dinsdag 30 september 2008

perte totale

zondag was er een ongelukkige botsing met een deur en bleef er een gekneusde schouder over - de volgende nacht was slecht

maandag werd pijn genegeerd, en terwijl D. een hele dag ging vissen, deed ik de naar- en van-school-marathon: 4x over en weer naar school met mijn kleuter, ofwel te voet ofwel met de fiets, beiden voor mij al moeilijk op redelijke dagen en dus een hel op een klote dag als maandag...
maar ik hield vol, want ik keek uit naar een zalige rustdag op dinsdag! PEUP! de poetsvrouw ging komen, dus géén rustdag, wel 4 uren gesemmel en lawaai...

ook die nacht was slecht

en vanmorgen sleurde ik me uit bed, draaide mijn hoofd en PATAT! nek en schouder blokkeerden en de pijn schoot van in mijn kleine teen tot op 't toppeke van mijn hoofd...
maar goed: Sarah werd klaargemaakt voor school en afgehaald door moeke, en ik begon aan de voorbereidingen voor de poetsvrouw die nog nooit gehoord heeft van werk te 'zien', de pijn werd alweer genegeerd...

één oog op het waskot deed me denken aan het weekend buitenshuis en aan de zak werkkleren die manlief had meegebracht zaterdag, en ik had geen keuze dan eraan te beginnen (Sarah heeft niet genoeg broeken om de wasberg te laten voor een andere dag): met een warm kersenpittenkussentje in mijn nek deed ik de ene was in, haalde de andere was van de draad en plooide die op, pakte mijn pijnstillers en ruimde op, dan was de eerste was gedaan dus die werd opgehangen en een volgende verdween in de machine, en dit tot er 4 wassen gedraaid hadden...

tegen dat de poetsvrouw naar huis ging (nà het bericht dat ze nog 1x binnen 2 weken zou komen en dan 6 (!!!) weken niét), was de pijn niet meer te harden en zat ik te blèten in de zetel, maar de was geraakte gedaan en het huis was gepoetst

als je dan denkt: ah maar dàn kon je wel gaan rusten!
moet ik je teleurstellen... - alle ochtendpillen waren genomen met evenveel water, en dus besloot de blaas kuren te krijgen, ook van vermoeidheid zoals dat nu eenmaal gaat

breien lukte niet door de pijn in schouder en nek, dus had ik tv-pauzes tussen het plassen door (jaja, ipv omgekeerd), er werd een spierontspanner genomen in de hoop de pijn te verzachten maar de kramp was te erg...

en dus tegen een uur of half 4 vielen eindelijk mijn ogen dicht, het plassen was gestopt en de spierontspanner won de strijd - mààr een dik half uur later kwam de man des huizes thuis, gedaan met rusten dus, want er moest nog gegeten worden ook, en de laatste was was net gedaan

als ik gehoopt had dat die laatste was door die man des huizes opgehangen zou worden na mijn klaagzang, was ik bedrogen uitgekomen - want 3 min. na het eten viel D. luid snurkend in slaap in de zetel, dus ik ging aan de slag met de laatste natte kleren...
en toen kwam Sarah thuis, en ipv in mijn armen te springen (wat ik wel kon gebruiken), kreeg papa àlle aandacht, ik werd zelfs deskundig genegeerd om de één of andere reden...

en nu is het avond, en de pijn is te erg om te negeren, en natuurlijk ook te erg om te kunnen rusten, en het is nog te vroeg voor de volgende pijnstiller, en ik heb een gigantisch rothumeur

ik ben zoooooo moe!
ik heb zoooooo 'n pijn!

in die mate dat ik denk: als ik echt rust wil, zoveel als nodig is om echt weer eens op mijn plooi tekomen, dan heb ik 2 opties - ik stap in de auto en rijd 1) ofwel tegen een boom, 2) ofwel naar de spoed om me te laten opnemen voor een paar weken verplichte rust

ik ben een wrak...

maar hoe ik ook probeer duidelijk te maken dat het zo niet verder kan, fysiek en mentaal, het gaat het ene oor in en het andere uit...
heel even is er begrip/hulp/..., in de vorm van enkele uren, maar daarna hervalt iedereen weer in dezelfde rol van 'jamaar nu moet je wel weer gewoon doordoen zenne!'
terwijl dat 'heel even' écht niet genoeg is...
maar wat wél genoeg is...?

diepe zucht! en slik! en godverdomme wanneer mag ik de volgende pijnstiller slikken?

maandag 29 september 2008

schildpad-Sarah


met haar zelfgemaakte schild stapte er zondagochtend een schildpad door de woonkamer...

zeer overtuigend in haar rol...

tweedehands en een handvol kinderen

zondagnamiddag stond er vanalles op de planning: no rest for the wicked!

eerst een tweedehandsbeurs met kinderspullen, voor weinig geld mooie kleertjes gekocht nu gebleken is dat Sarah uit de helft van haar wintergarderobe is gegroeid: 2 sous-pulls (Esprit en Prémaman, elk €2), trui van Esprit (€2), een pràchtige pauwenblauwe t-shirt met lange mouwen (€1,5), en een heel mooi setje met een bruine t-shirt met lange mouwen en een gestreept jurkje daarover (€5) - foto's volgen nog...
toch wel handig als je krap bij kas zit maar een groeiende kleuter hebt... en de kleertjes zijn in perfecte staat, leuk 'winkelen'!
Sarah kocht met een centje uit haar spaarpot een prinsessenkoetsje met prinses en paardje, en was ook weer tevreden...



daarna een half uurtje naar de speeltuin, om even uit te blazen terwijl dochterlief haar extra energie kwijt kon - en daar botsten we op mevrouw handvol met haar (schoon)ouders en man en 3 kinderen!
héél leuk voor Sarah want ze vond meteen speelkameraadjes, vooral in de oudste dochter, en ook voor ons natuurlijk..., want mama handvol is een lieveke, en haar jongste zoontje heeft mijn hart al gestolen toen ik hen pas leerde kennen en werd nu al 2!

dan naar mijn ouders, en D. ging met Sarah naar mijn nicht om een laptop te herstellen, terwijl ik eventjes kon haken buiten in 't zonneke - de rust was vlug voorbij, want dochterlief kwam aangewandeld met het hondje van mijn nicht (en mijn nicht erbij natuurlijk), fier als een gieter met de leiband in de hand en haar hoofd in de lucht met de grootst denkbare smile

hondje werd voorgesteld aan de dieren des huizes bij moeke en vake: Kato zat metéén in de grote treurwilg, met een dikke staart en bange ogen, Luna verdween in het niets, en het konijn koos het hazepad toen Sarah ook nog de slimme zet maakte om het hok open te zetten zodat het hondje goed kon kijken! jacht achter het konijn...
ik wandelde mee naar mijn nicht thuis, met kind en hond voor even, en onderweg stootten we op een andere nicht van me met haar 2 dochtertjes (waarvan de oudste bij Sarah in de klas zit) dus daar stonden we bij de geitjeswei te babbelen tot het tijd was om bokes te eten bij moeke en vake

manlief bleef enkele uren achter, de computernerd in hem komt af en toe boven als hij een computer mag repareren... dan vlug naar huis en dochter in bed werken...
ik was helemaal teut!

en als ik dan dacht goed te slapen na zo'n vermoeiend zondagje, yeah right... de schouder die op een ongelukkige manier gekneusd werd gisteren zorgde voor veel pijn bij het liggen, de vermoeide benen deden dan maar mee om solidair te zijn, en om 7h was de lach vrij groen toen Sarah bij me in bed kroop...

zaterdag 27 september 2008

gezin en genieten

alweer een zalig zonnetje, ook na de middag, dus na papa's werk gingen we met ons drietjes een paar uurtjes genieten op terras in de Gabber: Sarah in de speeltuin, papa met een cursus, mama met haakwerkje en boek, en samen pannekoeken eten, en samen rusten...


ik kon er maar niet genoeg van krijgen, van de foto's van papa en dochter samen aan 't nagenieten van een fijn namiddagje...



dit is waarvoor we al 5 jaren vechten...

een onmogelijke zwangerschap, een bijna-dode baby na een spoedkeizersnede, een lijf dat sindsdien enkel nog pijn doet en faalt, een leven dat geen leven meer lijkt, een depressie, maar ook: een pràchtige gezonde dochter! een lieve man en papa van die dochter! een gezin, mijn gezin! onbetaalbaar...

doodmoe - maar ik zie ze graag
pijn in 't kwadraat - maar ik zie ze graag
weer teveel in één mooie dag proberen te proppen, grenzen negeren, en de prijs niet kunnen betalen... - maar ik zie ze graag
dit is mijn gezinnetje, voor altijd!

ladies' shopping

een zaterdagvoormiddag (Dag van de Klant dan ook nog) gaan winkelen met 3 dames: Sarah, mama en moeke!

eerst gesnuisterd en wat spulletjes gevonden, en wat Dag van de Klant-kadootjes gekregen, en dan naar de schoenwinkel - met de winter voor de deur (ook al is het vandaag weer zonnig en warm) hadden dochterlief en ikzelf dringend laarzen nodig, en die missie is ook geslaagd! ik heb mijn stoere zwarte botten, en Sarah heeft mooie paarse botjes waar ze van droomde... (een hap uit de rekening, maar geen overbodige aankoop)


met het zonneke van de partij, en de 2 belangrijkste vrouwen in mijn leventje, was het eigenlijk best genieten, ook al hou ik niet echt van shoppen op een drukke zaterdagvoormiddag...

(nu effe crashen, iets eten als ventje thuis is, en dan een namiddagje speeltuin - nog genieten van elk zonnestraaltje dat we krijgen!)

vrijdag 26 september 2008

nazomeravondje aan de demer


ventje gedaan met werken, dochter gaan halen bij mijn ouders, en met ons 3tjes een uurtje genieten van het laatste zonnetje van de dag: wandelen in de demervallei...

meer moet dat niet zijn!

zàlig!!!

klein voor de ene, groot voor de andere


net naar de krantenwinkel geweest, voor dit magazine: 4 euro is voor mij een kleinigheid, maar voor de mensen die borstkanker hebben (gehad), is het een grote steun...
na mijn recente schrik-ervaring en mammografie, lees ik de artikels heel anders...
heel even was het dichtbij, maar ik ben bij de gelukkigen voor wie het weer ver van mijn bed is ondertussen, en toch...
een paar dagen van angst zijn genoeg om je in te beelden hoe het zou zijn zonder borsten, hoe het zou zijn om kanker te hebben als 'jonge' mama met een kleuterdochter...
de opbrengst van dit boekje - Pink Ribbon - gaat integraal naar de Vlaamse Liga tegen Kanker en de Stichting tegen Kanker, geen slecht-bestede 4 euro, zo lijkt me!

groepstherapie en haken

na een instapdag zijn er ondertussen al 2 avondsessies gepasseerd, en mijn gevoel over de groepstherapie wordt er niét beter op - probleem is dat ik betaald heb tot december en niet terug naar de individuel therapie kan momenteel, dus ik kan kiezen tussen dit of niets, ik weet niet goed hoelang ik het moet volhouden om het een eerlijke kans gegeven te hebben...

gelukkig mag ik haken tijdens die anderhalf uur in de groep: goed om bezig te zijn met mijn handen, dat vermindert de spanning wat, en ook goed om in te vluchten...
mijn haakproject vordert dus wel goed: een rode Sezession omslagdoek voor mijn allerliefste meter (die klaar zou moeten zijn tegen Nieuwjaar, dat zal wel lukken, zelfs al haak ik er enkel in de groepstherapie aan)

erg misschien, maar dit haakwerkje geeft me nu vooral het gevoel dat die anderhalf uur tenminste geen verloren tijd zijn...
en hier mijn Sezession in wording:

Emanon


na een zoveelste korte nacht (oorpijn bij mezelf, groepstherapie die nazinderde, dochter die probeert zindelijk te worden 's nachts,...), was het alweer fijn om de postbode te begroeten: 3 pakjes voor mij!!!!!!!

in 2 van de pakjes van Emanon (een Ravelry-vriendin) zaten prachtige handgemaakte handwerktassen voor mij, een sobere luxe-tas, en een fleurige tas met bijhorend zakje voor haaknaalden of schaar of...
in het 3de pakje vond ik een kleiner speels kleurrijk tasje voor Sarah - ze zal zo blij zijn als ze straks thuiskomt van school! vanmorgen heeft ze zo mooi haar poppen te slapen gelegd onder een dekentje en daar heb ik nu haar nieuwe tasje bij gelegd, dan zal ze het meteen vinden...

bedankt, Emanon!!!!!!

heerlijk, ik ben verzot of tasjes allerhande, en zo'n zelfgemaakte zijn extra fijn...
mijn ventje wordt stilaan zot van de projectentasjes die ronddwalen in het app. (ik had al een kleintje van Lizet voor mijn sokkenrondbrei-project, een iets groter tasje van LIOE waar mijn haakwerk inzit dat meegaat naar de groepstherapie, mijn grote brei-tas van Jipie, Sarah heeft een tas van Tucana in beslag genomen,...)
maar mij maakt het blij! een beetje orde in de chaos, en daarbij kadootjes die uit het hart komen van iemand die ik enkel via internet ken...

een goed begin van vandaag!!!
ook het zonnetje schijnt, dus ik ga nu zoveel mogelijk rusten want dan heb ik misschien straks energie voor een wandelingetje met man en dochter...

donderdag 25 september 2008

goeie dingen

jaja, ik zie ze nog...

mijn dochter, mijn ventje, mijn ouders, mijn broers en zus; ik heb een familie waar ik àltijd kan op rekenen!

mijn dochter en ventje breken de duisternis af en toe, mijn ouders zorgen ongelooflijk goed voor mijn meisje buiten school als het weer eens niet lukt voor mama, mijn broers en zus zijn mijn beste vrienden...

vanmorgen begon de dag goed: met een kaartje van mijn jongste broer...
nee het verandert niets, maar het doet toch goed...


moeizaam maar het is er nog: breien, yarnporn, eindeloos snuisteren in duizenden patronen, iemand kunnen blij maken met een zelfgemaakt kadootje,...
af en toe een uitdaging die me vertelt dat er toch nog iéts in me zit dat leeft...

mijn Monkey sok vordert traag maar zeker! en ik ben er trots op... (met 5 naalden! een telpatroon in de sok! en nog maar mijn 2de paar sokken op 34 jaar tijd)

ook de kleurtjes zijn weer super, met dank aan Lizet...
en ik ga ontzettend warme voeten hebben deze winter (als ook de 2de sok ooit afgeraakt)...


woensdag 24 september 2008

van de wereld

soms doe ik nog alsof: Sarah van school halen, op een forum iets schrijven, telefoontje met familie,...
maar eigenlijk ben ik van de wereld afgesprongen, het gesprek van maandag heeft me de laatste duw gegeven...

het grootste deel van de dag zit ik hier te zitten, in 't beste geval brei ik wat of kijk ik tv of rommel ik wat op de computer, maar ik zit vooral te zitten zonder enig gevoel

het grootste deel van de nacht zit ik op Ravelry of lig ik in bed dvd te kijken, want slapen lukt me toch niet, tot het natuurlijk tijd is om op te staan en mijn dochter naar school te helpen, om dan te beginnen aan een dag zoals hierboven

ik sta erbuiten, ik kijk toe hoe iedereen verdergaat maar ik sta stil, verlamd door het niet meer voelen door het teveel voelen

niemand raakt nog binnen, nee zelfs Sarah niet, al probeer ik haar dat niet te laten merken - maar het is niet voor niets, veronderstel ik, dat ze liever bij moeke en vake blijft

ik ben van de wereld, maar ik vond die toch maar niks!
't is alleen zo eenzaam aan de buitenkant...
en ik zie geen opening meer om er terug op te springen...

morgenavond groepstherapie: luisteren, antwoorden op de verhalen van anderen, maar zelf teveel van de wereld...

dinsdag 23 september 2008

tekeningen


in tegenstelling tot vorig jaar krijgen we nu al elke week tekeningen mee naar huis, fijn natuurlijk! Sarah is de ballon, dus die stempel siert al haar werkjes...


de nieuwe klas en de nieuwe juf zijn een groot succes! wij zijn zelf ook erg enthousiast over de werking van juf K. en de school (mijn vroegere kleuter- en lagere school trouwens) - je merkt een grote motivatie, energieke projecten, oog voor de individuele kleuter, en best wel een 'openheid' naar de ouders toe

er is geen heimwee meer over bij Sarah, naar de vorige klas en juf, hoewel dat in de grote vakantie dé overtuiging was: ik wil terug naar mijn klasje en mijn juf!

elke dag tatert ze onderweg naar school, ze zet zich op de bank van de 2de kleuterklas waar de juf staat te wachten, en zwaait nog vrolijk naar ons...
elke dag tatert ze op de terugweg naar moeke, te voet of met de fiets (zelf of achterop), en we merken dat ze enorm veel nieuwe dingen oppikt...

deze week is 'week van het verkeer':

gisteren was er een ritje in de ziekenwagen! wat ze vorig jaar niet durfde, was nu grote pret...
gisteren was er ook straattekenen en een film voor de kleuters, Cars

morgen mag Sarah met de fiets naar school, we hebben die gisteren nog op de valreep voorzien van een vlaggetje, en ze zullen op de straat mogen fietsen (die wordt deze week regelmatig afgesloten voor alle verkeer) en er is een groot verkeersparcours op de speelplaats

elke dag nieuwe dingen, elke dag met een lieve juf en met Sarah's beste vriendjes (nog steeds dezelfde liefjes als vorig jaar trouwens, ze is 'trouw' :p)

doe maar, meisje, geniet!

afscheid van mezelf...

al bijna 20 jaren ben ik afscheid aan het nemen van mezelf - elke keer opnieuw moeten zien dat iets wegvalt, dat ik weer iets moet opgeven, dat mijn innerlijke en feitelijke ik nooit overeen zullen komen,...

op school miste ik altijd zoveel lessen en uitstapjes, dat ik al vlug buiten de groep stond, jaar na jaar na jaar...
ik kreeg keer op keer te horen dat ik flauw was, als mijn lijf en hoofd pijn deden in die mate dat ik geblokkeerd geraakte...
geen erkenning van de persoon in mij die écht pijn had, die écht bij de groep wilde horen, die écht bang was van wat er gebeurde met haar...

werken, en werk moeten opgeven
ander en lichter werk, en ook dat moeten opgeven

mezelf ontdekken in avond- en kunstonderwijs, en het weer moeten opgeven

een man leren kennen, in het diepe springen, samen voor een toekomst vechten, een kind op de wereld zetten, en dan toch niet de mama kunnen zijn die ik wil zijn, niet de partner kunnen zijn die ik wil zijn, geen toekomst kunnen opbouwen omdat we door mijn fout geen geld genoeg hebben om een eigen huisje te kopen (of zelfs te huren), hulp moeten vragen bij alles wat MIJN gezin betreft...

kunnen dansen en fietsen en..., en plots beseffen dat er een rolstoel in de koffer van de auto zit, voor wanneer de benen weer eens beslissen dat het 'op' is...
graag wandelen omdat dansen en fietsen niet meer kan, en ook dat regelmatig gewoon niét kunnen...
gestraft worden voor een wandeling, met pijn, en pijnstillers nemen omdat ik geleefd heb voor even...
de heimwee naar het dansen is nooit voorbijgegaan, waaruit blijkt dat tijd dat soort wonden niet echt heelt...

doodgraag schrijven, studeren, lezen,... en ook dàt moeten opgeven omdat mijn brein in een constante mist zit door de medicijnen...

houden van muziek en gitaarspelen, maar het niet meer kunnen horen door de chronische migraine...

ik was een jonge vrouw die leefde in boeken en dans en muziek en kunst en schrijven en...
nu ben ik een oude vrouw van 34 die met moeite recht blijft in een wereld die gesloten is voor iemand die zoveel wil en niks meer kan...

en jà, ik blijf zoeken naar dingen die ik wél kan, die ik graag doe - maar in mijn achterhoofd zit er altijd die gedachte: 'wanneer moet ik dit weer opgeven?'
want dat is wat ik het beste ken: afscheid moeten nemen van wat ik graag doe...
en jà, ik blijf proberen kracht te halen uit mijn kleine gezinnetje, uit mijn dochter, uit mijn man, uit mijn familie, uit vrienden - maar in mijn achterhoofd zit er nog een gedachte: 'wanneer worden ze mij beu?'
want dat is wat ik het beste ken: mensen die afhaken omdat het te zwaar wordt, omdat het te deprimerend is, omdat ik niet kan volgen...
en jà, ik kan nog genieten van kleine dingen, van mijn dochter, van 't breien, van internetvrienden,... - maar in mijn achterhoofd speelt evengoed: 'maar ik zou zoveel meer kunnen genieten zonder dit ellendige lijf en hoofd'

op de dagen dat man en dochter weg zijn, en ik hier alleen zit, besef ik veel te goed dat ik allang gebroken ben en dat ik niet meer weet wat ervan te maken, omdat er teveel afscheid is, keer op keer op keer op keer - als ik vrede vind in 'dit is de beperking maar dat kan ik nog' is er die hamer boven mijn hoofd die alweer neervalt op die hoop..., is er een nieuwe barst, is er wéér een nieuwe situatie om vrede mee te nemen...

door het continu afscheid nemen van wie ik was en ben, door het verliezen van passies en mensen en vaardigheden, is ook mijn geest kapotgegaan onderweg...

depressie
borderline personality disorder

ondertussen ben ik al 8 jaren in therapie bij een psychologe, de derde in rij, om dag na dag te overleven met de fysieke en mentale beperkingen...
en dan plots krijg ik de boodschap: het is niet genoeg!

gisteren moest ik afscheid nemen van het laatste stukje zelfwaarde dat ik nog had...
op fysiek vlak was er al géén reden meer om mezelf te waarderen, nu is er op mentaal vlak ook geen reden over...
gisteren was er de grote beslissing: psychiatrie!

beeld je even in: je zit in een kamer, met je man en je therapeute, en je hoort de psychologe zeggen dat er ondertussen sprake is van "zware psychiatrische problematiek", en je hoort je man zeggen dat hij "het" alleen thuis niet meer kan dragen

die "zware psychiatrische problematiek" is wat er overblijft van die energieke geest die opleefde in boeken en woorden en dansen en plannen en...
"het" waarover manlief het heeft, dat ben ik met alle ups maar vooral downs, met alle onvoorspelbare buien, met de depressie, met de zelfdestructie, met de steun die nodig is om een gewone dag door te komen...

ik ben gebroken

na 20 jaren blijft er niks van mij over: dit lijf blijft achteruit gaan en kan niks meer (zonder pijn), en ook dat hoofd is niet meer betrouwbaar of waardevol...

ik besef dat er voor de buitenstaander genoeg is om mee verder te gaan, ik besef dat sommigen me bekijken als een grote loser (en enkelen zijn zelfs zo vriendelijk om me dat zo vaak mogelijk te laten weten), ik besef dat ik voor anderen een last ben omdat niemand houdt van continu gezeur en depressief gedoe, ik besef dat mensen weggaan van iemand die hen wijst op de donkere kant van het leven, ik besef dat ik me er teveel van aantrek wat de wereld over mij denkt...

dag na dag probeer ik te focussen op wat ik kan en doe, op hoe ik na 20 jaren de strijd nog altijd niet heb opgegeven...
maar ergens diep in mij heb ik de hoop voor mezelf opgegeven!
ik doe wat ik kan voor mijn gezin, ik blijf vechten om aan mijn dochter te laten zien dat ze het waard is om voor te vechten, ik sta elke morgen weer op voor de mensen die me graag zien...
maar voor mezelf... neen, voor mezelf hoeft het niet meer...
ik ben moe!
ik wil geen afscheid meer nemen...
ik wil mijn lijf terug! ik wil mijn hoofd terug! zelf beslissen wat ik doe en niet doe, wat ik denk en niet denk...

ik ben moe...

zondag 21 september 2008

IedereeNModel

IedereeNModel.be - Wie je ook bent, je kan een voorbeeld zijn

misschien geloof ik het zelf ooit...

nazomertje (2)

en ook zondag was het genieten van dat fijne zonnetje!

vanmorgen vertrokken we nog met sjaal en warme jas naar een rommelmarkt, eentje met veel speelgoed, en met mijn suikernonkel in de buurt, en met mijn chaosverzamelwoede, en met de ongelooflijk belachelijke prijsjes, zijn we daar een beetje beladen en met contente dochter weer weggegaan - een selectie zie je hier:

- een grote Bratz pop (40cm!) gekregen van nonkel A.
- een BabyBorn draagzak ook gekregen van nonkel A.
- een mini autootje (waar onze charme-offensief-dochter nog een mega knuffelbeer bij kreeg, die we gelukkig hebben kunnen doorsluizen naar Sarah's oudste nichtje) €0.50
- een Megabloks drakenei met een bangelijke draak in (niet opgebouwd op foto wegens vergeten stukje dat ergens bij mijn ouders ronddoolt) €2
- een dvd voor mezelf (White Oleander) €2
- potloodhouder van Janbibejan €0.50


niet op foto, wegens bij moeke gebleven en in de was, het zal wel duidelijk zijn welke:
- spelletje Ezeltje Strek Je €2.50
- 2 supermooie t-shirts met lange mouwen elk aan €0.40

ook mijn ouders, broers, zus, schoonzus en de 5 andere kleinkinderen waren erbij, een gezellig uitje met mooi weer!
Sarah genoot met volle teugen van het springkasteel ook, terwijl de grote mensen iets dronken...

na de middag werden banken en stoelen in 't zonneke gezet en terwijl de mannen begonnen aan een uitputtingsronde Risk en de kinderen zich amuseerden, hadden de dames (ondertussen zonder jassen en sjaals) een handwerkclubje: schoonzus met haar bezemsteelbreien/-haken, zusje met een trui voor zoonlief, moeke alweer sokken aan 't breien, en ikzelf een afwisseling van breiwerkjes (spencer en sok) - genieten van de zon, bijpraten, en ondertussen gezellig samen breien, meer moet dat niet zijn!!!!!

nazomertje (1)


fris maar toch wel een zalig zonnetje, dat was dit weekend - zaterdagnamiddag (terwijl ventje ocharme moest werken) veel gewandeld met Sarah en moeke, met hen allebei ook naar de Gabber, daarna buiten op de bank zitten breien terwijl dochterlief zich amuseerde met schommelen en stoepkrijt en...

vrijdag 19 september 2008

(wan)orde

wie mij kent, kent de wanorde in alles wat ik ben en doe (en vooral niet doe): chaos in het appartement (zelfs de oh-zo-ordelijke man heeft de strijd opgegeven), chaos in mijn hoofd

ik verzamel, ik doe 10 dingen tesamen, ik lees verschillende boeken tegelijk, ik heb graag alles wat ik kàn nodig hebben binnen handbereik, ik kan niks weggooien, ik zie geen uitweg meer als het teveel wordt, ik ben nostalgisch en ik ben vooral enorm chaotisch!

in mijn hoofd hetzelfde verhaal, met even desastreuze gevolgen voor mezelf en mijn naasten

maar soms krijg ik iets dat gelijkt op 'nestdrang' en dan ga ik opruimen - gelukkig/spijtig duurt dat nooit heel erg lang, maar toch...

vandaag voelde ik me enorm slecht: ellendig van alweer een hele week te weinig/slecht slapen, barstende hoofdpijn, onophoudelijk maagzuur en kotsdrang, en een eisprong om u tegen te zeggen...
ook al dagenlang down en triest en zielig...

maar omdat ik niks wou voelen, en de zetel na zoveel dagen crashen kotsbeu was, ben ik uitermate 'nuttig' geweest van zodra man en dochter uithuizig waren:

- de strijkberg is geslonken tot een 3-tal zomerjurkjes die toch niet meer gedragen zullen worden, wat wil zeggen dat ik 5 mannenhemden, 2 Sarah-dingen en een stapel keukenhanddoeken gestreken heb (in 3 periodes, met eindeloze afleveringen All Saints als afleiding)

- de wasberg in het washok (jaja zover ben ik al gekomen dat alles systematisch dààr op een berg belandt ipv verspreid over het app.) is omgetoverd in een 3-zakkig ding met de was per kleur gesorteerd én de blauwe/donkere was is gedaan, zo ook de rood/roze/oranje kinderspullen, en een handdoekenwas is zelfs van het wasmachien in de droogkast geraakt én uiteindelijk veranderd in een stapel opgeplooide handdoeken die nu alleen nog tot in de badkamer moeten geraken

- de papierrommelberg naast de computer (en op en onder en... diezelfde computer - het centrum van de wereld dus) is herleid tot stapeltjes (ah ja, weggooien dat kàn niet hè, tenzij bons die niet meer goed zijn enz.) in mooie kartonnen dozen die aangekocht zijn voor specifiek deze reden: kartonnen ladenkastje met waterbubbels bevat paperassen van school en dokters en adressen en... / kartonnen dozen met bloemekes bevatten duizenden afgedrukte breipatronen en verloren breinaalden en wolwindsels met gegevens die ooit nog nuttig kunnen zijn en... / kartonnen dozen met Tinkerbell bevatten kleurprenten en tekeningen en knutselwerkjes en werkblaadjes en...

- alle ronddwalende of verloren gelopen bolletjes wol zijn opgeborgen in plastic boxen en breitassen, de actieve breiwerkjes zitten in de box waar ook de verloren breinaalden in terechtgekomen zijn, en in een onderweg-breitasje

niemand zal het merken, nochtans, want iedereen die hier binnenkomt, zou alleen maar chaos zien! maar ik zie orde, alleen maar orde, heel eventjes toch...

de wanorde in mijn hoofd is van een hopelozere soort - nog steeds ben ik op zoek naar een passend klasseersysteem of mooie dozekes om alles in te sorteren...

van dokter tot patiënt - intecht


Sarah kwam thuis met een pijntje - nadat een meisje uit haar klas al een week een verband rond duim en hand draagt (topje van duim gesmakt tussen dichtslaande deur, bij zussenruzie), was ze duidelijk jaloers, onze kleutermeid: de deur bij moeke had een lapje duim mee en dat bleef maar bloeden, en begon opnieuw te bloeden toen ik het moeke-verband eraf deed voor het slapengaan, dus er werd een zalfje en windeltje rondgedaan...


stiekem genoot dochterlief van de aandacht, moe van een weekje school thuisgekomen bij mama alleen omdat papa een late shift heeft tot half 11 vanavond...
mama genoot even stiekem van het vertroetelen van een grote meid die weer even kleintjes was...
en stiekem is Sarah meer dan een half uur later pas in bed gegaan, want 't was toch zo gezellig samen met mama onder een dekentje met de dvd van Platvoetje op...

woensdag 17 september 2008

uitdagingen / challenges





er zijn een paar brei-dingen die ik nog onder de knie moet krijgen, er zijn er waarschijnlijk nog veel maar een paar die ik ook zelf wil...

* sokken breien met een motiefje, sokken breien met 5 naalden, sokken breien tout court

* intarsia (inbreien van kleine motieven)

deze 2 probeer ik nu dus aan te pakken, met Monkey sokken op 5 naalden en een Endless Rose muts

elke dag een beetje van elk, geen overdosis want het vergt wel veel concentratie (véél tellen, en ik hààt tellen), en stilaan krijgen sok en muts vorm...



wat ik ooit nog wil overwinnen op brei-gebied:

* lace! (supermooi, maar ik gruwel van dunne wol ook al is het de mooiste die er is, het fijne werk is niet echt mijn ding) - sjaals, topjes,...
* gecompliceerde kabels (niet de gewone want dat is geen probleem)
* handtassen
* entrelac in andere vormen dan de sjaal die ik al overwon (Danica)
* beretten
* ...

op haak-gebied is er nog teveel om op te noemen, ongeveer alles wil ik nog leren, behalve de basisdingen die ik ken...

nog zoveel uitdagingen in de wolwereld!

dokter Sarah


papa heeft hoofdpijn

gelukkig is er een dokter in de zaal!
(en dat is dan...
... € 21 aub)