zaterdag 11 juli 2009

loslaten

gisterenochtend stapte Sarah met haar papa op de trein - papa bracht haar tot in Antwerpen, waar nonkel K. en zijn gezinnetje (tante G., Lode & Mare) stonden te wachten met de wagen, om richting kust te rijden: Sarah mocht met haar peter mee naar Plopsa-land!!!!!

zoveel dingen 'voor het eerst'!

voor het eerst naar Plopsa-land, de magische wereld die ze enkel kende van tv
voor het eerst naar een pretpark, wegens geen pretpark-ouders en drukte-allergische uitstapjes
voor het eerst zonder mama en papa op stap met nonkel K. & co.
voor het eerst zo ver rijden, en dan nog niet in de 'eigen' wagen
voor het eerst naar zee, want na Plopsa-land was er nog tijd om door te rijden naar de kust om schelpjes te rapen
voor het eerst logeren bij nonkel K. & co., samen met Mare in diens roze meisjeskamer

mama moest weer eens loslaten, maar wetende dat dochterlief het tegenovergestelde is van mezelf (wat betreft angst voor het onbekende en levensgenietende dingen) wist ik dat Sarah de tijd van haar leven zou hebben!
en dat was ook zo - ondanks de aangeboren paniek tov 'verklede mensen', waar het in Plopsa-land nogal vaak om gaat, en de bijhorende ontwijkingsmaneuvers als er een Bumba of Plop of... passeerde, ondanks de schrik om die nieuwe wereld binnen te stappen, ondanks alle overweldigende ervaringen

Sarah genoot!
wij kregen de verhalen en genoten mee: het was onwaarschijnlijk kalm in het pretpark en dus moest er nergens aangeschoven worden en kon elk ritje dat leuk was gewoon meerdere keren, in tegenstelling tot 'hier' hadden zij prachtig zomers weer aan de kust, afwisselend met nonkel K. of tante G. of Lode of Mare kreeg elke mogelijke optie van plezier een kans, 'zee' staat voor een onervaren kustgangertje van vierenhalf gelijk aan 'schelpjes rapen', even een jongen en een meisje hebben om mee te spelen en om mee tv te kijken en om mee te gaan slapen, is zo anders dan enig kind zijn dag in dag uit, en zonder papa en mama is het spannend maar echt wel boeiend buiten de veilige grenzen van 'thuis'

foto's (niet van mijn hand natuurlijk) volgen waarschijnlijk later...

en dan vraag je, als je eindelijk je dochter weer in je armen kan sluiten: "en, heb je mama gemist?"

en dan antwoordt die eigenwijze kleutermeid: "nee hoor, het was heel plezant, ik heb jou niet gemist"

en dan doet het loslaten pijn! want weer is dat kleine meisje te vlug groot, en weer voel ik de afstand die er is van dag 1 - geen borstvoeding mogen geven, niet zelf voor je kind kunnen zorgen omdat het kleintje in de couveuse bekomt van haar bijna-dood-geboorte, papa die de meeste dingen op zich neemt omdat mama te onzeker is, een klein meisje dat naar school gaat voor het eerst en niet eens omkijkt, een mondige kleuter die zegt dat papa wel zal helpen 'want mama is een beetje ziek',...

ik zal haar niet klein houden, ik zal haar elke dag opnieuw loslaten en laten genieten van die boeiende wereld waar ze zo graag van wil snoepen, maar het zal blijven pijn doen - omdat er al teveel 'gemis' is geweest, omdat ik nooit gewoon mama kon/kan zijn, omdat zij en ik zover van mekaar staan omdat ze zo anders is, omdat elke stap vooruit een 'nooit meer' inhoudt want ze zal de enige baby/peuter/kleuter/... blijven

zo dubbel, maar Sarah komt op de eerste plaats, en zij genoot van de voorbije 2 dagen dat ze losgelaten werd door mama en dat ze mocht springen in het diepe met lieven mensen die ze 100% vertrouwt...

1 opmerking:

Isis zei

denk nooit dat jij geen "echte" mama bent, mama zijn kan op zoveel manieren, en deze blog is een hele mooie illustratie daarvan ! je hoeft echt niet zoals "de meesten" te doen om OK te zijn... ik weet zeker dat Sarah heel veel aan haar mama heeft, op een heel speciale manier !