetje! zo'n speelse kitten om te knuffelen, om mee te lachen, om mee te ravotten, om te vertroetelen...
(valt het op, dat ik een poesje mis binnen mijn 4 muren? en néén: deze kater voldoet niet aan de eisen!)