donderdag 5 februari 2009

voor heel even: zij en ik, zonder wereld eromheen

geen enkele avond eindigt zonder dat kleine moment tussen mijn dochter en mezelf: terwijl Sarah slaapt, ga ik naast haar bed zitten op de grond, aai haar bolletje en praat met haar - en heel even is er niemand anders dan zij en ik, zonder een wereld eromheen...

hoewel ze slaapt, krijg ik elke avond een reactie: een ja-knikje op een vraag van mij, enkele slaapdronken woordjes, of gewoon een warme lach...

heel even is zij zo puur als een dauwdruppel, en ben ik dankbaar dat ik haar mama mag zijn - dat ben ik altijd, natuurlijk, maar nooit zo zorgeloos en zondermeer als op 'ons' moment, nooit zo perfect gelukkig als dan heel even...
op dat ogenblik is er niks anders dan gewoon genieten van het wondertje dat in haar bed de vorige dag wegslaapt en bijna klaar is voor de volgende ochtend!
geen pijn of piekerkop, geen angsten en zorgen, geen prikkelbaar of moe, geen verleden en geen toekomst...
enkel zij en ik!

ik laat mijn hand door haar zachte krulletjes gaan en aai haar snoetje, volg met mijn vinger de omlijning van dat kleine mondje, kijk naar die grote ogen die voor het eerst die dag gesloten zijn om alle indrukken een plek te geven, en ik geniet!

ik fluister heel melig 'I love you' in haar oortje en geef haar voorzichtig een kusje op haar wang, en soms nog eentje, gewoon omdat het zo fijn is!

ik vertel wat de volgende dag zal brengen, terwijl ik besef dat ze alles weer met beide handjes zal aannemen omdat volop leven haar leven is!

ik zeg hoe mooi ze is, hoe blij ik ben dat ik haar mama mag zijn, hoe graag ik haar zie lachen, hoe ik geniet van haar genieten!

en ik laat haar weten dat ik er altijd voor haar zal zijn, om de mooie en verdrietige momenten te delen, om samen met haar blij en droevig te zijn, om aan de zijlijn toe te kijken hoe ze groeit en openbloeit, om duidelijk te maken dat er grenzen zijn maar dat ze die zelf mag ontdekken zolang ze maar veilig is, om haar te zien leven!

ik vraag of ze genoten heeft van dit of dat, of ze boos was toen ik..., of ze bang is voor wat komen gaat, of ze weet dat ze zoveel mensen heeft die haar graag zien!

soms met woorden, soms enkel in mijn hoofd...

zij slaapt door alles heen, maar toch ook niet... - ergens geloof ik dat ze evenveel geniet van dat zij-en-ik-moment, van dat even met mama praten over wat was en wat komen gaat, van dat graag zien...


en elke avond opnieuw heb ik het moeilijk om haar los te laten...
liefst van al zou ik de hele nacht naar haar willen kijken en haar slapende kopje aaien en stilletjes met haar praten...
maar zij is zij, en ik laat haar los...
terwijl ik in mijn eigen bed kruip, slaapt zij rustig voort en heeft ze mooie dromen en laadt ze haar batterijtjes op voor de volgende dag - natuurlijk weet zij 's morgens nooit dat ik de vorige avond aan haar bedje zat, maar ik weet het nog, en dat magische moment leeft in haar zondermeer...

(wat een melig gedoe, zo na middernacht, maar ach... het hoeft niet altijd stoer of donker of bitter of realistisch of... te zijn)

5 opmerkingen:

Isis zei

Wel mooi melig. Màg !

Lizet zei

Wat een mooi mamma-dochter moment! Iets om te koesteren, helemaal van jullie alleen.

Miriam zei

Niks niet melig!! Ik doe dat ook bij zoonlief.

Groetjes,
Miriam

spruiten-en-putkikkers zei

Da's inderdaad niet melig, dat is gewoon bijzonder!!!

CMI zei

Mooi, ontroerend en heel warm...