zaterdag 28 november 2009

De enige energie is de brei-energie...

Nog steeds ziek, en logischerwijs ook depressiever navenant zieker, waardoor nog steeds het grootste gedeelte van de dagen wordt doorgebracht in zetel/bed met indien mogelijk een brei- of haakwerkje. Als D. werkt en Sarah op school is, heb ik één trouwe bondgenoot: Fee voelt zich héél thuis in mijn wolwereldje! Ze is geen schootkat, maar komt graag dichtbij liggen, en 't is natuurlijk handig dat er bij dat vrouwtje altijd een zachte gebreide muts en bolletjes wol liggen om zich op neer te vlijen, de risico's van scherpe scharen en priemen en stopnaalden neemt ze er graag bij...



Ik ben voornamelijk bezig met kleine projectjes en kadootjes, dus dan is het makkelijk om weer een rij afgewerkte dingen te tonen!
De badset voor mijn meter met als eerste item een katoenen washand, is ondertussen uitgebreid met een gehaakte bad puff, en hoewel het onding echt een gruwel was om te haken (héél veel steken op een klein plekje), vind ik het resultaat echt super! De doos is ondertussen - met dank aan tante G. - ook een feit...




Tussendoor een WIP (= Work In Progress) met handgeverfde wol: dit breiwerkje wordt een muts - hoe ze eruit zal zien, weet ik niet, want het gaat om een Mystery KAL van Tucana's Dream en we hebben enkel deel één van de werkbeschrijving gekregen, morgen komt het vervolg...



Mijn moeder en zus en ik hebben al een verzamelingetje mutsen bij mekaar gebreid/gehaakt voor de Bulgarije-actie, en dit zijn mijn 2de en 3de warme-oren-project:



Mijn metekindje Mare wil graag een baret voor Nieuwjaar, en dus wilde ik de Boho Beret voor haar maken; de wolkeuze was niet erg duidelijk, dus ik breide een exemplaar van één van mijn lievelingswolletjes (laatste bol!) met een mooi resultaat. Jammer genoeg vindt de tienermeid de kleuren niks voor haar, dus ik ga op zoek naar andere wol en zal nog een baret breien. Deze zal wel een plekje krijgen... op de groei voor Sarah of als kadootje voor iemand of...


woensdag 25 november 2009

Snoepwolletjes!

Oké ik geef het toe: hoe zieker ik ben (geweest), hoe vlugger ik overstag ga in 'verwen jezelf', en dus na de voorbije helse weken in bed/zetel had ik mezelf getrakteerd op wat internetwinkelen in het wolparadijs van Wolhalla...
Vandaag arriveerde mijn (gedeeltelijke - slechts 1 van de 3 bestelde strengen Noro, door een fout van de winkel) snoepwolletjes om van te genieten!

Dit is een Toverbol / Zauberball van Schoppel - sokkenwol in de meest wonderlijke kleuren! De kleuren wisselen niet vaak dus gebreid krijg je een heel speciaal effect... hopelijk kan ik binnenkort het resultaat tonen - in sokken of handschoenen of wie weet...



Na de aankoop (2de hands) van enkele Noro boeken, mocht de wol niet achterblijven, en dus liet ik me helemaal gaan bij een laatste-stuks-actie van Noro Iro in deze mooie tinten! De wol is zo enorm zacht dat ik 'm gewoon al graag 'knuffel', ik ga lang nadenken voor ik deze schat ga opbreien tot...



Wol en breiboeken hebben een helend effect, zeg ik dan maar als excuus... En nog meer van dat: ik leef maar één keer en het is al zwaar genoeg en er komt tenminste iets bruikbaars van en al die pijn is wel wat positiefs waard en...
Natuurlijk zijn het geen noodzakelijke aankopen, en is het 'domme geldverspilling', maar... waarom voelt het dan zo goed?

dinsdag 24 november 2009

Ideaal voor een regendag...


Vanmorgen mocht ik mijn Kiala-pakket gaan afhalen: 5 mooie breiboeken, tweedehands maar eigenlijk nieuw, voor de prijs van één! Ik ga patroontjes kijken vandaag...

maandag 23 november 2009

Als de zon ondergaat...

... stelen Sarah en Fee nog een laatste geniet-moment buiten in de tuin! En dan weten wij weer waarvoor we vorig jaar verhuisden naar dit huisje met tuintje aan het einde van de wereld!

Ook zonder adem kan gebreid worden, zo blijkt...

Ziek. Zo ziek! Vrijdagavond moest de dokter zelfs een inspuiting met cortisonen geven zodat ik genoeg zuurstof binnenkreeg, want het hoesten had me uitgeput, en de bronchitis kneep mijn longen dicht. Bijna het hele weekend lag ik (weer) plat, terwijl D. uit werken ging zowel zaterdag als zondag, en terwijl Sarah bij moeke logeerde.

Op de pieken van het ziek-zijn lukte zelfs breien niet, en dàt wil al wat zeggen... Maar gelukkig waren er betere zetel-momenten waarop wol en naalden mijn redding waren zodat ik niet helemaal in de depressieve duisternis verdween.

En zo zijn er weer wat projecten af geraakt!

Mijn Monkey sokken!!!!!!! Meer dan een jaar geleden zette ik deze eerste patroonsokken op (na een paar basissokken om hiel enzo te leren) in de handgeverfde sokkenwol (merino+tencel) van Lizzie's Wonderland. Nu zijn ze klaar, en passen ze zalig perfect aan mijn voeten tegen de komende winter!


Sarah koos een handgeverfd wolletje, ook van Lizzie's Wonderland, voor een knikkerzak. Dit was het resultaat vòòr ik besliste om het ding te vilten... (wat spijtig genoeg niet echt een geslaagde missie werd, ik weet nog niet hoe ik de knikkerzak bruikbaar kan maken)



Nieuwjaar komt stilaan dichterbij, en dat is de tijd van kadootjes! Elk jaar probeer ik iets te breien of haken voor mijn meter, en nu is dat niet anders. Deze keer heb ik gekozen voor een badset, en als eerste item heb ik al een katoenen washandje gebreid. Superzacht en even zachte lavendelkleurtjes, ik denk dat mijn meter blij zal zijn - gepland: gehaakte badpuff + gebreide zeeponderleggertje in dezelfde katoen... en daarbij dan een leuk zeepje of een heerlijk geurende badolie?



Om te besluiten, even de aandacht vestigen op een mooie actie in samenwerking met Vitaya: "Mutsjes voor Bulgarije" en mijn eerste creatie daarvoor. Mijn moeder, mijn zus, mijn schoonzus en ik hebben alleszins al beslist om tegen het einde van het jaar een verzameling mutsjes bij mekaar te breien/haken voor kinderen in Bulgarije! Chris Dusauchoit en Maya Detiège zullen die mutsen uitdelen voor de komende winter...
Met een klein beetje wol en een ietsiepietsie tijd kan je een kind in Bulgarije deze winter warme oortjes geven! Alle beetjes en steekjes helpen!!!!!
Sarah poseert een muts die ik op één avond uit mijn duim zoog gisteren...


U breit toch ook?

dinsdag 17 november 2009

Een échte prinses met koninklijke (groot)ouders!

Wat is er hatelijker dan dat je je huissleutel verloren/vergeten bent? Beetje genant als je voor de poort van je kasteel staat...



Woensdag 11 november. Een vrije dag voor Sarah en papa, en omdat iedereen het ziek-zijn en thuiszitten zo beu was, stapten we in de auto richting Sint-Pieters-Rode. Ook mijn ouders reden mee omdat die zo'n uitstapje altijd wel zien zitten, én de rolstoel ging mee voor mama die eigenlijk feitelijk platte rust voorgeschreven had gekregen.
Onze prinses wilde wel eens een écht kasteel zien! Spijtig genoeg was dat gesloten voor die feestdag (en de logica daarvan ontging ons eigenlijk wel), maar een heerlijke wandeling rond de slotgracht was evengoed de moeite waard. Wat een mooie en magische plek...



Na enkele gezinsfoto's voor ons stulpje was het tijd om even op te warmen bij een warme chocomelk, en dat deed deugd op zo'n koude herfstdag.



Mijn ouders en ventje en dochter en ik genoten van het kleine uitje, want meer moet dat niet zijn... Heel even vergaten we de zorgen en vieze beestjes en pijn en donkere gedachten...
En onze prinses voelde zich helemaal thuis op dit magische plekje waar ze nog lang kan van dromen!


Een écht kasteel!

Saai!

Het is al een dikke week geleden dat ik mijn blog opende, en zelfs nu is het eigenlijk een beetje zinloos. Want behalve ziek-zijn is er weinig gebeurd. En dat ziek-zijn neemt belachelijke proporties aan. Van de blaasontsteking in een viraal buikbeest, van de virale hoest in een bronchitis, van de antibiotica voor die bronchitis in een ander buikbeest, enzovoort, en altijd en overal pijn. Nachten met amper 3 uurtjes slaap, crashen overdag, hoesten tot ik blauw zie, weinig kunnen eten,... Het is allang de redelijkheid voorbij!

Maar de wereld draait verder, en met een zieke man maar gezonde dochter wil dat zeggen dat er elke dag grenzen overschreden moeten worden en dat 'rusten' vaak een grote illusie is.

Wie zou hier niét down van worden???
Overleven. Net.
En heel vaak denken: "wanneer stopt het?" of "wat als het nooit meer stopt?" of "dit is geen leven" of "laat die koord maar komen!" of "niemand houdt dit vol".

De schrik zit er continu in: wat is het volgende? Zal dat mexicaanse beest ook op ons pad komen? Wat als D. zieker wordt en de boel niet meer kan rechthouden? Hoelang kan dit falende lijf nog voortdoen?

Saai!
Ziek!
Down!
Moe!

maandag 9 november 2009

Zieke mama/vrouw/dochter/zus/...


Even was ik er zondag bij, pyama uit en kleren aan, om Sarah te zien genieten en om de familie niet te missen...
Gelukkig was mijn ventje er om me recht te houden...

Verdict van de dokter is simpel: totale uitputting en oververmoeidheid, en daardoor begint ongeveer àlles in dit lijf te falen, eten lukte dit weekend niet meer en slapen is een ramp door de hoestbuien en de pijn. Sinds het crashen van vorige zomer is dit lijf nog steeds niet gerecupereerd, en omdat de wereld niet heeft stilgestaan, is het nu gewoon OP. Blaasontstekingen, buikvirussen, virale infecties in keel en klieren, veel migraine en veel pijn,... een lijf kan niet eindeloos doorgaan, zo blijkt...
Morgen mag ik weer op consultatie bij de gastro-enterologe, en de huisarts drong weer maar aan op "meer rust", dus...

Ach, een mens wordt er niet vrolijk van.

Dromen van één dag zonder pijn en misselijkheid. Vrezen voor 'nooit meer'.

Maar nooit alleen!
Wat heb ik een geluk met die man van mij, met die prachtige dochter, met zo'n familie, met vrienden die mijn gezeur blijven aanhoren/lezen, met ondertussen een heel netwerk achter me van therapeuten en thuiszorg en huisarts en jaja ondertussen eindelijk weer een poetsvrouw...
Ziek-zijn is eenzaam, maar het dragen van het ziek-zijn moet ik nooit alleen doen...

Sarah wordt 5 !!! (4) - rotverwend maar dolgelukkig

Zondagvoormiddag had Sarah een feestje in de Gabber, met 7 vriendjes en vriendinnetjes van school. Geen foto's, want de zieke mama was afwezig en papa had het erg druk om het feestje in z'n eentje in goeie banen te leiden. Maar ze had een heerlijke tijd!!! Ze werd overladen met kadootjes en ze was lekker moegespeeld toen ze weer thuiskwam, het was haar eerste vriendenfeestje en ze genoot blijkbaar van elke minuut...

Na de middag werd haar 5de verjaardag nog een keertje gevierd met de hele familie, in het (groot)ouderlijke huis. Heel even was ik erbij, voor de kadootjes, maar het kaarsjesblazen enzo was zonder mama, en ik ben blij dat ik toch wat foto's heb, met dank aan vake...

Een dagje eerder maakte moeke voor Sarah een heerlijke koekjesbiscuit, en zij mocht helpen, het werd natuurlijk een roze-getint exemplaar. Toen het lekkers klaar was, showde Sarah al graag het resultaat zonder ervan te smullen.



Peter (nonkel K.) en meter (tante H.) en nonkel R. brachten allemaal kadootjes mee, van de kinderen kreeg Sarah leuke tekeningen! Een heuse Barbie met vlindervleugels (die ze al aan de sint wou vragen), 2 Schleich elfen op paard, een Sarah Kay pyama, een dvd van Paddington, Littlest Pet Shop krasstickers, de Barbie ballon van vorige verjaardag opnieuw gevuld, een snoeptaart en hoedjes en toeters en nog meer van dat leuks... Mijn dochter werd deftig in de watjes gelegd en genoot er natuurlijk met volle teugen van!



Sarah was zonder enige twijfel de ster van het feest! Ongelooflijk toch dat ons meisje nu al 5 is!!!!! Een mooi exemplaar, al zeg ik het zelf... :-)



Toen was het tijd voor de kaarsjes en biscuit! Alle neven en nichten waren erbij om die heerlijke koekjesbiscuit aan te snijden en te helpen verorberen...
Je ziet wel hoe moe mijn kleine/grote meisje ondertussen al was, na een voormiddag speeltuin en een namiddag ravotten met de de nichtjes, maar stralen deed ze nog steeds!



Geen idee waar dit pruilmondje vandaan kwam, maar de foto is wel typisch mijn eigenste drama-queen, daarom zet ik 'm erbij! :-)
Spijt dat haar verwendag erop zit? Stukje biscuit te klein? Of stiekem (een mama mag toch dromen hè) een beetje gemis dat mama er niet bij kon zijn?



Wat zeker is: Sarah was rotverwend maar dolgelukkig, en dat maakt een mama gewoon heel erg blij! Dankzij de foto's van vake kon ik er toch een beetje bij zijn...