donderdag 14 mei 2009

overleven

het gaat niet goed...
de voorbije weken leek het nochtans goed te gaan: energie, plannen, optimisme, genieten, dromen, ademen, leven...
maar stiekem ging het toen even slecht als nu - 's nachts sliep ik amper, ik nam een heleboel pijnstillers om al het voorgaande te kùnnen doen, ik negeerde de pijn omdat ik er gewoon geen zin in had, en ik wist dat de crash enkel uitgesteld werd...
maar ik héb genoten! dat is niet 'weg'!

nu gaat het dus nog slechter, omdat ik niet meer kan doen alsof het goed gaat - en ja, het genieten was echt, en dus ging het beter, maar toch... als ik eerlijk ben met mezelf, en luister naar mijn lijf, dan was het vooral een goeie periode wat betreft 'pijn negeren en genieten van de kleine dingen en niet denken aan de crash die wacht'

zit er dan echt niet meer in dan dat? ofwel crashen en in de put zitten en de pijn in al zijn glorie voelen, ofwel genieten en leven en de pijn negeren en het crashen even uitstellen?
waarom krijg ik altijd spijt van die goeie periode? omdat het een leugen is? of is het dat waar ik mee verder moet: zoveel mogelijk genieten van de goeie momenten en hopen dat de terugslag achteraf niet té groot is?

een goeie nacht, van pakweg 8 uren slaap, is eeuwen geleden - meestal kom ik aan 3-4 uren echte slaap, en daarrond veel gewoel en wakker schieten van de pijn en te moe om tot rust te komen en...
door dat slaaptekort, is de pijngevoeligheid enorm groot, en is de pijn er dus continu - in de vorm van onophoudelijke migraines, zenuwpijnen, spierkrampen en knagende zeer overal...
waardoor ik nog minder slaap natuurlijk!
enzoverder...

toch wil ik leven: zelf mijn dochter met de fiets naar school brengen en afhalen, zelf toch iéts in het huishouden doen, buitenkomen om te winkelen of naar een speeltuin te gaan, breien en haken en de creativiteit voelen stromen, zorgen voor mijn gezinnetje en dus niet alles op een ander laten terechtkomen, groepstherapie en zorgoverleg om te geloven in 'later',...
en dus neem ik pijnstillers om dat allemaal te doen...
en dus negeer ik vaak de pijn tot 's avonds wanneer iedereen slaapt...

willen leven is niet goed voor mijn lijf...
niet willen leven is niet goed voor mijn depressief aangelegde geest...
'men zegt' dat er een tussenweg is, maar ik vind die echt niet - zelfs de kleinste dingen zijn teveel blijkbaar, en wat vandaag wel lukt, valt morgen weer weg, als ik durf hopen, is de teleurstelling te groot, en als ik niet meer geloof in beterschap ben ik een gevaar voor mezelf...

het gaat niet goed...
op dit moment schreeuwt mijn hele lijf en kop dat uit: het gaat niet goed!

maar ik moet voort: elke morgen is Sarah er, en als papa er niet is, moet mama uit bed, ook al waren er maar 3 uurtjes slaap...
en dus zit ik weer in overleef-modus...

gisteren ging ik met Sarah naar de bib, en voor het eerst in lange tijd (en omdat mijn eigen boeken nog steeds geen plek hebben gekregen in dit nieuwe huis waar geen ruimte is voor boekenkasten) bracht ik een boek mee voor mezelf...


vele jaren geleden, toen ik 17-18 was, las ik voor het eerst een boek van Aidan Chambers: "Je moet dansen op mijn graf"
WAUW!
ik kon niet anders dan fan worden van deze schrijver, maar dit boek heb ik sindsdien niet meer opnieuw gelezen - hoog tijd dus!
tijd voor wat herinneringen en melancholie en mooie woorden en droeve verhalen...

nog een voorzichtig zelfzorg-ding is mijn nieuwe 'notebook' - dit wordt mijn droomschrift: ideetjes voor een creatief winkeltje ooit, brei- en haakprojectjes, wie weet wat er ooit in geschreven zal worden...




ik zit nog niet op de bodem, maar mijn hoofd blijft amper boven water...
als de pijn niet draaglijker wordt, dan laat ik me gaan! dat is een zekerheid! niemand kan dit volhouden, denk ik...
maar voorlopig hou ik me vast - aan Sarah, aan mijn man, aan mijn familie, aan vrienden zoals die lieve kameel die me vorige week een bezoekje bracht, aan boeken, aan projectjes, aan dromen, aan de zon, aan een groene tuin met zuurstof,...

nog even...

3 opmerkingen:

Isis zei

Knuffel !

K. zei

herkenbaar

"not waving but drawning", noemen ze dat...

CMI zei

mor schatteke toch :-(