zaterdag 30 augustus 2008

zucht... (vervolg)

nonkel R. is een schat!

ook al is hij niet te vinden voor het full-time ouderschap over een taterende kleutermeid, hij heeft haar deze namiddag de tijd van haar leven bezorgd én ik vermoed dat hij ook wel een paar dingen ontdekte over Sarah: muzikale interesse (ze schreven samen een heus liedje met gitaar en zang, over de tut die grote meisjes niet meer hebben :p), acteertalent (indien u op zoek bent naar iemand die geloofwaardig een rol van tai-chi ballerina kan neerzetten), acrobatiek aan de ringen en op de touwladder (en nee ik had niet de neiging om er continu naartoe te vliegen om haar te redden van een dodelijke val, in tegenstelling tot de bezorgde nonkel), mondigheid (en vooral het nooit zwijgen), leiderschap (een nog-geen-4-jarige die een eind-dertiger commandeert), charme (vandaar die grote ogen), enzoverder...

dus hoewel ik niet de knop kon afzetten en in mijn eigen zetel verdwijnen onder een dekentje, heb ik wel een aangenamere namiddag gehad dan gevreesd: alle aandacht ging naar nonkel R., en omgekeerd, het zonnetje scheen en er was relatieve rust!
dus ik kon buiten op de bank zitten met mijn boek en breiwerkje, ik moest enkel af en toe intomen (Sarah) en geruststellen (nonkel R.) en aanwezig zijn (beiden)
de namiddag was om voor we er erg in hadden!

desalniettemin is het nu na middernacht en ondanks het feit dat de vorige nacht gruwelijk slecht was en ik amper geslapen heb, weigert mijn lijf te rusten of mij die rust te gunnen - dan toch maar toevlucht zoeken in een slaappil?

ik ben te moe voor woorden, maar er zijn zoveel redenen om niet te slapen...

zucht...

* een pilletje (effe tellen: nr. 14 van vandaag vermoed ik, en nog eentje te gaan voor mijn ogen dichtvallen - valt nog mee eigenlijk, al zijn het allemaal vrij zware dingen: de zwaarste Pantozol, de zwaarste dosis Prepulsid, de zwaarste Dafalgans, de Contramal Retard x2,... maar toch de dag overleefd zonder ontstekingremmers en extra maagmedicatie tegen braken of zuur)

* in bed met een dvd op de achtergrond of een boek tot mijn ogen dichtvallen, zoniet begint het piekeren en duiken er doemscenario's op in mijn hoofd (ivm volgende weken)

* hopelijk slaap zonder nachtmerries en plaspauzes en kindergeroep en krampende benen en knagende bekkenpijn en...

zucht...
zelfs slapen kan nooit gewoon slapen zijn
zoals eten nooit gewoon eten kan zijn
zoals leven nooit gewoon leven kan zijn
...

zucht...

3 uurtjes slaap vannacht, een appartement waar het niet helpt om te kunnen blijven liggen (ventje moest pas vanmiddag beginnen werken) omdat je alles van iedereen toch hoort door de dunne muren heen, en dus een rothumeur en barstende koppijn...

gelukkig had ik een rustpauze in het vooruitzicht: van zodra D. ging werken, zou moeke komen om Sarah op te pikken en mee te nemen naar hun huis/tuin zodat zij daar kon ravotten en ik hier enkele uurtjes stilte kon hebben...

maar neen! dat zou positief geweest zijn, en dàt mag toch niet!

vanmiddag telefoon: moeke en vake moeten onverwacht naar een receptie (goed op tijd uitgenodigd, amai!) deze namiddag en kunnen dus niét op Sarah letten...
ZUCHT!
om Sarah wat ruimte te geven, gaan we wel naar mijn ouders, maar de zorg blijft voor mij, echt rusten zal niet lukken...

gelukkig komt mijn jongste broer in de latere namiddag langs om back-up te zijn, en hopelijk kan ik toch een beetje rusten, al zal stilte een grote illusie zijn...
dankjewel, broer!
het zonneke is van de partij, als mijn hoofdpijn niet te erg is, kan ik daar misschien een beetje van genieten, zoniet kan Sarah dat alleszins wel...

ademen


één positieve ontwikkeling in het kader van de (groeps)therapie - gisteren voor de 1ste keer mijn haakwerkje meegenomen naar de individuele therapie, en omdat dat beter is dan gespannen aan mijn vingers zitten te prullen ofzo, mag dat vanaf nu altijd, ook voor de groepstherapie, een haak- of breiwerkje mee om te zorgen dat ik blijf ademen...
ik doe dat niet gauw, overal en in groep een handwerk meenemen, maar in dit geval vind ik het wel een goed idee...
gisteren was het de beurt aan mijn 3de Sezession, eentje voor mijn meter...

vrijdag 29 augustus 2008

awel ja...

doe er nog een schepje bij...

ik hààt mijn chaoshoofd, want altijd opnieuw brengt het mij in benarde situaties omdat ik iets belangrijks gemist heb en plots voor een voldongen feit kom te staan...

zo ook de groepstherapie...

ik had net een individuele sessie, en kreeg te horen dat het onze voorlaatste was, want dan begint de groepstherapie - blijkbaar heb ik ergens gemist dat die beslissing gevallen is, dat ik ingeschreven ben voor de groep en dus géén individuele therapie meer kan krijgen (volgens het systeem - joepie systemen - is dat niet toegelaten), dat ik sowieso vast zit tot december...

ik weet het niet meer, wat er allemaal wel en niet gezegd is, maar het kwam aan als een schok dus in mijn hoofd was er alleszins nog geen akkoord...
ik weet het niet meer, wat me nu allemaal wel en niet te wachten staat, want tegelijk is er besloten dat ik in een psychiatrisch zorgproject stap en eventueel ook psychiatrische thuiszorg zal krijgen (wachtlijst)...

september wordt hel:
- opnieuw school, dus opnieuw een regelmaat zoeken met een dochter die naar school moet (nu we nog stééds niet verhuisd geraakt zijn zal het weer veel over en weer rijden worden), en een man die andere uren heeft dan tijdens de grote vakantie
- 2 sept. gastroscopie en naargelang de uitkomst daarvan verdere ziekenhuisbezoeken, en sowieso in sept. of okt. ook nog een coloscopie; veel onzekerheid en schrik
- 12 sept. volgende en dus blijkbaar laatste individuele sessie met K., afscheid nemen van iets waar ik nog niet klaar voor ben
- 13 sept. start van de groepstherapie met eerst een volledige dag in de groep, loodzwaar, en daarna wekelijks een avond
- ergens moet er ook een afspraak gemaakt worden om een sociaal tarief te bekomen voor de groepstherapie, en zal er een eerste bespreking zijn ivm het psychiatrische zorgproject

het is allemaal gewoon teveel...
ik sluit me af...
dochter is naar mijn ouders (haar 'thuis'?), D. is werken tot vanavond, en ik verdwijn...

tja...

... het is echt op! 'het' daarmee bedoel ik: moed, kracht, wil, zin, reden,...
de enige stabiele gedachte in mijn hoofd is: ik geef het op!
ik kan me niet meer dwingen om te doen alsof ik het wel volhoud, om te doen alsof er nog momenten zijn dat ik geniet, om te doen alsof graag zien genoeg is om er te zijn en te blijven, om te doen alsof het allemaal wel in orde komt, om te doen alsof ik nog kan praten en lachen en huilen en kussen en...

ik ben koud - ik bekijk alles en iedereen van op een afstand maar kan niks meer voelen...
ik ben alleen - ik zie dat er mensen zijn, dat ze me graag zien, dat ze me willen helpen, maar toch is er niemand...
ik ben blind - ik kan licht en kleuren zien, maar in 't echt is alles donker...
ik ben doof - iemand praat tegen me, ik zie een mond bewegen, maar ik hoor alleen een grote stilte...
ik ben dood - ademhaling, hartslag, warme huid, maar toch is dit niet meer 'leven'

niemand raakt nog binnen, er is alleen een leeg omhulsel dus niemand mist echt iets...
niemand mag nog binnen, lelijkheid wil een mens niet delen met mensen die men graag ziet...

alles is koud en eenzaam en donker en stil en dood!!!!!!


(eten lukt nog steeds niet, ondanks de maximum dosis van 3 soorten medicatie, dus de gastroscopie is geen overbodige luxe, al wil ik waarschijnlijk niet echt weten wat men vindt: ofwel slecht nieuws, ofwel alweer 'er is niks aan te doen, leer er mee leven' - eten is nu mezelf dwingen om iets smakeloos binnen te proppen zodat mijn pijnstillers niet op een lege maag moeten vallen, en dan pillen nemen om niet te kotsen of de rest van de dag met brandende pijn verder te moeten)

(slapen is compleet ontregeld: nooit lang genoeg om deugd te doen, 's nachts tot in de vroege uurtjes wakker en overdag af en toe wegzinken, ogen dichtdoen betekent dromen betekent nachtmerries, ofwel moet ik wakker worden om te plassen of het is de pijn die me wekt of ik moet eruit voor dochterlief, of...)

(weinig eten en weinig slapen wil zeggen dat ik geen energie heb om iéts te doen; sommige dingen moeten en dan sleur ik mijn lijf vooruit, waardoor er geen fut meer is voor dingen die ik graag doe)

ik geef het op - opnieuw en opnieuw en opnieuw en opnieuw... wanneer lukt het me eens?

donderdag 28 augustus 2008

creatie / FO: 'Sezession' (Dagmar)



eentje op bestelling, met pràchtige handgeverfde wol van Tucana's Dream (Zinnia), voor een mama van 4 die bij het borstvoeden van haar tweeling zeker en vast iets kan gebruiken als het 's avonds wat killer wordt...

500g BFL en een weekje haken, dat ging vlot - het was dan ook al een project dat ik al eens gemaakt had, dus 't wordt routine (ondertussen zelfs al aan de 3de bezig, eentje voor mijn meter in roodtinten)

woensdag 27 augustus 2008

groot kinderverdriet

onze affiche bij de plaatselijke bakker heeft resultaat gehad: gisteren telefoon van de eigenaars van 'witje', vanmorgen is het hele gezin de poes komen ophalen...

hoe flink Sarah ook was op voorhand ("ze mag terug naar huis, dan zal ze wel heel blij zijn", we hadden haar ook altijd voorgehouden dat het niet onze poes was maar dat ze misschien haar thuis kwijt was, ze bleek trouwens al 6 weken verdwenen), nu is er enorm veel verdriet

geen drama-queen gedoe, gewoon een intriest meisje met traantjes in haar ogen...
"ik mis 'witje' zo erg!"

dus veel troosten, en zeggen hoe gelukkig de poes was dat Sarah zo goed voor haar gezorgd heeft, en beloven dat ze ooit haar eigen poesje(s) krijgt als we een huis met tuin hebben...

als volwassene kan je jezelf daar echt wel beter op voorbereiden, Sarah is nog geen 4...
mijn hart breekt, maar ik ben toch trots op mijn kleine grote meid...

dinsdag 26 augustus 2008

Sarah & Luna

toen ik alleen ging wonen, zovele jaren geleden, nam ik een baby-poesje in huis (amper 5 weekjes oud), Luna...
toen ik met ventje naar dit appartement verhuisde, ging zij bij moeke en vake en hun lieve huiskat Kato wonen, omdat daar een grote tuin was en ze het er toch al gewend was (ze ging altijd met me mee)...

ik mis haar nog elke dag!

Luna is een beetje een speciale poes (mmm lijken huisdiertjes op hun baasjes?): ze kan héél lief zijn, maar enkel op haar voorwaarden, je mag haar niet pakken maar ze zal zelf wel op je schoot komen liggen als ze er zin in heeft, ze gromt als een kwade hond als je haar wil buitenzetten en zij daar geen zin in heeft, ze is enorm schichtig en bang en verschietachtig als het waait of er is onverwacht geluid of..., en als ze iets wil zal je er niét onderuit komen...

dan kwam Sarah!

terwijl Kato altijd te lui was om te gaan lopen, vond Luna die rondkruipende, graaiende peuter maar niks - Luna schoot weg als we met Sarah binnenkwamen, en ook de kleuter die altijd maar wil aaien en pakken was een reden om te verdwijnen...

maar mijn poezenmeisje heeft geduld! nooit gaf ze het op om te proberen Luna te aaien en haar aan te halen, "Luna is niet lief mama, maar ik vind haar wél lief" als de kat naar Sarah uithaalde, en terwijl ze bij Kato zowat alles mocht (inclusief erop gaan liggen om te rusten, ze aankleden met speelgoedjuwelen, haar dikke lijf oppakken), bleef Luna een koppige poes...
en stilaan werden ze vriendjes...
niet dat Luna nu alles toelaat, maar als Sarah rustig genoeg contact zoekt, kan er al veel, kijk maar!


'zoals papa'



welke dochter wil niét op papa lijken? Sarah is op dat vlak een echte dochter...


kaka blijft een groot probleem bij ons meisje, dus ze wordt soms eens extra beloond als het toch lukt... en deze keer vroeg ze een tattoo! ik heb magische tattoos liggen voor speciale gelegenheden, dus een eenhoorn met regenboog werd gekozen, en dan een plekje zoeken! niet alleen lijken meisjes graag op papa (hij heeft 2 mooie tattoos), ze doen ook graag wat hun grote nichtjes doen, dus: "ik wil ze op mijn buik, zoals Mare"
et voilà...

RAK - Random Acts of Kindness (16)



ook de voorbije weken zat er af en toe een verrassing in de bus, van fijne Ravelry-mensen...
thanks, all you sweet knitters!

maandag 25 augustus 2008

vandaag... (2)

... ging ik na het bezoek aan de gastro-enterologe, en dus na het slechte nieuws en vooruitzicht, shoppen om de boel te vergeten, en dat werkte, heel even

... zat ik te dromen over morgen: een rustdag! tot ik besefte dat ik morgen een andere afspraak heb ik 't medisch centrum, met een andere specialiste (fysisch geneeskunde - ivm de pijn en zenuwproblemen in mijn benen, enerzijds gaat ze slechtgezind zijn omdat ik niet voldoende oefeningen heb gedaan, anderzijds ga ik alweer mogen horen dat als ik die oefeningen niet aankan dat er geen hoop is op verbetering)

... besefte ik ook dat dit een klote week is, met vandaag gastro-specialist, met morgen een pijn-specialist, met overmorgen kiné en met vrijdag een zware sessie bij de psychologe - om nog maar te zwijgen over de volgende week, met o.a. die fijne gastroscopie op mijn programma...

... is het dus héél donker in mijn hoofd: wat kan ik met een lijf dat tientallen pillen nodig heeft om gewoon de dag door te komen, dat continu pijn doet of slecht voelt of moe is, dat ervoor zorgt dat ik mijn sociale contacten vooral moet halen uit dokters-/kiné-/...-bezoeken, dat 'beyond repair' lijkt te zijn en me niks, maar dan ook NIKS, gunt...?

vandaag heb ik geen zin meer om mijn hoofd omhoog te houden, om uit de put proberen te blijven, om de goeie dingen te zien, om te geloven in het goeie van 't leven...
LIFE IS HARD, THEN YOU DIE!!!!!

vandaag...

de consultatie zit erop, en ik zal wel een paar uurtjes nodig hebben om te bekomen... wat ben ik slecht in dit soort stress...

voorlopig hebben we dit:

- medicatie wordt opgedreven, en nog geen klein beetje, zodat de ellende nu direct al aangepakt wordt (zolang we niet weten wat de oorzaak is, zoveel mogelijk die maag beschermen)

- dinsdag 2/9 is de gastroscopie, en omdat ik daar altijd zoveel last van heb, gaan ze die onder lichte verdoving doen maar dat wil wel zeggen dat het een dagopname zal zijn

- daarna wordt sowieso een coloscopie gepland, dwz eenzelfde endoscopie van al zeker de dunne darm en waarschijnlijk ook de dikke darm (de specialist vermoedt dat er daar een chronische ontsteking is die de oorzaak kan zijn van het chronische ijzer- en B12-tekort); onder volledige narcose dus ook een dagopname

woehoe, er staan weer leuke dingen op de planning!
NOT!!!!!

zondag 24 augustus 2008

morgen...

STRESS!!!!!

na lange tijd moet ik opnieuw naar de gastro-enterologe, voor een consultatie en ergens deze of volgende week ook nog eens een gastroscopie - HAAT HAAT HAAT!!!!! zolang ik leef, werkt mijn spijsvertering te traag, en zolang ik me herinner, neem ik er al pillen voor om te kunnen eten zonder maagzweren te krijgen of alles terug uit te kotsen, of gewoon OM te kunnen eten...
deel zoveel van 'het falende lijf' moest nog geschreven worden, ook al is dit het oudste deel: sterk vertraagde maaglediging oftewel chronische, idiopatische gastroparese die onvoldoende reageert op de gewone behandelingen...

de voorbije maanden, o.a. door verhoging van de pijnmedicatie e.d., gaat mijn maag achteruit; eten in kleine beetjes, continu misselijk, continu maagzuur, continu 'eten omdat het moet ook al doet het pijn'...
en nu lukt het eten écht niet meer; een beschuitje hier, een kippensoepje daar, met voor en na pillen om het binnen te houden...
(spijtig genoeg is dit NIET te merken aan mijn gewicht, want dankzij mijn klote schildklier blijft mijn lijf in volume toenemen, zéér hatelijk, ik zou het niet-kunnen-eten minder erg vinden als ik dan een beetje kon afvallen)
dus: tijd voor een herevaluatie van de situatie - en vooral hopen dat er niks ergers aan de hand is ondertussen, of dat er een makkelijke remedie is...
één ding is zeker: gastroscopie is mijn ergste nachtmerrie - ik heb er al genoeg gehad om te weten hoe ik er op reageer, hoe ellendig dat is, en dus zie ik ertegenop als tegen de hoogste berg...
GODVERDOMME ik heb al shit genoeg elke dag, ik heb al pijn genoeg elke dag... :(


(er is nog een andere reden waarom er stress is voor morgen, maar die ligt veel te gevoelig, en is nog te onduidelijk...; slapen zal vannacht sowieso een uitdaging worden... niet slapen, niet eten, zelfs de basisbehoeften van mijn lijf lijken niet meer te lukken)

zaterdag 23 augustus 2008

weinig brei- of haak-activiteit?

dat lijkt alleen maar zo!
omdat ik momenteel bezig ben aan enkele geheime projecten en nieuwsgierigheid wil laten bloeien tot er een hopelijk mooi afgewerkt produkt in kado-vorm kan gebracht worden...


op dit ogenblik haak ik tegen de sterren op, aan een groot project met pràchtige wol - degene die de bestelling plaatste weet wel waarover ik het heb, maar ze heeft geen idee van kleuren of vorderingen, sssssspannend dus ;)


ik weet niet of deze al geblogd is geweest, maar het is een lange-termijn-project, gemaakt van alle restjes handgeverfde wol, het wordt een Feather 'n Fan Organic Wrap, ooit...

zo kan ik toch iéts tonen hè!

psychiatrie

de volgende stap wordt voorbereid, in samenspraak met mijn therapeute en enkele teamleden van het centrum...
vraag is nog in welke vorm, maar de noodzaak is ondertussen heel erg duidelijk: mijn geest faalt evenzeer als mijn lijf...

mijn lijf uit handen geven, was al moordend, maar mijn geest uit handen geven lijkt me helemaal ondenkbaar...

maar we moeten vooruitkijken, naar een toekomst, met man en kind maar vooral ook met levenskwaliteit...

zuchterdezucht, het gaat nooit stoppen!

schildpad (2)



alweer een schildpad werd vanmorgen in bed gekleurd (zodat mama nog kon blijven liggen werden kleurblok en kleurtjes naar mama's bed verhuisd met de dochter)


je ziet goed dat het fijnere inkleuren na een tijdje vervalt in meer gekrabbel, maar 't blijven kunstwerkjes die mij heel blij maken, zoveel kleurtjes altijd!

woensdag 20 augustus 2008

schildpad



deze wou ik toch nog eens met jullie delen...
kindje met schildpad en zonnetje, maar dat zal wel duidelijk zijn...
mijn tekenmonstertje!
eeuwen kan ze nu ook bezig zijn met puntjes zetten, dat heeft ze blijkbaar in Stekelbees geleerd, heus pointillisme...

Sarah bij Stekelbees



deze foto kregen we gisteren samen met dochterlief mee naar huis... leuk wel!

ze is een beetje wisselvallig wat Stekelbees betreft... soms wil ze graag gaan, om buiten te spelen (wat ze niét veel mogen, om de één of andere bizarre reden), soms huilt ze tranen met tuiten als ze moet vertrekken...
nog 4 keertjes en het zit erop, niet voor herhaling vatbaar vrees ik...

maandag 18 augustus 2008

bezoek op 4 pootjes (vervolg) (2)


elke dag is ze er, het poesje - en natuurlijk raakt dochterlief eraan gehecht...

vanavond gaf ik beide vriendjes hun avondmelkje (van een verschillende soort weliswaar), en ze dronken die gezellig samen in 'hun' huisje op...

ze gaat niet meer echt weg, deze poes, en ze komt als Sarah haar roept, en ze zoekt affectie en eten/drinken/kattenbak (tuin is ze duidelijk niet gewend)
morgen een foto hangen bij de buurtbakker, eens kijken of iemand een lieve poes is kwijtgespeeld, liever dat dan beseffen dat ze gewoon gedumpt of achtergelaten is (vakantie), maar het zou ons wel pijn doen als we haar weer moeten afgeven, ze hoort er al bij, zo vlug maar ze is ook zo lief...

zondag 17 augustus 2008

familie-uitstapje naar de Olmense Zoo (2)

familie-uitstapje naar de Olmense Zoo (1)


vakantie, zomer, 6 actieve kleinkinderen, 2 stamouders die nog een uitstapje tegoed hadden als kado voor hun jubileum, en 4 (schoon)kinderen die hen een leuke dag wilden bezorgen: een dagje in de Olmense Zoo

het weer viel mee (behalve een paar kleine buien), diertjes kijken en met een fotografen-familie vooral ook op foto zetten, de kinderen laten ravotten in de speeltuin, wandelen of gereden worden (rolstoel), wat bijpraten,... het werd een leuke dag!

nu nog een paar mooie foto's van de dieren bloggen, en dan is het tijd om te gaan crashen in de zetel, Sarah ligt ondertussen al in bed, iedereen is uitgeteld...

zaterdag 16 augustus 2008

lichtjes 15/08/2008

elk jaar op 15 aug. valt er een bijzondere sfeer over Aarschot, en zo ook over de wijk achter ons appartement: Sint-Rochus-verlichting - zoveel mogelijk kunstlicht wordt gedoofd in de stad en straten, en zoveel mogelijk mensen versieren hun huizen en tuinen met kaarslicht: glaasjes met theelichtjes op vensterbanken en deuren en terras en oprit en in de tuinen...

in de stad heerst er die avond na het ondergaan van de zon een grote drukte, met muziek en drank en hapjes en héél veel volk - die drukte was er niet in onze wijk, maar zonder was zeker zo leuk...

mijn ouders kwamen bij zonsondergang langs, Sarah mocht extra lang opblijven, jassen aan want het was al frisjes, en dan te voet de wijk in - door donkere straten met een kleuter die het elke keer verwonderd uitgilde als ze nieuwe lichtjes zag, spannend ook voor zo'n kleintje... en heel magisch voor ons...

de straten in de wijk waren autovrij gemaakt, dus het was fijn wandelen, en heel wat gezinnetjes zochten dezelfde magie op...

heel sfeervol, pikdonker buiten en zoveel kaarslicht!


(foto's nemen is eigenlijk niet goed te doen, mét flash geeft het NIKS op foto, zonder flash krijg je nooit een totaalbeeld, maar goed, het is om een ideetje te geven...)

namiddagje rust

geen grootse plannen vandaag, vooral nood aan rust, mooi weertje dus weg uit het benauwde appartement en richting boerenbuiten, mijn geboortedorp - bij mijn ouders onder de treurwilg vonden we alledrie wat we zochten...


Sarah heeft er een schommel en touwladder en turnringen en een zandbak en poppen en diertjes en de poezen en... genoeg mensen om diens rust te saboteren!
(en dat handige ding onder de hangmat, om je spullen te leggen, is perfect voor een zotte kleuter)



ventje hield zich rustig bezig met het prullen aan vislijntjes en dobbers, vake deed een dutje of wat klusjes, moeke borduurde aan haar kussen, en ik wisselde breien op de bank af met lezen in de hangmat (voor zover ik de kans kreeg dus)



niet meer, niet minder...
zo'n mooi weertje, niet heel warm maar toch zonnig, een tuin vol rust, en genieten...
ook ideaal om plooien glad te strijken, als iedereen de kans krijgt om wat te relaxen...
opnieuw... elke dag opnieuw...

bezoek op 4 pootjes (vervolg)

ook vandaag is de poes present - de hele voormiddag heeft Sarah genoten van haar nieuwe vriendje, een poes die duidelijk kindjes gewend is, heel leuk om die twee te zien spelen!

en toen we vertrokken, ging de poes rustig zitten wachten...