maandag 9 november 2009

Zieke mama/vrouw/dochter/zus/...


Even was ik er zondag bij, pyama uit en kleren aan, om Sarah te zien genieten en om de familie niet te missen...
Gelukkig was mijn ventje er om me recht te houden...

Verdict van de dokter is simpel: totale uitputting en oververmoeidheid, en daardoor begint ongeveer àlles in dit lijf te falen, eten lukte dit weekend niet meer en slapen is een ramp door de hoestbuien en de pijn. Sinds het crashen van vorige zomer is dit lijf nog steeds niet gerecupereerd, en omdat de wereld niet heeft stilgestaan, is het nu gewoon OP. Blaasontstekingen, buikvirussen, virale infecties in keel en klieren, veel migraine en veel pijn,... een lijf kan niet eindeloos doorgaan, zo blijkt...
Morgen mag ik weer op consultatie bij de gastro-enterologe, en de huisarts drong weer maar aan op "meer rust", dus...

Ach, een mens wordt er niet vrolijk van.

Dromen van één dag zonder pijn en misselijkheid. Vrezen voor 'nooit meer'.

Maar nooit alleen!
Wat heb ik een geluk met die man van mij, met die prachtige dochter, met zo'n familie, met vrienden die mijn gezeur blijven aanhoren/lezen, met ondertussen een heel netwerk achter me van therapeuten en thuiszorg en huisarts en jaja ondertussen eindelijk weer een poetsvrouw...
Ziek-zijn is eenzaam, maar het dragen van het ziek-zijn moet ik nooit alleen doen...

2 opmerkingen:

Cindy zei

Ik weet heel goed wat het is om ziek te zijn en niet veel te kunnen, de machteloosheid, frustratie, moedeloosheid...
Fijn dat je zoveel steun hebt. Dat doet echt heel wat.

Anoniem zei

Sterkte!
Hilde