donderdag 29 mei 2008

zelfdestructie

hoe stop je een spiraal van zelfdestructie? het is dé vicieuze cirkel hè... slecht voelen - eten - dik worden - slecht voelen - zelfhaat - snijden - pijn - slecht voelen - roken - schuldgevoel - eten - zelfhaat - slaan - pijn - slecht voelen - relatie op spel zetten - schuldgevoel -...

en jà ik zie de mooie dingen nog, die buiten me liggen
jà ik kan genieten van mijn man en dochter en natuur en wandelen en zon en diertjes en breien en...
maar die dingen liggen buiten me - deze persoon daarentegen..., de 'vrouw' die ik tegenkom als ik alleen ben, als ik teveel pijn heb om te genieten, als ik weer eens niet kan slapen door mijn piekerkop, als dingen weer eens niet willen in orde komen, als oude wonden opengaan, als ik terugkijk op wie ik was en vooruitkijk op wie ik nooit zal kunnen zijn, als mensen me opgeven, als een dokter zegt dat er voor mij geen uitweg meer is,...

die 'vrouw' ziet alleen de negatieve dingen, dat besef ik goed, en af en toe kan het anders en voel ik me eventjes ok zoals ik ben, maar dan krijg ik weer een slag van de realiteit of dan geeft het lijf weer een stukje meer op of dan is er weer iemand die het nodig vindt om me te wijzen op wat er niét is of...

en terwijl ik dit typ, krijg ik telefoon: mijn sessie bij de psychologe morgen kan niet doorgaan, ook volgende week niet... ZUCHT!!!!!!!

haken / crochet (4)


mijn eerste grote haakproject, de Sezession omslagdoek, in Noro Silk Garden - zàlig haken zonder nadenken, het zal een tijdje duren voor die af geraakt natuurlijk, maar ik heb tijd...


* my first big crochet project, the Sezession shawl, in Noro Silk Garden - heavenly mindless crochet, it will take me a while to finish it of course, but I have time... *

(dit moet het worden, foto's van de ontwerpster, die Klimt als inspiratie-bron heeft gebruikt - this is what it has to become, pictures of the designer, who used Klimt as an inspiration)

creaties / FOs: kadootjes / presents (4)



voor de swap (van de vorige post) had ik zelf voor mijn slachtoffertje een boekenlegger gebreid met rode handgeverfde sokkenwol - zij heeft het kadootje ondertussen gekregen, dus ik mag het bloggen...


* for the swap (of the previous post) I had knit a lace bookmark for my 'victim', with red handdyed sock yarn - she has received the present in the meantime, so I can blog it now... *

woensdag 28 mei 2008

dankjewel, catherine!


de eerste swap (moederdagswap) van onze nieuwe swap-blog was voor mij een fijne ervaring! zowel het samenstellen van mijn pakketje voor een moeder ergens ten velde, als vandaag de postbode op bezoek krijgen met een doos vol pràchtige kadootjes!


dankjewel, catherine, voor deze verrassingen! ik ben helemaal gek van dat wonderlijke elfje op de glazen druppel, het armbandje is zoooooo mooi van kleur en materiaal, de zeepjes ruiken superlekker, en de 'heksenprotten' (koekjes) zullen ongetwijfeld door mij én mijn huisgenoten gesmaakt worden! ook bedankt voor je lieve kaartje, en geen twijfel nodig: het is een fantastische swap!

dinsdag 27 mei 2008

polygamie in kleutervorm / polygamy in pre-school

Sarah had gisteren aardbeivlekken op haar t-shirt - nochtans had ik haar géén aardbeien meegegeven dus ik vroeg hoe dat kon...

mevrouw had met haar lieven geruild
- lief één had zijn 2 wafels geruild met haar dierenkoekjes, en mevrouw had de wafels goed laten smaken, aan de smile te zien
- lief twee had zijn aardbeien aan mevrouw gegeven, maar ze had niks meer om te ruilen dus ze had die gewoon mogen opeten
- lief drie had niks lekkers bij voor onder de speeltijn :)

ja hoor, ze heeft 3 aanbidders in haar klasje, niet slecht hè...
eentje is trouwens een prachtventje, mààr dat was lief drie dus... :(

toch fijn, zo onbezorgd kleuter kunnen zijn!


* Sarah had some strawberry stains on her t-shirt yesterday - but I didn't give her strawberries to school, so I asked how that was possible...

madam had traded with her boyfriends
- boyfriend 1 had traded his 2 waffles with her animal cookies, and seeing her smile I guess madam had enjoyed the waffles
- boyfriend 2 had given his strawberries to madam, but she had nothing left to trade so she just got them for nothing
- boyfriend 3 didn't have anything yummie for playtime :)

indeed, she has 3 lovers in her classroom, not bad...
one of them is a real cutie, but alas it was boyfriend 3 so... :(

nice to be in pre-school without any worries! *

dinsdag 20 mei 2008

creaties / FOs: kadootjes / presents (3)

ik heb een nieuwe passie gevonden: superzachte katoen om mee te breien/haken


ideaal voor baby-kadootjes, dus 2 baby's en hun mama's (internetvriendinnen) zijn al verrast met een handgebreid slabbetje in babyzachte gele katoen...

* I've discovered a new passion: supersoft cotton to knit/crochet with

ideal for baby-presents, so 2 babies and their mommies (internet girlfriends) have been surprised with a handknit bib in babysoft yellow cotton... *







verder is mijn eerste swap-kadootje gemaakt, ik vind het resultaat héél erg mooi, zo mooi dat ik ongetwijfeld een kopietje of gelijkaardig iets voor mezelf ga maken!

foto volgt natuurlijk pas nà de swap, want anders zou het verrassingselement echt wel teniet zijn...

* also my first swap-present is finished, I love the result very much, so much that I'll make a copy for me or something similar without a doubt!

picture will follow àfter the swap, because now it would destroy the surprise element... *

spijt

wat doe je met een beslissing die genomen is uit redelijkheid maar die nog altijd geen plek gekregen heeft wat mijn gevoel betreft?

- spijt dat ik niet sterker was/ben
- spijt dat ik me heb laten overtuigen door angst en anderen
- spijt dat ik me nog steeds laat leven door mijn klote lijf
- spijt dat ik de gevoelens niet gewoon kan uitschakelen
- spijt dat ik niemand vond/vind die écht wil(de) helpen
- spijt dat ik kansen heb laten schieten
- spijt dat ik alles fout heb gedaan en het nooit meer kan goedmaken
- spijt... komt altijd te laat!

pijn en troost - vervolg

wààr blijft die troost???

dikke amai en op een zaagtoontje ook nog 'dat doet pij-ijn'

hoe kom ik de dag door zonder te knipperen met dat pijnlijke oog? slapen was een optie, maar na 12h vond ik het er écht wel over en dus probeer ik nu de realiteit van het wakker zijn... ik voorspel een dag vol pijnstillers... (klein probleempje - iemand die elke dag al verschillende pijnstillers neemt is niét meteen van alle extra pijn verlost, maar alle extra pijn vraagt om extra pillen, dit komt er weer lekker bovenop)

en jà, ik weet het: ik zaag! zelfkennis enzoverder...
maar toch: AU!!!!!!!!

grmbl...

maandag 19 mei 2008

pijn en troost

de foto van mijn oog ga ik jullie besparen, het is dik en er zijn 2 brandwondjes en ik heb precies een beetje slaag gekregen... maar niet echt dus: vanmorgen heeft de dermatoloog voor de 2de keer een gezwelletje verwijderd op mijn linker onderste ooglid (het begon behoorlijk te irriteren en schuren)

de 2 prikken voor de verdoving waren zéér venijnig, en ook wel bangelijk, een oog is daarvoor toch uitermate gevoelig en veel plaats is er niet hè..., het snijden en toebranden was dan niet meer pijnlijk maar wel misselijkmakend, vooral de geur van brandend vlees en haar (ik heb nu onderaan bijna geen wimpers meer) was enorm yuk!

een slapend oog is behoorlijk vervelend, een slapend ook dat continu traant nog een beetje lastiger, en als dàt dan 'ontdooit' (dus als de verdoving uitgewerkt raakt) kunnen we spreken over een heel groot pijntje! let maar eens op hoe dikwijls je knippert met je ogen op een dag! en beeld je dan in dat je wimpers elke keer die brandwonde schuurt en je halve gezicht pijn doet van de verdoving en 'werken'...

pijnstillers zijn alweer mijn vrienden, al helpen ze niet voldoende - vooral omdat ik ook al NIET geslapen had vorige nacht, letterlijk NIET... (dankzij een foute reactie op een medicijn tégen migraine, heb ik na een compleet slapeloze nacht migraine in 't kwadraat)

Sarah ontsnapte aan de beul, zij kreeg enkel een verdovend zalfje voorgeschreven en mag binnen 2 weken terug om parelwratjes te laten verwijderen, hopelijk een minder pijnlijke zaak dan die van mama vandaag...

en papa kreeg een pijnlijke ingreep vergelijkbaar met de mijne, maar op een 'makkelijke' plek die niet zo vlug geïrriteerd raakt, hij heeft er nog weinig last van...

maar 's avonds kwam het bakje troost in de vorm van... een lieveheersbeestje! Sarah wou na school graag een diertje zijn, ik moest haar verrassen en het is dus dit geworden:


RAK - Random Acts of Kindness (8)

vorige week kreeg ik weer een paar fijne verrassingen (ik hoop dat ik niet teveel dingen vergeet te posten, want de RAKs komen soms vlug na mekaar, en daartussenin krijg ik ondertussen brieven en kaarten uit de hele wereld):

* van Lizet, een bolletje Bernat-katoen om te proberen, leuke kleurtjes en lekker zacht! met daarbij een knutsel-elfje voor Sarah en een lief kaartje...


* van 2 Ravelry-breisters, een kaartje/briefje en wat wol (restjes sokkenwol van de ene, prachtige lila babybamboo van de andere)



* en nog een kaartje uit het verre Amerika, een prachtig zicht van een National Park


vrijdag 16 mei 2008

bakker-boerinnetje

Sarah had vandaag haar eerste daguitstap met de eerste kleuterklas - spannend voor mama en dochterlief...

ze is thuisgekomen met heel veel verhalen van in 't Ooievaarsnest, het weer was ideaal, ze vond het super om een dagje op de boerderij door te brengen met haar vriendjes, ze had zélf brood gebakken (en meegebracht, we zullen straks of morgen eens proeven! 't ziet er alleszins fantastisch uit!), ze had geitjes geaaid en eten gegeven, ze was in kaka van een dier gelopen (hihi, dat was trouwens het eerste wat ze vertelde aan de telefoon toen ze bij moeke thuiskwam na school), ze hadden wafels gekregen, ze hadden in de speeltuin gespeeld,...

het was een succes! wat ben ik weer trots op mijn grote meid...

donderdag 15 mei 2008

'dangerous - do not feed'


met dank aan fotograaf 'va': zo kwam Sarah van school vandaag - valt het op dat ze werken rond wilde dieren?

nieuw vriendje

onbewoonbaar lijf (2)

het boek van Yoke Boon is gearriveerd met de post, en al bij de eerste bladzijden herken ik mezelf in de bittere schrijfster die de dood als vriend is beginnen zien na zoveel jaren van pijn en uitputting, leven zonder leven is onhoudbaar...

niemand kan het begrijpen, ik kan geen opendeurdag houden in dit lijf zodat mensen zelf eens kunnen voelen hoe het is om elke dag te vechten tegen jezelf in een maatschappij waar je niemand bent als je niet functioneert...

maar ik wens het niemand toe... ook mezelf niet...

wel maakt het me boos als ik veroordeeld word om iets waar ik niet zelf voor gekozen heb - ik ben te bitter, dat klopt / ik ben een zeurkous, dat klopt / het is verdomd moeilijk om met mij te leven, dat klopt / anderen willen niet constant negatieve dingen horen, dat klopt / ik ben een wandelend rothumeur, dat klopt /...

maar iedereen weet hoe prikkelbaar je wordt als je pijn hebt, voor een paar dagen, of als je door koorts geveld wordt en niet vooruit raakt, of als je een paar teleurstellingen te verwerken hebt gekregen - is het dan zo moeilijk om te snappen hoe uitvergroot dat wordt als je de helft van je leven, meer dan 17 jaren lang, pijn hebt elke minuut van elke dag, uitgeput bent alsof je griep hebt elke minuut van elke dag, teleurstellingen de regel geworden zijn in je 'leven'?

mensen verdwijnen één voor één als je ziek bent, om verschillende redenen: omdat ze het niet kunnen dragen, omdat ze niet mee willen in de negatieve spiraal, omdat het te confronterend is, omdat het gewoon 'lastig' is, omdat je een onzekere schakel bent in een vriendenkring, omdat hun oordeel klaar is op basis van hun ideeën,...

ik zou ook wel wég willen van de persoon die ik geworden ben, wég van dit lijf; maar de keuze die alle anderen wel hebben, van verder te gaan en niet meer om te kijken, die zal ik nooit hebben... ik kàn niet weg!

ziek zijn en pijn hebben is de grootst denkbare eenzaamheid - àltijd ben je alleen, ook al zijn er anderen die het nog eventjes wel met je volhouden...

stille week

ook al hou ik er altijd rekening mee en heb ik jaren van ervaring, de crash is altijd groter dan ik ingeschat had... en in combinatie met depressie en borderline geeft dat kleine en grote drama's...

eenzaam, als je op dat moment contact met anderen en met jezelf kwijtraakt...

maandag was nog 'forceren', met een vrije dag voor Sarah

dinsdag was stress: een nieuwe poetsvrouw die teveel praatte om rust te vinden voor de middag, en een gruwelijk pijnlijk tandartsbezoek na de middag waar ik nog steeds van 'nageniet'

woensdag: een uurtje op om Sarah naar school te helpen, dan weer in bed tot 's middags, en daarna in de zetel, zonder me bewust te zijn van de wereld

vandaag is hetzelfde begonnen, ik ben dus nog maar net uit bed...

ik leef in een roes, met een masker op zolang mijn 2 huisgenoten er zijn, of tenminste als de kleinste er is want bij D. hou ik dat masker niet lang vol... en als ik alleen ben, krijg ik de harde waarheid te zien dat niet alleen het lijf OP is...
geen energie om te eten, om te breien, om te praten met iemand zelfs al is het online, om moeite te doen om uit de put te komen om te zien wat daarbuiten gebeurt, laat staan om te hopen dat het ooit nog beter wordt dan dit...
veel pijn, maar het lijkt me niet te raken, pillen pakken en verder (niets)doen...
de rotzooi in het appartement is groot maar NIETS in vergelijking met de chaos in mijn hoofd!

ik laat me gaan, ik heb te lang gevochten...
er zijn momenten dat ik verlang naar échte eenzaamheid, zodat ik het uitputtende masker achterwege kan laten, maar die eenzaamheid zou gruwelijk zijn als ik ze kan bereiken...

wat een 'boeiend' leven: opstaan en op automatische piloot mijn dochter klaarmaken voor school, van zodra moeke haar opgehaald heeft kruip ik terug in bed, tot ik 's middags mijn eerste lading pillen moet innemen, al te laat want ik zou die 's morgens moeten nemen, me dwingen om iets te eten, een paar dingen doen die moeten gebeuren, alweer op automatische piloot, en dan crashen in de zetel, met de tv op de achtergrond en niks op de voorgrond, op tijd een pilletje, tot mijn huisgenoten thuiskomen en ik mijn masker opzet voor een paar uurtjes, van zodra Sarah in bed ligt val ik uit elkaar in 1.000 stukjes en komen de drama's boven, verdriet en boosheid en frustratie en gelatenheid, tot ik uitgeput in slaap val op een veel te laat uur...

en als het weekend is, begint het forceren weer... om daarna weer te crashen...

ik ben zo bang dat het nooit meer anders zal zijn...

oh ja, eindigen met een positieve noot, ahum: mijn pillen zijn er weer sinds vandaag - te laat, natuurlijk, 'the damage is done', nu moet ik weer gaan opbouwen waar ik afgebouwd heb...

maandag 12 mei 2008

PROFICIAT, moeke en vake!!!!!

40 jaar getrouwd - het is heel wat, en als het om je eigen ouders gaat, is er een groot gevoel van vertedering om te zien dat ze ook nog steeds grààg getrouwd zijn en altijd geweest zijn...

40 jaar geleden gaven een man en een vrouw elkaar het ja-woord

40 jaar later zijn er 4 kinderen, 4 schoonkinderen en 6 kleinkinderen - die nog bijna elke zondag samenkomen in het ouderlijke huis...

voor deze gelegenheid was er een feestje, bescheiden want geen van beiden houden van 'gedoe' maar allebei hebben graag hun familie bij zich om te vieren - zelfs mijn grootmoeder (mijn moeders moeder en onze enige grootouder) was er eventjes bij, ook al was ze al een paar jaren niet meer uit haar huis geweest, een stuk in de 90 en nooit gezond geweest, en alle broers en zussen van mijn moeder, behalve de oudste zus die in Brazilië woont; mijn vader heeft nog weinig familie over, hij werd wees op 16 en heeft ondertussen ook al 2 broers en 1 zus moeten afgeven, zijn jongste broer is volledig dement maar kon er ondanks alles toch bij zijn met zijn vrouw, en zijn oudste zus (ook al een eind in de 80) was opgehaald door D. om deze dag mee te maken...; en alle kinderen, schoonkinderen en kleinkinderen waren natuurlijk van de partij!

er waren broodjes, er was een mega-cake, er waren verse aardbeien en pralines, er was drinken in overvloed, er was muziek van mijn broer en schoonzus (en een collega-zangeres), er was een act van de 6 kleinkinderen (die namiddag op poten gezet), de kindjes hadden alle 6 ook iets getekend of geknutseld voor hun grootouders (bv. met strijkparels), er was een verrassing van ons voor onze ouders, er was onze hulp zodat zij zo weinig mogelijk gedoe hadden van het feest in hun huis en tuin, er waren versieringen, en er was zon in overvloed


maar vooral: moeke en vake hebben genoten!!!!!!!!!

iedereen die ze graag zien, was er! om herinneringen op te halen, om bij te praten, om te genieten van de muziek en van de kinderen, om te lachen en een traantje weg te pinken...


PROFICIAT, moeke en vake!!!!! nog vele jaren sàmen...




ook ik heb genoten: van hun blijdschap en ontroering, van mijn peter (demente broer van mijn vader) die een moment van herkenning had ook al kent hij me al jaren niet meer en heeft hij nooit bewust geweten dat ik mama geworden ben, van iedereen die er wou bij zijn om mijn ouders te vieren, van de kindjes en vooral dat kleine aapje van mij, van de zon...

zaterdag 10 mei 2008

frustratie

een mens zou van minder gaan zagen en vloeken en zuchten en...

de situatie is als volgt:
- mijn maag werkt niet eens op halve maar op een kwart kracht of zo (werken in de zin van: eten verteren en doorsturen naar de darmen)
- om die maag te doen werken, neem ik al de helft van mijn leven een pilletje voor elke maaltijd
- zonder dat pilletje ben ik continu misselijk, heb ik continu maagpijn, werken mijn darmen ook maar traag en kan ik na een tijdje gewoon nog àmper eten (dat zou wel goed zijn voor de lijn, dat was het vroeger ook, maar spijtig genoeg blijft een mens dan niet op de been, en zeker niet iemand zonder immuniteit)
- plots, een aantal jaren geleden, beslist de firma die de pillen maakt, dat ze die na wat Amerikaans gedoe niet meer op de gewone markt brengen
- er is géén alternatief voor dat pilletje, er zijn wat hulpmiddelen maar absoluut NIKS dat dezelfde werking heeft die mij al jaren helpt
- de pillen kan ik sindsdien enkel krijgen in het medisch centrum, via de gastrologe waar ik klant ben: ik bel als ze bijna op zijn, en een week later mag ik een doosje ophalen, met een hele papierwinkel om er recht op te hebben
- een paar weken geleden bel ik, goed op tijd (ik had dus nog voor meer dan 2 weken pillen), om een doosje te bestellen, maar krijg de boodschap dat de firma voorlopig niet levert
- ik neem elke dag mijn pilletje voor elke maaltijd en bel een week later nog eens terug: oeps, voor half mei zal er niks geleverd worden!
- ik tel mijn pillekes en kom tot de conclusie dat ik niet zal toekomen met mijn voorraad, dus ik begin halfkes te nemen om het langer te trekken
- ondertussen zijn we 10 mei en na een telefoontje gisteren weet ik dat er ten vroegste eind volgende week geleverd zal worden, ik heb momenteel nog welgeteld 3 pilletjes (normaal voor 1 dag dus), ik neem nu zo weinig mogelijk een halfke en ja hoor, we hebben prijs...
- ik ben continu misselijk, ik heb continu maagpijn, mijn darmen geven het stilaan op en eten gaat steeds moeilijker, en als het té lang duurt, maak ik een redelijke kans op een maagzweer...

ik kan niets anders doen dan het ondergaan, want er is geen alternatief en er zal geen vroegere levering zijn (en dan is het nog maar te hopen dat mijn bestelling bij die eerste levering zal zijn, ahum)

morgen feest...
ik heb 2 keuzes: of ik trek me er geen ballen van aan en eet zo gewoon mogelijk mee en betaal op dat moment en achteraf de prijs, of ik eet zo weinig mogelijk en ben toch nog misselijk en ambetant - woehoe!!!! een mens wordt toch happy als er zo'n plezante keuze-mogelijkheden zijn...

zomer!



Sarah woont buiten, met dit zalige weertje; we laten haar zoveel mogelijk genieten en smossen met water en zand, ze is goed ingesmeerd en houdt op z'n minst een topje en hoedje en crocs aan, ons terras is afgesloten dus ze kan niet weg en ze heeft er een paradijs met klimding/schuifaf, huisje, zandbak/zwembadje, veel pottekes en gieter en..., en vooral: haar fantasie is eindeloos!


bij moeke is ze nog liever, natuurlijk, want daar heeft ze een fiets, en een grote schommel met een klimladder en zitjes, en veel gras en een grote tuin waarin ze met de va mag helpen in de zwarte zand (ik krijg dan een klein negertje thuis), en een koer om met stoepkrijt te tekenen, en 2 poezen om achterna te zitten, en konijnen en geiten en kippen en een grote landschildpad, en...


tv kan haar niks schelen momenteel, ook haar speelgoed binnen niet, vanmorgen om 7h stond ze naast mijn bed 'allez mama, ik wil buiten gaan spelen!' (zucht)

vrijdag 9 mei 2008

moederdag en mijn kleine grote meid

zondag is het moederdag, maar omdat er dan het grote jubileumfeest van mijn ouders is (40 jaar getrouwd, het kan al tellen), vandaag al geblogd - Sarah had trouwens vandaag haar klaswerkje mee, waar ik natuurlijk weer héél blij mee ben...: naar aanleiding van de week rond 'baby' hadden ze pampers en slabbetjes en... gebruikt om te knutselen, symbolisch om te zeggen dat de kleuters nu te groot zijn om die nodig te hebben! en zo'n geschilderd slabbetje heb ik nu gekregen, met een lief gedichtje (en lippenstiftmond-kusjes van mijn dochter) en een plezante foto!





ook had ze haar eerste klasfoto bij!!!!! (ik heb de andere kindjes flou gemaakt natuurlijk) - Sarah staat er wel mooi op, kijkend naar het 'vogeltje' en met een guitige glimlach...



en er was de 'pas'foto in veelvoud, één grote en een aantal kleinere - het valt nog mee, vind ik, ook al zie je goed dat het geforceerd is, het is niet Sarah's spontane snoetje...


oeps!

'heeft niemand je gezegd dat K. vandaag verlof heeft?'
euhm, néé! zou ik hier anders staan voor een therapie-sessie? die toevallig de énige reden was om vandaag uit bed te komen...

nochtans zouden 'anderen' uitkijken naar een dag als vandaag: D. en ik kennen elkaar precies 5 jaar vanavond...
maar momenteel kan ik alleen maar denken: de sukkelaar!
misschien het ideale moment om hem te verlossen...

buiten schijnt de zon, ik sluit de gordijnen en ga het donkerste hoekje opzoeken binnen deze muren... tot mijn huisgenoten thuiskomen vanavond...

woensdag 7 mei 2008

bedankt, Fam.hulp! (einde)

zo groot als een erwt ben ik nog, na het zoveelste telefoontje van die fijne dienst...
morgen is de laatste keer dat ik gezinshulp zal hebben, en zij zullen ongetwijfeld opgelucht ademhalen...

geen idee hoe het nu verder moet: met dienstencheques, met psychologische hulp, met opnieuw leren mensen vertrouwen in mijn huishouden, met het altijd terugkerend onbegrip tov een jong iemand (al voel ik me heel oud in dit waardeloze lijf) die fysiek beperkt is maar nog alle ledematen bezit en ook niet terminaal is, met dit gevoel dat ik enkel een last ben voor iedereen die met me te maken krijgt, met de bittere nasmaak, met de haat tov mezelf,...

dit hoofdstuk wordt afgesloten...
ik zou alles geven om een ànder boek te mogen lezen, maar het zal niet mogen zijn, en het is ook nog lang niet uit - nog steeds aan het wachten op een huis, een huurhuis want met de huidige prijzen is een eigen stek echt wel utopie; dit lijf zal nooit ofte nimmer aan mijn kant gaan staan dus ook de pijn en uitdagingen blijven komen; enzoverder...

ik wil in een donkere ruimte schuilen, mijn ogen sluiten en vergeten dat ik moet ademhalen...
zucht...
...

onbewoonbaar lijf

weinig zin om te schrijven, maar wel om wat leesvoer te delen, als je een stukje leven wil lezen van iemand die net als ik lijdt aan cvs/fm en die ondertussen even 'bitter' geworden is:

Yoke Boon
Voorpublicatie "Onbewoonbaar verklaard"
CVS & FIBROMYALGIE
Ongecensureerd

http://www.yokeboon.be/pagina8.html

ik las ook haar eerste boek, waar nog hoop in woonde, en wacht op de publicatie van het nieuwe verhaal...

ik kijk naar mijn lijf - ook dàt is onbewoonbaar verklaard!

tranen van machteloosheid
littekens van boosheid
stop de wereld, ik wil eraf!

...

dinsdag 6 mei 2008

projecten op de naalden / WIPs (38)


eindelijk weer mijn 'clapotis' opgenomen, en ik ben nu toch al ver over de helft...


andere grotere projecten liggen te wachten, ik ben meer bezig met geboortekadootjes en kleine haakprojectjes...

maandag 5 mei 2008

au! (2)


zooooo leuk, met blote benen en blote tenen buiten spelen!
maar zooooo hard als je op de beton landt zonder knielappen aan...

vergeten

poseren met mama, poseren met papa, en dan... Sarah's eerst foto! centreren lukte nog niet zo, maar scherp was de foto wel, en daarna ging het ook al om mama mooi in het midden van het prentje te krijgen! (niet slecht, voor een kleuter van 3,5j - de goeie genen van vake, zonder twijfel!)



'allez, olifantje, op naar het terras, waar mama met een ijsje wacht!'



zo danst een bloemenelfje met een vrolijk jurkje aan:



'mama, wat ben je nu aan het breien?'

ik nam deze foto van op een bankje in de zon, met een brei-werkje op schoot (geboortekadootjes aan te maken van zachte baby-katoen)



kamperen à la Sarah: een tentje vol kussens en boeken en poppen, een zand'strand', een treurwilg voor wat deugddoende schaduw, en poseren voor een zonnige foto





al een paar dagen is het zàlig zonnig en toevallig waren dat ook nog 'vrije' dagen voor ventje en dochterlief - veel genieten, veel spelen, veel wandelen, veel zon, veel doen, en vooral veel vergeten...

pijn vergeten, zorgen vergeten, uitzichtloosheid vergeten, ruzie vergeten, thuis vergeten, toekomst vergeten, boosheid vergeten, verleden vergeten, duisternis vergeten,... en vooral: vergeten hoe groot de weerslag zal zijn na dagen van vergeten (en forceren)

deze dagen zijn hemels, de avonden zijn hels...

nooit zomaar genieten, nooit zomaar leven... - altijd die harde knal als je voeten weer de grond raken, want genieten is niet echt dus genieten is niet met de voeten op de grond

onbegrijpelijk voor iemand die het woord depressie enkel kent uit een boek of van horen zeggen, onbegrijpelijk voor iemand die nog nooit hoorde van borderline, onbegrijpelijk voor iemand die zorgeloos kan genieten van mooie dagen en de volgende avond of dag verder kan met de normale gang van zaken...

ik geniet! echt waar! ik heb genoten van elke seconde van de voorbije dagen! van hand in hand wandelen met een lieve man, van samen kijken naar een spelende dochter, van pasgeboren geitjes en nesten vol kuikens, van een meisje met een zomerjurkje dat danst in de wind met het zonneke op haar koperkleurige krullen, van een boekje lezen op een bankje in de warme zon, van een ijsje eten in het bos, van de warme gloed van mijn huid na een wandeling, van de streken van een kleuter die helemaal opgaat in haar fantasie als ze buiten speelt, van het slapende lijfje in bed leggen na zo'n lange zonnige dag!!!!!!!

maar dan, zonder enige verwittiging, krijg ik een slag van de hamer... reality hits! of tenminste, de realiteit die mij vertrouwder is dan dat genieten... niet alleen omdat de prijs altijd zo hoog is (doordat ik mijn grenzen absoluut niet respecteer als ik geniet, ik weiger op dat moment rekening te houden met dit falende lijf), maar omdat er een donkere schaduw in mij huist die vertelt dat ik even mag genieten maar dat ik moét beseffen dat dit niet betekent dat dingen eens gewoon goed zullen gaan wat de toekomst betreft...

altijd die duistere kant die nét iets sterker blijkt te zijn dan dat hoopvolle genieten...

altijd dat besef dat ik éven mag genieten, maar dat mijn toekomst bestaat uit pijn en strijd met mezelf en financiële problemen door die twee eerste 'kadootjes van het leven' en dromen die bedrog zijn op vlak van huis en lijf en leven...

ik hààt het, ik zou niets liever willen dan genieten ZONDER die bittere bijsmaak! ik ben al blij dat ik nog kàn genieten, dat ik nog kàn zien dat er hele mooie dingen in mijn leven zijn, dat ik nog kàn beseffen dat er mensen zijn die me onvoorwaardelijk graag zien...

maar ik snak naar 'rust' en 'toekomst': de kans krijgen om iets uit te bouwen met mijn man en dochter, een huisje met een tuintje dat in de buurt komt van onze dromen, opnieuw kunnen werken en iéts betekenen, of tenminste mijn creativiteit ongestraft te gebruiken om iemand te zijn, momenten zonder allesoverheersende chaos en pijn in hoofd en lijf en leven, zelf beslissingen kunnen nemen ipv geleefd te worden door een lijf dat ik haat, plannen kunnen maken die wel of niet realiseerbaar zijn...


leven is nu: alles vergeten en mezelf verliezen in dagen van genieten, elke avond crashen, en tussendoor af en toe een dag gewoon verdwijnen

donderdag 1 mei 2008

een dagje kessel-lo


zàlig lenteweer, zondag, tijd voor nog eens een uitstapje naar het provinciaal domein van kessel-lo, met ons drietjes, mijn ouders en wat later ook mijn broer met zijn gezinnetje...





en dan, uitgeteld thuiskomen...