woensdag 10 juni 2009

moeder

om kwart voor één zit ik weer voor dit scherm met maar één gedachte: nog even en ik ben slechts een schim van de moeder die ik zou willen zijn, en meer dan wat ook ben ik nu vooral het 2de trapje van 'moe' in de trappen van vergelijking...

insomnia is een monster, maar anderzijds ook een geschenk voor een zelfdestructief iemand - alleen gaat het vreselijk traag en zijn de littekens amper zichtbaar, wel 200% voelbaar maar daar wordt geen rekening mee gehouden...

ik besefte net dat ik niet meer aan de nacht begin met de bedenking: 'ik ga slapen'
wel: 'wat ga ik doen om niet gek te worden terwijl ik niet kan slapen?'
en dus brei ik lapjes aan mijn deken, en dus kijk ik serie na serie na serie op dvd, en dus pak ik midden in de nacht nog een doos uit die in de verhuis is vergeten, en dus ga ik langs bij mijn dochter, en dus heb ik ettelijke plaspauzes, en dus stuur ik een sms naar mijn amerikaanse vriendin die wél wakker is in tegenstelling tot al mijn landgenoten...

en dus slaap ik pas als elk lichtje in mijn brein is uitgegaan, inclusief het insomnia-lichtje en het pijn-lichtje, tegen de ochtend aan, als het bijna weer tijd is om op te staan en moeder te zijn, in beide betekenissen...

1 opmerking:

Anoniem zei

Och meid, daar hoef je echt niets voor te mankeren om je zo te voelen. Als ik dat hier allemaal zo lees, begin ik mij gewoon vragen te stellen zelfs... over mezelf dan. Je bent in ieder geval sterker dan ik, want ik hou het niet lang meer vol.
Sterkte!