dinsdag 6 oktober 2009

Zuchtje

Ik heb geen leven. Zo voelt het alleszins...
Toch ben ik doodmoe van de drukte, van de spanningen, van de mensen, van het leven.
Vandaag zucht ik, en probeer ik even tot rust te komen terwijl Sarah een hele dag op school is en terwijl D. een hele dag op zijn werk is en terwijl er niks op het programma staat en terwijl er niemand weet dat ik best.

De voorbije dagen waren druk en chaotisch en stressy.

Er waren twijfels over de nieuwe groep voor groepstherapie. Ga ik voort met deze mensen waar ik me (nog?) niet goed bij voel? Wat mis ik de groep van vorig jaar!!!! Tot december mag ik eruit stappen, dus ik probeer mezelf tot dan de tijd te geven om te beslissen, maar ondertussen knaagt het wel. Want ik wil vooruit. En ik wil me tenminste in dat beperkte groepje die ene avond per week echt ok voelen...

Een licht verschot in onderrug en een geblokkeerde nek/schouder kondigden de weersverandering aan, en ik voel een enorme frustratie dat het niet meer is zoals vroeger: batterijen opladen in de zomer, om herfst en winter door te geraken. Want de zomer was hel, met wekenlange diarree en misselijkheid, met ziekenhuistoestanden en een te heet nieuw huis, met geen vakantiegevoel en dus geen opgeladen batterijen. En dus begin ik aan de herfst en winter met platte batterijen. Pijn-gewijs lijkt me dat dramatisch, maar ik kan er absoluut NIKS aan veranderen. Het stopt nooit...

Mensen kwamen en verwachtten een opgewekte Morgan. Te kleine kleren van Sarah werden uitgezocht voor hun dochter, het speelhuisje van Sarah werd verkocht en afgehaald, een vriendinnetje van Sarah kwam spelen en bracht haar babbelgrage mama en kleine drukke zusje mee, familie had me even niet gezien en de hele bende kwam bijeen, en elk woord van mij kostte me mateloos veel energie. Niet dat ik de mensen niét graag zie komen, maar het is zo vermoeiend op dit moment, op elk moment, en eigenlijk moet ik toneel spelen als er iemand anders bij me is dan ikzelf, want eigenlijk wil ik alleen maar rust in mijn kop en dat is al moeilijk genoeg met alleen mezelf, en dus doe ik alsof ik vlot praat en alsof ik vrolijk ben en alsof die dagelijkse menselijke interacties 'gewoon' zijn.

Iemand zijn is uitputtend als er niemand meer in je zit die iemand kan zijn zondermeer.

Er waren grote zorgen: over de gezondheid van mijn vader, over mijn eigen gezondheid, over ons gezin, over mijn relatie, over baby June die nog maar 7 weekjes oud is en epilepsie heeft gekregen en in het ziekenhuis ligt, over mensen die ik graag zie en die het moeilijk hebben, over centjes,...

Maar goed, enkele foto's om het zuchtje af te sluiten...

Fee is blij nu de verwarming af en toe wordt opgezet, want ze heeft een nieuw favoriet plekje!



Sarah bracht dit weekend de Verteltas van de 3de kleuterklas mee naar huis: een voorleesboek met bijhorende luister-CD, een spelletje uit de klas dat voor een keertje thuis mocht gespeeld worden (CD-rom van Pingu), een fotoboekje met klasgenootjes over wat er in de klas allemaal gedaan wordt, een fiche met foto's over Sarah in de klas, een fiche om als mama in te vullen over Sarah thuis, en een feedback-blad over de Verteltas (huiswerk voor mama). Sarah mocht het klas-spel alleszins enkele keren op de laptop spelen afgelopen weekend:



Sarah's vriendinnetje (en achternichtje) M. kwam een namiddagje spelen op zaterdag, en zo ook haar jongere zusje A., en de 3 prinsesjes hadden een heerlijke tijd samen!



Op zondagvoormiddag hadden Sarah en ik wat nuttige quality-time: balletjesrollen en luid zingen! Sarah's frikadelletjes waren het toppunt van Creativiteit (piepkleine en reuzegrote en langwerpige worstjes en...), mama's frikadelletjes waren het toppunt van Perfectie. "Kinderen voor Kinderen - Ik heb zo wa-wa-wa-waanzinnig gedroomd!" en "Manamana" van de Muppet Show weergalmden door het huisje...



Sarah verwent Fee nog extra in haar hangmat en dekt haar toe met een knuffelzacht gebreid dekentje...



Breien en haken staan nog op een zéér laag pitje omwille van De Hand, maar toch raakten eenvoudige handschoentjes zonder vingers klaar voor de kleindochter van mijn meter; ik hoop dat ze passen want ik had geen idee van de kindermaat.



Zondagnamiddag werd de Domino Shawl opgezet door moeke, tante G. en mezelf; mijn zus vervoegde het Breiclubje met haar eigen project, nl. een sokkenwollenlappenkussen. Mijn eerste lapje is dus klaar!



Nu ga ik wat proberen rust te vinden, in mijn hoofd en in mijn lijf en in mijn huis. De grootste noodzaak is eigenlijk om even afstand te nemen van alles, want er is zoveel en er is zo weinig. Drukte verdoezelt de donkere gedachten in mijn kop, maar versterkt ze daarna ook, en er zijn er veel... Door de pijn, door de Neverending Story of Being Ill, door de uitzichtloosheid, door de zorgen, door het allesoverheersende gevoel van "ik kan niet meer maar het stopt nooit". Zoveel mooie dingen en mensen rond me, maar lege batterijen en dus geen fut om ervan te genieten of om de minder mooie dingen en mensen erbij te kunnen nemen.

Ach...
Af en toe een zuchtje...

3 opmerkingen:

Lizet zei

Hey Morgan,

Zucht maar lekker, dat kan alleen maar goed zijn. Van hieruit krijg je wat virtuele steun.

Overigens een schattige foto van Sarah en Fee... Heel lief, heel toegewijd.

Isis zei

Je hebt in elk geval nog humor. (wat meer is dan ik van mijn huisgenoten kan zeggen...) "De Hand". LOL.

Mooi dominolapje ! Dat wordt een kunstwerk !

rita zei

Weet je dat zuchten goed is voor lichaam en geest ?
Voel maar eens als je bewust extra diep zucht, dit geeft een goed gevoel...ik zucht ook heel veel, onbewust, meestal omdat ik ook moe en uitgeput ben, door de vele migraine aanvallen, mijn dochter die verpleegster is, vertelde me dat dit een natuurlijk reactie is van het lichaam om je op dat moment weer een beetje kracht te geven .
lieve groet
Rita