donderdag 28 mei 2009

meer dan genoeg...

niet alleen de zon is verdwenen, maar daarmee ook mijn laatste restje draagkracht...
zelfs mét zon, was er elke avond/nacht een grote crash - want het mooie weer gaf wat meer energie, maar iemand was vergeten om mijn lijf daarvan op de hoogte te brengen...; en dus meer energie maar ook meer pijn, en dus meer pijn maar ook meer donkere gedachten, en dus meer donkere gedachten maar ook meer...
meer dan genoeg!

chronische migraine...
ik mag mezelf ondertussen wel een expert noemen na ongeveer 18j zonder één dag hoofdpijn-vrij, en zeker na de voorbije weken...

minstens één grote migraine-aanval per week, die 2-3 dagen duurt, met een nasleep van enkele dagen, en een voorbode van enkele dagen; de hele week door migraine!
week na week na week na week...

- in de auto stappen en al misselijk zijn van de eerste seconde, en weten dat na de misselijkheid meer hoofdpijn volgt...
- een pijnstiller nemen om toch maar de middag te halen, en weten dat die maar heel even zal 'helpen' (= pijn niet wegnemen maar iéts draaglijker maken)...
- een volgende pijnstiller nemen omdat dochter thuis is maar man laat moet werken, en weten dat het uitstel van executie is...
- doen wat moet gebeuren in huis, met kleine beetjes, en weten dat de straf zal volgen...
- gek worden van het geluid van de kanarie, van de stem van dochterlief, van een grasmachine buiten, van het geroezemoes in mijn eigen kop, en weten dat iedereen zucht bij het voelen van het humeur dat volgt...
- buiten de zon zien schijnen en verscheurd worden: genieten en meer hoofdpijn, of binnenblijven en de extra energie missen; en weten dat er geen goeie keuze is...
- moeite doen om het gezellig te maken voor man en dochter en familie, en weten dat er maar één iemand de prijs zal betalen...
- nog maar eens naar de dokter gaan omdat de moed om het vol te houden onbestaande is geworden, en weten dat het antwoord de laatste druppel zal zijn...

en dat elke dag opnieuw!

en allesoverheersende wanhoop...

...want er IS geen optie meer, die we nog niet geprobeerd hebben...
onderzoeken brengen niks nieuws aan 't licht, preventieve middelen zijn uitgeput en uitgewerkt, stress en andere uitlokkingsfactoren zoveel mogelijk reduceren maar toch nog moeten leven (of niet dan?), pijnstillers afwisselen zodat er geen te grote gewenning komt maar ze nodig hebben om te overleven, relaxatie-toestanden en massage en...
de deprimerende conclusie is: zelfs de neurologe haalt haar schouders op met een bezorgd gezicht...

als ik dan alleen thuis ben - man naar zijn werk, dochter naar school - en even eerlijk ben met mezelf, dan besef ik dat ik zo moe ben van de onophoudelijke pijn, dat het eigenlijk voor mij niet meer hoeft...

ja, ik kan nog genieten van mijn gezinnetje en de kleine dingen rondom mij...
maar enkel als ik die donkere wolk boven mijn hoofd even negeer en bereid ben om daarna de prijs dubbel en dik te betalen...
is dat genieten dan oprecht?
ik twijfel...
ik geniet écht, maar nooit zondermeer...

een uitstapje met man en dochter is heerlijk! en zij hebben het idee dat ik op dat moment perfect gelukkig ben - omdat ik doe alsof de pijn er niet is, omdat ik niet toon hoe uitputtend het gewoon al is om buiten te komen, omdat ik wil dat zij nog mooie dingen hebben naast de shit die er elke avond is, omdat ik weiger dat klote lijf te laten winnen en me het laatste af te nemen wat ik nog heb om van te genieten, omdat ik aan de buitenkant lach en aan de binnenkant huil en niet omgekeerd,...

ik veronderstel dat het altijd nog erger kan: wat als ik blind word voor de mooie dingen om me heen???
voorlopig zié ik nog hoe mijn dochter van het leven smult, hoe een tuin en rustige buurt een verademing zijn voor ons alledrie, hoe mooi een vlinder of bloem of boom of mens kan zijn, hoe ik van wol iets moois kan maken, hoe fijn het is om mensen te hebben die me graag zien en hoe heerlijk het is om zelf graag te zien, hoe gelukkig ik ben met een familie die me steunt door dik en dun,...
en dat is allemaal ECHT!
zonder enige twijfel...

maar de achterkant is te lelijk om aan de wereld te tonen...

ik ben doodsbang dat er ooit een moment komt dat ik die mooie dingen niet meer kan zien omdat de pijn alles heeft overgenomen...
want dan stopt het...
langs de andere kant is het vermoeiend om ze wél te zien - want ze zien geeft hoop, en hoop doet dromen, en dromen zijn bedrog...; ze kennen wil zeggen dat ik ervan wil genieten, en genieten geeft energie, maar genieten doet ook altijd pijn, en de prijs is hoog...; ze toelaten voelt goed, want ik leef, maar leven doet zeer, en als ik me openstel voor wat ik voel, kan ik me niet afsluiten voor de pijn die er evengoed is als de fijne dingen om te voelen...

vandaag wil ik gewoon verdwijnen!
elke dag wil ik weggaan en niet meer omkijken...
maar ik blijf - omwille van mijn dochter en mijn man en mijn familie en mijn dromen en mijn geniet-momenten en mijn (valse?) hoop dat het ooit toch draaglijk wordt en...

ik blijf, maar ik verdwijn...

dit lijf wil niet leven, kan niet leven, weet niet hoe het moet!
klote lijf!
leven hoort niet continu pijn te doen! af en toe, ja, om de juiste reden - pijn als je valt, pijn als je iemand verliest, pijn als je ziek bent,...
maar niet elke seconde van elke minuut van elk uur van elke dag!!!!!

ik kan het niet meer dragen, maar ik heb geen keuze... tenzij ik àlles wil opgeven, en bereid ben het goeie met het kwade in zee te gooien...

vandaag verdwijn ik even - Sarah heeft sportdag op school en zal niet merken dat mama huilt, D. is druk bezig op 't werk en zal niet weten dat zijn lief de hoop laat varen, ouders en zus en broers gaan hun eigen gang en zullen niet bezorgd zijn om die depressieve dochter/zus, niemand heeft er op dit moment last van als ik even toegeef aan de uitzichtloosheid

vandaag ben ik eerlijk met mezelf: het is meer dan genoeg geweest! ik kan het niet meer! ik wil het niet meer! het moet stoppen! de pijn moet stoppen! ik haat dit lijf!

vandaag wil ik de verantwoordelijkheid niet meer dragen voor anderen - 'ze' zouden me missen, 'ze' willen dat ik volhoud, 'ze' vinden het wel fijn dat ik overal bij ben, 'ze' vragen een goedgezinde mama/vrouw/vriendin/zus/dochter/...

stop!!!!!!!!!!!!!!
ik
heb
pijn

10 opmerkingen:

Isis zei

Ik weet dat het niet "echt" helpt maar toch : knuffel !

demaffe zei

Als ik kon toveren,... maar ik kan het niet. Ge zijt een moedig mens. Sterkte!

Anoniem zei

Heykes,
ooit dacht ik dat het niet kon wat jij zei altijd maar pijn en nog meer pijn! sinds een tweetal jaar bevind ik mij in dezelfde situatie
migraine dag in dag uit, een simpele knuffel dat pijn doet gewoon leven doet al pijn van dat je opstaat tot je gaat slapen! geloof me ik weet wat je doormaakt en dat jij dit al zolang doorstaat
laat mij zeggen jij bent een moedige en sterke vrouw!!!!
liefs natalie

rita zei

Ik wens je veel sterkte, reager niet zoveel, mar kom hier af en toe lezen, ik kan me heel goed inbeelden hoe je je voelt, ben zelf ook migrainepatient, met wekelijkse aanvallen. Toch in mindere mate dan jij het beschrijft, dus kan ik helemaal niet klagen , al vind ik het voor mezelf ook altijd zo moeilijk om pijn te verbijten, verstoppen, in het geniep nog een pijnstiller nemen, soms heb ik het gevoel dat ik met het ouder worden minder pijn kan verdragen .
Ik stuur je heel veel moed toe, je leed delen met lotgenoten is heel zeker positief .
Je hebt een heel lief en mooi dochtertje, zie ik altijd op je blogfotos .
Vandaag breide ik wat van de met jouw geruilde sokkenwolrestjes aan mijn restjesdekentje .
Vel groetjes en knuf
Rita

spruiten-en-putkikkers zei

Goh meiske... We leven allemaal met je mee, maar ook wij kunnen je niet helpen. Misschien een beetje, door toch elke keer feedback te geven en je een hart onder de riem te steken. Hopelijk ... sterkte!!!
Liefs

Christel zei

Stilte...
Dit is iets wat ik me niet kan voorstellen, noch hoe ik ermee om zou gaan?
Ik wens je veel sterkte toe, een wondermiddel, een wondertherapie toe dat alle pijn wegneemt, dat alle zorgen wegneemt, dat je een normaal leven mag leiden, zonder dat je achteraf weer met je gezicht tegen de muur wordt gesmeten.
Zoveel pijn, veel te veel voor 1 persoon om te dragen. ALs je hulp nodig hebt, mag je altijd bellen. Ik denk dat veel mensen je ook met rust laten tijdens je moeilijke perioden, omdat we niet goed weten hoe we je het beste zouden kunnen helpen. Je mag om hulp roepen..

nele zei

Hallo,
ik lees ook dikwijls mee, met medeleven en spijtig genoeg ook met het feit dat ik het me -enigszins- kan voorstellen, vooral de wanhoop dan.
Doe vandaag alleen waar je zin in hebt en als dat niks is, dan is het niks.
Dit is hels en ongelooflijk zwaar, geen jezelf er psychologisch daarvoor niet op de kop (zegt iemand die dat zelf niet kan), want dat verergert het.

Dit is teveel, dit is genoeg! En alleen jij kan dit weten.

Myrthestiek zei

Het enige wat ik je kan sturen is een virtuele knuffel.

Een klein beetje van je pijn en wanhoop ken ik en heb ik gevoeld.

Je bent een hele mooie en sterke vrouw en ik wens je met mijn hele hart (al is het maar een beetje) meer voorspoed en minder pijn.

Liefs Tessa

CMI zei

Meisje toch :-(
De fysieke pijn kan ik me niet voorstellen, de mentale pijn wel...
En hoe graag ik het zou willen ik weet ook geen manier om je te helpen.

Maar weet dat ik je ook mateloos bewonder, om je sterkte, omdat je ondanks alles er zo bent voor je dochter, voor je man, voor mij en voor vele anderen...

Dikke knuffel

Sokssawat zei

he, meid.... onvoorstelbaar gewoon;

'k wou dat ik kon toveren....(en jij waarschijnlijk ook)