zaterdag 7 november 2009

De geschiedenis herhaalt zichzelf

5 jaren geleden lag mijn dochtertje in de couveuse, nadat ik haar geboorte had gemist, en ik lag op een kamer met een foto van het kind dat mijn dochter was - zo zei men mij alleszins, want ik was 'afwezig' bij de spoedkeizersnede en zag 'haar' pas op dag 3 voor het eerst, onwezenlijk in een steriele afdeling, en ik had niks-nul-komma-nul band met dat kleine ding in die grote couveuse...

5 jaren later moet ik toegeven dat ik nog te vaak dingen moet missen door dat immer falende lijf, en ik hààt het!

Morgen heeft Sarah haar allereerste echte feestje, met haar vriend(innet)jes, in een binnenspeeltuin. Morgen is er ook nog het grote familiefeest want iederéén wil die knappe meid van 5 verwennen!
En ik zal de grote afwezige zijn...
Mama is te ziek.
Hoe vaak heeft zij dat al gehoord? Hoe vaak zal ze het nog moeten aanhoren?
Te vaak!
En het doet ongelooflijk veel pijn! Ook al weet ik dat papa en moeke en vake en tante H. en nonkel K. en de vriend(innet)jes en neefjes en nichtjes er zullen voor zorgen dat Sarah een onvergetelijk fijne dag zal beleven. Ik wil er gewoon - zorgeloos - bij zijn!

Maar goed, het is niet anders... :-(

De hele vakantieweek ging het van kwaad naar erger met dit lijf, en gisterenavond kreeg ik weer een mokerslag van jewelste. Ik probeer met mijn laatste fut uit het ziekenhuis te blijven, al kan dit lijf ongetwijfeld een paar baxters gebruiken na zoveel wc-bezoekjes en zo weinig eten/drinken, maar meer dan ziek zijn zit er echt niet meer in dit weekend. Vreselijk voel ik me, niet alleen door de allesoverheersende en hardnekkige misselijkheid en buikkrampen en koppijn en..., maar ook door... "nooit meer een dag zonder pijn" en "het mag wéér niet zijn" en "teveel missen"...

Sarah heeft morgen hopelijk een fijne dag.
En ik zal thuis zitten uitzieken en missen.
Het is niet eerlijk!

4 opmerkingen:

Sokssawat zei

Het is hartstikke oneerlijk en daar mag je terecht kwaad om zijn.

Maar vergeet niet al die keren dat je er wél bij bent. Kijk eens wat je allemaal met haar doet en wat voor heerlijk en blij kind ze is. Dat komt niet zomaar. Dat is ook jouw invloed, jouw mamazijn.

Lieve MOrgan, ik wou dat zulke woorden ook echt hielpen. Dan schreef ik kilometers lang door.....

Sjattie zei

Ik kan me alleen maar aansluiten bij Sokssawat. Ja, er zijn dingen die jij niet (altijd) met haar kunt doen. Maar er zijn ook andere dingen die een ander kind niet krijgt omdat mama te druk is met werken of er (zoals in mijn geval *bloos*) het geduld niet voor heeft die jij Sarah wél geeft. Geen enkele mama is perfect maar ik denk dat jij een beetje onredelijk streng voor jezelf bent...

Isis zei

Heel jammer en heel oneerlijk. Ik hoop dat je je gauw wat beter voelt. Knuffel !

PS. euh... wat Sjattie zegt is trouwens waar : ik heb lang niet zoveel geduld met mijn dochter als jij met Sarah. Ik bewonder dat en weet zeker dat Sarah daar super herinneringen aan zal overhouden, later !

Christel zei

Ik heb het al gezegd: kijk eens naar de foto's die je van haar echte verjaardag hebt gemaakt en denk eraan dat jij toen samen met je dochter naar een film hebt gekeken, samen lekker lui bent geweest, samen hebt gespeeld.
Je was er toen wel en dat op de moment van haar echte verjaardag.
Je bent er toen wel geweest. Het deed je pijn, maar je hebt zo hard op je tanden gebeten om haar een zalige dag te bezorgen en dat is je ook gelukt, als je de blije foto's van Sarah bekijkt.
Je mag terecht kwaad zijn, zoals sokksawat zegt, maar vergeet niet de momenten dat je er wel bent voor Sarah.