maandag 31 augustus 2009

RIP Pieteke :-(


Deze zomer had Pieteke de tijd van zijn leven! Hij had een zonnige plek bij het raam - na enkele jaren in mijn donker huisje in T., en enkele jaren in ons donkere appartement in A. - en bracht veel tijd door in de tuin bij ons... Hij zong als nooit tevoren, en er was niks te merken van zijn leeftijd: 10 jaren lang was hij mijn trouwe vriend...

Maar vorige week gebeurde er een accidentje: bij het uitgebreid badderen viel zijn kooi omver, brak het badje en kwetste hij zich aan de scherpe stukken. Pieteke kon niet meer fladderen of op zijn stokjes springen, en zat dus op de bodem van zijn kooi triest te wezen. Even leek het erop dat hij het wel zou redden: eergisteren begon hij opnieuw te fluiten...

Vannacht had hij plots moeite met ademen, en omdat hij bij me op de kamer stond - ver weg van een te enthousiaste Fee - beleefde ik zijn gruwelijke strijd mee. Toen ik opstond, ademde hij nog, maar toen ik een uurtje later kleren ging halen op de slaapkamer, had Pieteke zijn hoofdje neergelegd en lag hij - letterlijk - doodstil op de bodem van zijn kooitje...

Groot verdriet bij mij; ik kreeg Pieteke van mijn nonkel toen ik alleen ging wonen 10j geleden, en hij was vaak mijn enige gesprekspartner, en hij zong zo mooi dat zelfs de meest depressieve ik altijd wel kon glimlachen als hij een aria aanving.
Nog groter verdriet bij Sarah; ze begreep het echt niet, waarom Pieteke niet meer bewoog of floot, waarom we Pieteke moesten begraven, waarom alles en iedereen ooit moet doodgaan.

Vanmiddag namen we dus afscheid van ons Pieteke...
Hij was nooit handtam, dus voor 't eerst kon Sarah hem pakken en aaien, en het was heerlijk om die zachte pluimpjes nog te kunnen strelen voor een laatste keer.
Sarah versierde een klein doosje met smurfenstickers, en Pieteke werd begraven onder de grote treurwilg bij mijn ouders in de tuin...

Vaarwel, Pieteke! We zullen je missen!!!



Een niet-zo-fijne vakantie voor mij (veel ziek-zijn) werd afgesloten met een trieste laatste vakantie-dag... Bah! :-(

dinsdag 25 augustus 2009

Sarah het Badmonster


De zotte badtijd is voor papa meestal, de haartjes kammen wordt aan mama overgelaten...



Ik ben eens benieuwd hoe Sarah het zal doen in de zwemles! Vanaf dit volgende schooljaar moet ze écht leren zwemmen; genoeg watergewenning en plezier (dat mag natuurlijk nog altijd), het is tijd om op de juiste manier haar plan te leren trekken in het water.

zondag 23 augustus 2009

Fee het Kleerkastmonster


Anderzijds: hét bewijs dat ik af en toe de kleren in de kleerkast gelegd krijg zoals het een goeie huisvrouw betaamt. Iets minder goed dat ik de kast laat openstaan zodat er monsters kunnen inkruipen, natuurlijk!

Ik heb het monster dan maar met rust gelaten, kwestie van geen slapende honden - euh katten - wakker te maken. En Fee, die ronkte ongestoord verder toen dat flitsende ding verdwenen was.

vrijdag 21 augustus 2009

En toen...

... was Sarah vermist!!!!!

Na een heel gedoe om het kind in bed te krijgen - door buikpijn en warmte en gewoon geen goesting - ging ik, zoals elke avond enkele keren, checken of ze wel mooi lag te slapen en of ze niet gerepositioneerd moest worden.

Geen kind in bed!!!!!!

AAAAAAAARRRRRRRGGGGGGHHHHH waar ga ik die nu weer mogen zoeken??? Rondgekeken in de kamer, overal waar ze nog ooit belandde, in mijn eigen bed gaan checken, op de badkamer, bij de wc, in de gang,...

Geen kind!
Terug naar haar kamer, ondertussen lichtjes ongerust wegens niet de eerste keer een mysterieuze verdwijning waarbij ze op haar eentje op uitstap was gegaan.
En toen zag ik dit:


Blijkbaar was mevrouw gaan schuilen voor het onweer! En als ze iets doet, doet ze het grondig (en waant ze zich blijkbaar in aardbeving-/tornado-gebied. :-)

Zomers plezier bij +35°C

Bij de recente tropische temperaturen was ons huisje nogal beklemmend warm, en de tuin ontoegankelijk wegens geen schaduw, dus ventje en dochter en ikzelf trokken 2 dagen naar mijn ouders. In hun tuin staat een gigantische treurwilg die een schaduw gooit over het hele terras en een groot stuk gras.

Eerst werken, dan plezier! De oude zand moest uit de schelp geschept worden, zodat het ding uitgespoeld en opnieuw gevuld kon worden...



Ondertussen pompen papa en ik het grote zwembad op; de mechanische dingen lieten het afweten en dus werd het hele klusje geklaard met de voetpomp, om beurten. Ouch!
Sarah kon de rest van de dag genieten afwisselend het verkoelende zwembadwater en de warme schommelmomenten onder de treurwilg, terwijl papa prulde met zijn visgeries, terwijl vake binnen tv zat te kijken, en terwijl mama en moeke een breitje pleegden op de bank buiten.




Zo waren die 2 hete dagen voor iedereen toch een beetje aangenamer! Voor ons geen files richting zee, geen drukke uitstapjes richting zoo of pretpark, geen zonnebaden aan een met-mensen-betegeld buitenzwembad...

Leuvense herinneringen

Het was eeuwen geleden dat ik nog in Leuven was. Vroeger kwam ik er zo vaak, vooral ten tijde van studentenvrienden, maar nu was het echt wel enkele jaren geleden en ik wilde Leuven nog wel eens zien - met man en kind voor de eerste keer trouwens.

Ondanks de buikperikelen, namen we de trein richting studentenstad, en dàt op zich was voor Sarah alweer een leuke belevenis.



Ons bezoekje aan Leuven was een combinatie van 'zoeken naar toiletgelegenheden voor mama' en 'dwars door de stad met een kleuter die er nog nooit was geweest'. Plein en monument en park en winkelstraat - àlles passeerden we, te voet van het station richting Kruidtuin met een flinke omweg (de rolstoel was mee, maar is enkel op de terugweg door mij gebruikt). Er werd zelfs aan de blote madam haar voeten gekriebeld!



En toen kwamen we in de Kruidtuin - onze eindbestemming - aan. Het was behoorlijk heet in de zon, dus vooral het koele gedeelte rond de vijver had onze voorkeur. Sarah amuseerde zich met de waterloopjes, blaadjes aan de ene kant erin en aan de andere kant eruit, en zocht de kleine padjes. De rust deed goed na de stadsdrukte, en het is echt wel mooi in de Kruidtuin!



Uiteindelijk waren we alledrie enorm moe, van de stadswandeling met omwegen en van het doorkruisen van de Kruidtuin...



We namen een (dubbeldekker)trein terug richting 'thuis' maar Sarah's energie was vlug hersteld en de rit werd een zottespel met de camera! :-)


Veel herinneringen, en een groot besef dat ik in heel weinig gelijk op de persoon die ik toen was - toen ik bijna wekelijks de trein naar Leuven nam en proefde van het studentenleven op een te late leeftijd.

Kleur!

Dit lieve diertje zat in de nek van onze buurvrouw; D. verwijderde de reuzegrote sprinkhaan en zette die op onze afsluitingsdraad en op een blad voor enkele mooie foto's...



De pauw verliest in deze periode zijn prachtige staart, en al 2x op rij bracht ons bezoekje aan de Gabber met zijn pauwen ons een kadootje op:


Ongelooflijk welke kleurenpracht er in de gewone natuur te vinden is...