donderdag 3 december 2009

Snorry...

Ziek - zieker - ziekst...
Heel veel zenuwpijn...
Heel veel spierpijn...
Ontregelde druk in beide oren en daardoor geen evenwicht of normaal gehoor...
Keelpijn, buikpijn, hoofdpijn...
Eten doet pijn, praten doet pijn, bewegen doet pijn, liggen doet pijn, leven doet pijn!
Sinds zondag ben ik al 3x uit zetel of bed gekomen: 1x dokter, 1x apotheek, en vandaag mee met vake Sarah en enkele klasgenootjes afhalen die in de bakkerij speculaas gingen bakken. Alle 3 keren had ik er na 3 min. alweer spijt van. Want het gaat echt niet goed...
Vanavond had ik voor het eerst in lange tijd weer eens iets voor mezelf gepland: een avond met fotografe Lieve Blancquaert, een fantastische en boeiende vrouw. Maar wéér heeft mijn lijf het me niet gegund, en in de plaats van die tijd voor mij, kreeg ik wéér de dagelijkse kost van zetel en pillen en teleurstelling.
Ik heb Sarah amper gezien deze week; moeke bracht haar elke ochtend naar school, ze at elke middag bij mijn ouders, en na school was ze bij hen tot D. van zijn werk kwam. En àls ze thuis was, kon ik wel huilen - want het geluid was te scherp, en haar drukke aanwezigheid putte me uit, en doen alsof het allemaal wel ok was met mama lukte maar amper en was vermoeiend...
Een nieuw weekend komt eraan, maar de wanhoop is groot: het zal niet anders zijn... :-(
Het lijf is op en vindt geen enkele manier om te recupereren, want het ene virus volgt de andere bacterie op, en niet slapen door de pijn maakt dat de oververmoeidheid toeneemt, waardoor de pijn weer toeneemt, enzovoort.
Ik leef van pil naar pil, van nachtmerrie naar nachtmerrie, van slapeloze nacht naar slapeloze nacht, van pijnopstoot naar pijnopstoot, van zetel naar bed en omgekeerd. Af en toe een beetje breien, af en toe bijlezen op het internet, af en toe enkele bladzijden lezen, af en toe wat kleuren met mijn meisje, af en toe een was in 't machien gooien,...
Maar het is genoeg geweest!
Spijtig genoeg heb ik daar niks over te zeggen, en zal het blijven komen als het zo in de sterren staat...
Maar voor mij is het meer dan genoeg geweest!

2 opmerkingen:

Miriam zei

Een dikke knuffel!

Miriam

Nele zei

goh seg, dit mag je echt zeggen...
hopelijk komt de hoop terug
sterkte