zaterdag 29 september 2007

gezinshulp... - vervolg

héél plezant om 2 dagen later te ontdekken dat de gezinshulp na het klaarmaken van het eten de diepvries blijkbaar niet goed gesloten heeft :-(
bij deze kunnen de kippen van mijn ouders genieten van: diepvriesgroenten, steaks, frietjes, ijs, vis en nog wat andere lekkere dingen
en bij deze hebben wij een compleet lege diepvries die nu staat te ontdooien om volledig proper te maken

ventje zijn vrije voormiddag was eraan voor de moeite, en hij is naar zijn werk vertrokken met een rothumeur dat hij hopelijk daar kan laten voor hij weer naar huis komt vanavond...

ook plezant: ontdekken dat alle kleding zodanig in de kasten is GESTOUWD dat àlles er ook weer uitvalt als je die kasten opendoen, en dat je dus àlles helemaal opnieuw kan gaan opplooien en goed leggen, dat noemen ze dubbel werk

even plezant is het om te merken dat je enige waterdichte schoenen verstopt zijn en je moet vertrekken in de gietende regen, om een dag later die schoenen terug te vinden in één of andere doos, en dus niet gewoon bij alle andere schoenen - haar logica ontgaat mij vollédig!

3x zucht!!!!!!

wielen - vervolg

oef!

dankzij de deskundige en volgehouden massages van kiné en ventje, kan ik terug stappen! ik ga nog niet meteen een hele wandeling ondernemen, en de pijn is ook nog knagend aanwezig, maar de wielen mogen aan de kant tot we een uitstap doen of zo, en ik kan hier in 't appartement weer mijn plan trekken
gisteren ben ik zelfs even met mijn ouders en dochter naar 't stad kunnen gaan...!

toch wel beangstigend, want nooit weet je hoelang en hoe blijvend die opstoten van mijn falende lijf zijn...

voorzichtige hoop

na de vele constipatie-problemen en kaka-broeken, heb ik vandaag voor 't eerst wat hoop dat het wel in orde komt met ons meisje...
woehoe! een hele week zonder kaka-broek én 3x succesvol kaka op potje of wc!!!!!

voorlopig blijven we het laxeermiddel wel geven, om te voorkomen dat ze weer veel pijn en daardoor veel angst gaat krijgen, maar het ziet er goed uit, ze houdt niet meer krampachtig op en ging vandaag volledig zelfstandig op de grote wc... (toen ze zei: "mama, ik heb zélf mijn poep afgekuist", ben ik toch maar even gaan helpen)

stap 1 in de zindelijkheid, pipi op het potje, was al een tijdje helemaal in orde
stap 2, kaka op het potje, ziet er goed uit
stap 3 is 's nachts droog zijn, maar dat is nog helemaal niet aan de orde...

wat wordt ze groot! nog even en de pampers zijn de deur uit!

donderdag 27 september 2007

het falende lijf (3)

De ziekte van Hashimoto (of hashimoto-thyroiditis) is een chronische ontsteking van de schildklier ('thyroïditis'), waarbij de schildklier te langzaam werkt.
Een te traag werkende schildklier wordt hypothyroïdie genoemd; het betekent dat de klier te weinig schildklierhormoon maakt.
Hierdoor werken een aantal processen in je lichaam als het ware trager; je krijgt het bijvoorbeeld snel koud en je kunt klachten krijgen zoals een droge huid, obstipatie en haaruitval.
Bij de ziekte van Hashimoto kunnen dus al deze klachten ontstaan, maar het allereerste wat meestal opvalt is dat de schildklier groter wordt. Dit heet ook wel struma.

Een te traag werkende schildklier leidt onder meer tot apathie, extreme vermoeidheid, hartproblemen, menstruatieproblemen, gevoeligheid voor kou, geen transpiratie, haaruitval, een opgezet gezicht en gewichtstoename. Het vertraagt lichamelijke en geestelijke processen. Onbehandelde hypothyroïdie kan in het uiterste geval tot coma leiden.

De oorzaak van de ziekte van Hashimoto komt niet van buitenaf, zoals bij andere schildklieraandoeningen soms het geval is.
Hier gaat echter iets mis in het lichaam zelf: het lichaam maakt namelijk antistoffen aan die tegen de eigen schildklier werken.
De ziekte komt vaker voor bij vrouwen dan bij mannen en vooral bij vrouwen tussen de 30 en 50 jaar.
De ziekte van Hashimoto wordt behandeld met medicijnen waarin schildklierhormoon zit, om de hoeveelheid hormoon in het lichaam weer op peil te brengen.

(bron: www.gezondheid.be)

het is weer zover: haat!
ik haat het dat ik door deze aandoening de controle over mijn eigen gewicht ben kwijtgeraakt, ik haat het dat ik door omstandigheden het karakter niet heb om ertegenin te gaan, ik haat het hoe mijn lijf eruit ziet

ook al vallen de waarden in mijn bloed nu redelijk mee, 'dankzij' dat ene pilletje elke ochtend, toch heeft die schildklier nog steeds de hand letterlijk op mijn keel en ben ik machteloos tov de fysieke en mentale prijs van het falen van dit orgaan
hormonaal lijk ik eerder zwanger dan wat anders, ook al wordt sarah binnenkort al 3, en ik voel me ook zo, al zal ik nooit een mooi kado in de plaats krijgen na 9 maanden, het is erger dan een olifantendracht
vochtophoping, wisselvallig humeur, haaruitval, cyclusproblemen, continu koud, gewichtstoename - die dingen zijn deel van mij geworden na de zwangerschap van mijn dochter

niemand had me verteld dat zwanger zijn zo'n zware gevolgen kon hebben, dat ik nooit nog mijn lijf terug zou krijgen zoals het was ervoor, dat ik me nooit nog goed in mijn vel zou voelen...
de ziekte van Hashimoto wordt blijkbaar vaak getriggerd door een zwangerschap, maar moet altijd al in mijn lijf hebben gezeten, een laffe zet...

oh wat haat ik dit lijf! als ik in de spiegel kijk, wil ik een mes nemen en beginnen snijden, al het overtollige gewicht wegsnijden, alle pijn eruit rukken, het falende lichaam straffen!

ik wéét dat die haat in mij vreet en alles kapotmaakt, maar wat ik niet weet is hoe ik dit falende lijf kan liefhebben, zelfs maar kan aanvaarden

gezinshulp...

... is iets handigs, als:
- hun planning niet in de war loopt en ze komt opdagen,
- er niemand ziek wordt en ze mij niet alwéér 2 weken op rij van de lijst schrappen,
- er niemand verlof neemt en ze mij, jaja, niet van de lijst schrappen,
- er iemand komt die weet wat een huishouden is en waar al dat materiaal in de berging voor dient,
- er belangrijkere dingen zijn dan fotokes laten zien van haar hond, sigaretjes roken, sms-jes beantwoorden, over een crash-dieet bezig zijn terwijl ze tussen de regendruppels door kan lopen,
- ik zelf niet bel om te laten weten dat de ene week wél en de andere week géén hulp nodig is (wegens verlof van ventje), want gegarandeerd noteren ze het verkeerd en zit ik de ene week te wachten op hulp die niet komt en de andere week ben ik niet thuis als ze wel komt
-...

pft! wat hààt ik het op zo'n momenten, dat ik gewoon niet zélf mijn huishouden kan doen en afhankelijk ben van zo'n dienst!

woensdag 26 september 2007

projecten op de naalden (18)

danica-sjaal (6)



ongeveer 2/3 van de sjaal is af, ik blijf het resultaat wonderbaarlijk vinden en dit is zonder twijfel de eerste sjaal die niét gaat vervelen bij het breien ;-)


sarah-kabeltruitje (3)



rugpand is bijna af, de schoudertjes nog afzetten en dan kan ik aan het voorpand beginnen




er is ook nog een geheim project op de naalden, voor de herfstswap, dus... I'm keeping busy!

maandag 24 september 2007

wielen

de stilte in blogland heeft 2 redenen:

- zaterdag en zondag hebben we zoveel mogelijk genoten van het zeldzame zonnetje en van mekaar: speeltuin, uit eten, buiten zijn!

- ondertussen ben ik weer afhankelijk van 4 wielen...: de rolstoel is terug opgedoken in mijn leven en ik hààt het!

ook het weekend-genieten was dus mét wielen, welteverstaan, want ik had al enkele dagen erg veel pijn in mijn rechterbeen en bekken
maar vandaag is mijn hele onderlijf gekraakt - zo voelt het alleszins...
ondraaglijke (zenuw)pijn in mijn onderrug, bekken, beide benen met als kers op de taart een knie die voelt alsof er continu met een vrachtwagen wordt heen en weer over gereden

vandaag heb ik nog veel geforceerd, maar vanaf morgen is het echt platte rust...
want alleen thuis ben ik met die rolstoel ook niet veel hè, 't zal al een uitdaging zijn om in mijn eentje aan de wc en in de keuken te geraken vanuit mijn zetel
moeke en vake gaan mijn kleuter een weekje overnemen, alleszins het naar en van school en de opvang na de middag tot papa thuis is van 't werk (want jà zijn verlof zit er vandaag op)

deze pijn is ongelooflijk beangstigend! want geen enkele pijnstiller lijkt zelfs maar verlichting te geven, en elke beweging is uitputtend zwaar, en vooral... niemand kan me zeggen vanwaar dit nu weer komt en of er iets aan te doen is en of het ooit nog beter wordt...

ik hààt dit lijf!
ik hààt die rolstoel!
ik hààt deze situatie van 'beperkingen in het kwadraat'
deze pijn is onmenselijk, de verwachtingen die 'het leven' stelt zijn dat ook al kan niemand dat begrijpen want schijnbaar wordt er niks meer van me verwacht

ik hoop dat ik die wielen vlug mag parkeren waar ze stof kunnen vangen...

donderdag 20 september 2007

buitenverblijf van sarah

eerst was er een grote doos en veel bob de bouwer werk voor papa...



daarna was er een grote lege doos om in te spelen

moeke werd gebeld om te melden dat de werken gestart waren


en dan was er éindelijk: het huis!
drankje werd aan huis geleverd door een vriendelijke mama
moeke werd gebeld om te vertellen dat het buitenverlijf nu bewoonbaar was



naast het huis is er ook een speeltuin met schuifaf, klimding (oude foto) en zandbak - wat wil een kind nog meer?


voor de financiering danken wij al onze kapaza-kopers ;-)

zondag 16 september 2007

stilte

wat moet ik doen? spreken of zwijgen?

elke avond heb ik mijn 'crash' - te moe, teveel pijn, te donker,...
dan moet alles wat slecht is of slecht voelt, eruit! de beperkingen die me door de dag weer in 't gezicht hebben geslagen, het besef van de donkere kantjes van mijn persoon en van mijn leventje, de uitzichtloosheid wat mijn hatelijke lijf betreft,...

maar net die (vooral negatieve) woordenstroom kan mijn levenspartner blijkbaar niet meer aan... - begrijpelijk, niet fijn om elke dag af te sluiten met een overvloed aan negatieve gedachten van de vrouw die je graag ziet
als ik ze binnen in mezelf houd, ga ik kapot aan dat negativisme, want dan vreet het dat gruwelijke lijf vanbinnen gewoon op en schiet er niks meer van me over behalve een waardeloos omhulsel
als ik blijf ventileren zoals ik meestal doe, duw ik mijn lieve man weg want hij wil het niet meer horen
welke keuze ik ook maak, één van ons beiden is er slachtoffer van dat ik een te grote voorraad aan slechte dingen in mij heb
sowieso voel ik me alleen met al wat in mij huist! want wat ik zeg wil hij niet horen en als ik zwijg moet ik het ook alleen dragen...

zucht...
het is zoveel zwaarder om alleen te zijn mét iemand dan alleen te zijn zonder iemand...

vandaag wonen D. en ik precies 4 jaren samen! proficiat...
daarvoor woonde ik 3 jaren alleen...
wat de avonden betreft, weet ik nog steeds niet welk van beiden beter voor me is/was...

misschien moet ik er een man bijnemen ;-)
mijn huidige ventje om de mooie momenten mee te delen, om samen van onze dochter te genieten, om gelukkig te zijn met mekaar
en een 'verre' vriend die kan luisteren zonder er zelf pijn van te voelen...

zucht...
hoe houdt hij het al 4 jaren vol met iemand als ik? graag zien is zeker! maar is het voldoende?

spring-in-'t-veld



vandaag rommelmarkt, en na een paar supergoedkope vondsten voor dochterlief (picnic-tafel little tikes voor 8 euro / v-tech laptop voor 4 euro /...) en mezelf (nieuwe puzzel 1000 stuks voor 2 euro / boek voor 4 euro /...), overtuigden we sarah om op het springkasteel te gaan spelen - ze durfde eerst niet, maar uiteindelijk won het enthousiasme van de andere kindjes het van haar angst, en toen ze loskwam, kreeg ik zàlige beelden van een spring-in-'t-veld dochter te zien! (ook op foto 2 zweeft dochterlief volledig boven de luchtmatras)

ik genoot ondertussen van het zonnetje! eindelijk nog eens mooi weer... puur genieten!
de prijs was hoog, want ik heb élk signaal van mijn lijf genegeerd, maar ik heb genoten van: leuke speelgoedkoopjes voor mijn meisje / kijken naar mijn speelse dochter die zich helemaal laat gaan op het springkasteel / het zonneke op mijn pijnlijke lichaam

wat zie ik mijn meisje graag genieten! als ik haar 200% kind zie zijn op haar enthousiaste manier, weet ik even wat geluk is...

zaterdag 15 september 2007

schoolliedjes




creatie: tussenseizoensmutsje voor sarah



met dit neen-het-is-geen-mooie-nazomer weertje van de eerste schoolweken, had ik een probleempje... 's morgens was het echt wel frisjes, maar niet koud genoeg voor een wintermuts, dus ben ik in speedtempo een katoenen mutsje beginnen rondbreien, en dat is nu af!

een beetje krapper dan ik gepland had, maar haar hoofdje heeft het alleszins wat warmer dan zonder mutsje... 't zal dienen ;-)

donderdag 13 september 2007

2 ringen...


dit zijn ze dan... ook al hebben we 'maar' een samenlevingscontract en zijn we niet getrouwd, toch zijn we vandaag deze ringen gaan kiezen en bestellen, volgende week sieren ze de handen van manlief en mezelf!

gisterenavond, out of the blue, zei mijn ventje: 'als we nu eens naar de juwelier gaan terwijl sarah op school is?'
meestal ben ik degene die over zo'n dingen zeurt en eraan denkt en erachter vraagt, dus dit was echt wel een fijne verrassing voor me...

en dus gingen we met ons tweetjes zitten voor een enorme keuze aan ringen en vonden er twee van Amici die bij ons lijken te passen, we hebben ze op onze maat besteld en onze namen worden erin gegraveerd...

geen trouwfeest en bijhorende kado's, geen sjiek kleed en duur pak, geen speciaal kapsel en ondergoed, geen bloemen, geen feestzaal, geen koets met paarden, geen ceremonie,... - géén stress!
maar wel 2 ringen die voor ons een teken zijn van zijn liefde voor mij en mijn liefde voor hem! meer moet dat niet zijn...

woensdag 12 september 2007

watten

sarah kwam net uit haar bed, ze had een muggenbeet en wou daar een zalfje op
natuurlijk moest ze nog komen knuffelen bij mama in de zetel, en plots vraagt ze: 'mama, waar zijn die watten?'
ik vraag haar 'welke watten?'
'die jij voor papa ging leggen!'
...

D. heeft vandaag een tetanusspuit in zijn arm gehad op de medische controle en heeft sindsdien heel veel pijn en wat koorts, toen sarah vroeg of papa haar in bedje wou dragen, had ik gezegd dat papa haar niet kon pakken omdat zijn arm pijn doet, ze was meteen bezorgd...
'wat moet jij dan doen, mama?'
'ah dan gaat mama sebiet papa eens goed in de watten leggen!'
;-)

groot klein geluk

één avond, een paar momentopnames, eventjes puur geluk...

na een loodzware sessie bij de psychologe, kwam ik vanavond thuis...: sarah en papa hadden dat uurtje zonder mama besteed aan... een knutselwerkje voor mama!

wanneer sarah moet gaan slapen, vraagt ze of mama ook mee in bedje komt voor het verhaaltje (normaal is dat een papa-moment, hij leest voor en stopt haar in bed, ik ga dan een verstopt meisje onder het donsdeken zoeken en kus en knuffel geven)
ja hoor, nog emo van de sessie, ik ben wel in de stemming voor zo'n knus moment!

met ons drietjes in haar grote kleine bed: ik lees een boekje voor van 'een vriendinnetje voor Musti' en daarna ook nog 'Nijntje en Nina', sarah luistert met grote ogen en geniet, papa wrijft ondertussen met zijn warme grote handen over mijn rug - puur genieten

na het voorlezen, mag sarah altijd zélf even 'lezen', ook nu: een mengelmoes van herinnerde zinnetjes en veel fantasie, verzonnen extraatjes en een prachtige mimiek en intonatie - papa en mama kijken en luisteren, terwijl ons hartje zich vult met ontroering en liefde!

kusjes, knuffels, lieve woordjes...
wat heb ik toch een mooi gezinnetje! klein maar fijn, dit groot klein geluk...

oh help!

klein meningsverschil aan tafel, tussen manlief en mezelf, sarah zat er vrij onopgemerkt bij
ik zeg lachend tegen haar: 'ja, meisje, MANNEN! begin er niet aan zenne!' met vanuit de keuken een poeha van D.

sarah kijkt me heel serieus aan, heft haar handjes met groot gebaar in de lucht en zegt: 'ja, mama, eigen schuld, dikke bult!'

bulderlach vanuit de keuken...
potverdikke, wat is dat erg, zo'n waarheid als een koe uit het onschuldige mondje van een bijna 3-jarig meisje...

dinsdag 11 september 2007

wanneer...

... is het mijn beurt om eens verlof te krijgen?
momenteel is ventje 2 weken weg van de stress op het werk, om te rusten en om eens wat anders te doen, nl. wat ik de voorbije 3.5j doe: thuiszitten
voor mij betekent dat dus 'meer van hetzelfde'
:-(
ik snap het wel, dat het deugd kan doen, om zo eens 2 weekjes te relaxen en niets te doen, maar als dat je hele bestaan is, dan hoop je binnen zo'n periode (dat je eens niét alleen bent) gewoon op wat ànders dan 'thuiszitten'
er is vanalles te doen, maar manlief is met geen stokken in beweging te krijgen (wat begrijpelijk is, maar daarom niet minder frustrerend) en dus zit ik hier met een rothumeur...

dus: wanneer mag ik eens ontsnappen uit dit leven met een lijf dat pijn doet en beperkingen die alles hebben overgenomen?

maandag 10 september 2007

nachtmerrie van een neurotische mama

sarah's eerste schoolweek zat erop, en toen kreeg ik de vraag van een mama van een klasgenootje van dochterlief: hoe het eerste oudercontact was verlopen

ik viel uit de lucht - de val was zeer pijnlijk!

vandaag sprak ik sarah's juf erover aan, en zij bevestigde wat ik al vreesde: vorige donderdag was sarah's eerste oudercontact, en ik had dat gemist!!!
deze neurotische mama is er zeker van dat er géén briefje in de boekentas zat op de eerste schooldag, want ik kijk zoiets metéén na omdat ik te bang ben om iets te missen of te vergeten, dus op de één of andere manier zijn wij door de mazen van het net geglipt en hebben wij geen uitnodiging ontvangen

de hele dag al voel ik me schuldig en slecht: hoe is het mogelijk dat ik het allereerste oudercontact van mijn enige kleuterdochter mis???
ik kon er niks aan doen, ik wist nl. niks, maar toch voel ik me schuldig...
zoiets overkomt mij nu àltijd hè...

zou de juf nu gedacht hebben dat het me niet interesseerde? zouden er al ouders achter mijn rug gepraat hebben?
ik wéét wel dat die gedachten enkel in mijn hoofd waarheid zijn hoor, maar toch wringt het feit al de hele dag, en dat kweekt zo'n ideeën...
ik had dit moment niet willen missen - ik moet al zoveel dingen missen...

de juf gaat me deze week wel eens aanspreken, en heel veel valt er nog niet te vertellen na amper een weekje school, maar toch...
ach... het moest mij weer overkomen! :-(

45

vandaag wordt mijn lieve schat 45...

naar eigen zeggen voelt hij zich nu plots enorm oud, maar hij blijft een jonge papa en een viriele man ;-)

vanmorgen had sarah een mooie tekening voor hem


mijn kadootjes had hij al op voorhand gekregen: een zwart draken-hemd en een professionele massage bij een knappe jongedame! (nog te consumeren)
en gisteren was er een klein feestje bij mijn ouders, waar de hele bende toch weer bijeen was gekomen!
dankuwel, moeke, voor de lekkere koekjesbiscuit!!!!!

het mooiste kado kon ik hem alweer niet geven, want elke keer als ik vraag (de voorbije 3j ongeveer) wat hij graag heeft, antwoordt hij steevast: een eigen huis

maar een vrouw en dochter die hem heel graag zien, een schoonfamilie die hem op handen draagt, en nu twee weekjes vakantie... - puur genieten!

donderdag 6 september 2007

oververmoeide mama van een schoolgaand kind

vanavond al bij de dokter terechtgekomen, met als besluit: oververmoeidheid - niet bij de dochter die haar eerste schoolweek bijna achter de rug heeft, wel bij de mama die zotgedraaid is van het organiseren en rondrijden
wat een goed begin!

migraine, hartkloppingen, spierpijn, koortsaanvallen, darmkrampen, gezwollen klieren overal, schurende luchtpijp,...
zucht!

logica

woorden van sarah in de wagen, terwijl papa druk aan 't vertellen is tegen mij over zijn werk:

'papa, wil je nu eens eventjes zwijgen? anders kan ik geen koekjes eten!!!'

de logica ontging ons, maar we waren dus meteen stil van verbijstering, en met een glunderend gezichtje ging mevrouw verder met het eten van haar koekjes...

dinsdag 4 september 2007

en nu?

vandaag was een marathon voor mijn lijf - of beter: ten koste van mijn lijf :-(

- om 7h uit bed, ondanks weer een veel te slechte nacht
- strijd van een volledig uur met een koppige dochter
- zelf met de auto rijden in een best wel drukke ochtendspits, nog geen pijnstillers kunnen nemen
- te voet met enthousiaste dochter richting school, nog steeds geen pijnstillers genomen
- te voet terug tot bij mijn ouders
- ontbijt en éindelijk mijn eerste medicatie-shot: contramal retard + L-thyrone + magnesium + uricran
- toekomstige sarah-kamer in het ouderlijke huis helpen opruimen
- ongeveer een uurtje rust met een breiwerkje en boekje
- opnieuw te voet naar school
- te vroeg dus rechtstaand wachten aan de poort
- dochter wil naar moeke lopen maar moet wachten en doet dat niet, dus erachteraan hollen om te voorkomen dat ze de straat op loopt
- te voet terug naar mijn ouders
- middageten, gelukkig maar aan te schuiven ('dankuwel, moeke!')
- met een ondertussen oververmoeide dochter de auto in en richting thuis, nood aan een nieuwe pijnstiller
- 'ik wil niet slapen maar ik val wel om en ben dus onhandelbaar' = sarah om 1h vanmiddag
- RUST! behalve in mijn hoofd - het dutje van tweeënhalf uur is dan ook véél te kort, net wanneer mijn hoofd tot rust komt en de dafalgan forte goed werkt, en ik mijn ogen sluit, wordt sarah wakker
- nog steeds even koppige dochter kleren aangedaan en weer de wagen in richting stad
- te voet naar blokker voor foto's en naar delhaize met manlief en dat koppige ding, en natuurlijk ook terug
- en weer met de auto richting thuis, ondertussen is het 5h en dus avondspits op de ring
- de verhoopte lekkere funghi pizza blijkt een bolognaise met mega-veel ajuin (wat ik niet mag eten en ook niet verdraag) te zijn, wat ventje vergat te vermelden, en mijn humeur is plots zéér ontvlambaar
- vervolgens wil sarah alles wat wij niet willen (knutselen/rechtstaan op de schommelstoel,...), en niks wat wij wel willen (medicatie nemen, in bad, in bed,...)
- 2de dafalgan forte is binnen, 2de contramal retard komt er zometeen aan...
- sarah slaapt...

en nu? nu ben ik zo moe dat er geen woorden meer voor zijn, en de mentale vermoeidheid is minstens even indrukwekkend als de fysieke soort, beiden hebben mijn lijf overgenomen en brengen een gevoel van radeloosheid over me als ik denk aan alle volgende schooldagen in het leven van mijn dochter - en we zijn nog maar net begonnen...


hoogtepunt van de dag: na alle kaka-drama's en laxeermiddelen en opnieuw pamperbroekjes, heeft sarah vanavond zomaar uit zichzelf onopgemerkt (en dus ook pijnloos) kaka op het potje gedaan!!!!!!!!

hemel versus hel

ter verduidelijking:
hemel = school
hel = thuis
een beknopte samenvatting van leven met sarah op dit ogenblik ;-)

vanmorgen een strijd van een volledig uur om dochterlief op tijd uit bed, gevoed en aangekleed in de auto - een kleine driftkikker die ik bijna in haar blootje naar school had gestuurd!

vanmiddag een woordje met juf K.: sarah is een voorbeeldkleuter in de klas, superflink en enthousiast

vanavond dezelfde driftkikker die menige zucht en vooral ook veel geroep doet ontspruiten aan een mama en een papa, maar éindelijk ligt ze in bed en is ze stil



in 't kleuterklasje had ons meisje al een eerste kunstwerkje gemaakt, dat ondertussen het magnetische 'prik'bord siert:

trouwens, de 2de ochtend op de speelplaats verliep perfect: geen traantjes, integendeel, zelfs een grote glimlach toen sarah haar handje in de grotere hand van de juf legde

'dag mama!!!'

en vanmiddag een uitgebreid relaas, voor het crashen... ;-)

maandag 3 september 2007

kleine dieselmotor...

dat blijkt mijn dochter te zijn ;-)

om 7h uit bed, haar konijntjeswekker liet kippen- en haan- en vogeltjes-geluidjes horen en een paar seconden later stond sarah al aan het grote bed om dat te vertellen
om 8h moesten we doorrijden, want de gehoopte verhuis richting W. is er niet gekomen maar dààr gaat ze nu wel naar school, zucht...
een uur! 10 voor 8: sarah hing nog steeds in haar blootje in de zetel - na veel trekken en sleuren had ze toen al wel een klein ontbijt en haar medicamentjes binnen, maar het bleef trekken en sleuren om te kunnen vertrekken, aangekleed en wel...

bij moeke aangekomen: eerst moeke gaan wakker maken, daarna uitgebreid poezen knuffelen en nog dit en nog dat en we moesten om half 9 te voet richting school vertrekken - gewapend met een kikker-paraplu voor sarah en een grote paraplu voor ons
maar ze had zoveel te zien dat ze enorm treuzelde, en uiteindelijk heeft papa haar op de arm genomen om op tijd in 't klasje te zijn

plots grote ogen: herkenning!
ah ja, hier hebben we haar nog eens achtergelaten, tussen een bende drukke kindjes...
sarah klampte zich vast aan mama, dus ik ging maar mee de klas in en zette haar daar op de grond, om samen rond te kijken
een grote Jules-pop! joepie! want kleine Jules is thuis een bedgenootje van sarah...
maar toen er steeds meer kindjes kwamen en steeds minder mama's, begon ze toch te jammeren...
gelukkig stond de kinderverzorgster met open armen te wachten, ik handigde haar over en ging stiekem aan de buitenkant van het venster kijken wat het vervolg was: oef, ze was meteen geïnteresseerd in al wat er te zien en te horen was, en papa en mama konden met een gerust hartje weer vertrekken in de regen...

3 uurtjes later, stond dochterlief op de speelplaats onder het afdak (gietende regen! ik had nochtans een zonnetje besteld voor deze eerste schooldag), met haar kikker-rugzak ondersteboven op haar rug en haar smoeleke vuil van zelf-proberen-afkuisen-snottepietekes (verkoudheid) en speeltijd-koek
grote glimlach, maar vermoeide oogjes...
onderweg naar moeke, onder de paraplu en bij papa op de arm, vertelde ze honderduit, vooral over het Jules-liedje dat ze gezongen hadden maar dat ze niet meer kende
bij moeke en vake viel ze uitgehongerd aan want die waren ondertussen aan het middag eten, maar wij gingen naar huis bokes eten
in de auto vielen de ogen toe en ik deed mijn best om haar wakker te houden tot thuis - dan een boterhammetje en wat drinken, en in bed voor een lange dut van 3 uren (even lang als haar bijna-eerste schoolavontuur van vandaag)

en morgen moet ik dat alléén doen! help! ik ben al moe als ik eraan denk... - het overtuigen, het trekken en sleuren, het wassen en aankleden, de autorit, de wandeling heen en terug en nog een keertje over de middag, het wachten en niet tot rust kunnen komen ondertussen...

sarah... die ziet het voorlopig wel zitten - ik zal wijselijk verzwijgen dat dit nu de bedoeling is, elke schooldag van de volgende 15 jaren of liefst nog meer...
there's no way back!

zaterdag 1 september 2007

crèche-kunst











zoals beloofd, de foto's van enkele kunstwerkjes (naast de triljoen kleurprenten die ik niet àllemaal ga tonen)

en sarah heeft genoten van al dat knutselen/kleuren/tekenen/...
niet te vergeten: haar diploma!!!!!
en een afscheidstekstje...