zondag 31 januari 2010

Toveren...

... of hoe een blauwe baret en sjaal zomaar veranderen in heerlijk geurende BodyShop produkten en een superzachte knuffelnijlpaard!
Carolin kwam langs voor de belangrijkste helft van haar bestelling die ik maakte van de wol die zij binnenbracht, en had een laat verjaardagskadootje voor mij en een zomaar-knuffel voor Sarah bij...



De Hippo-knuffel werd Zippi gedoopt en mocht meteen met Sarah mee in bed. Twijfelt iémand eraan dat mijn dochter blij was met haar kadootje?



De bestelling werd even opgeschort voor een spoedbestellingske van mutsen, maar vanavond begin ik aan bijpassende blauwe wanten en een assorti mutsje voor het metekind van Carolin, en wie weet wat nog meer als de wol niet op geraakt... :-)

Rooskapje


Onze maxi-cosi stond allang te wachten - stof te vangen dus - omdat ik het niet over mijn hart kon krijgen om het allerlaatste baby-item weg te doen. Omdat het teveel pijn doet dat een 2de baby 'out of the question' is (ook al blijf ik stomweg dromen en hopen op een herkansing van enkele grootse teleurstellingen enzo).
Maar ik maakte van mijn hart een steen - of van mijn steen een hart? - en stuurde de maxi-cosi op pad naar een zwangere creatieve dame die er eentje nodig heeft binnenkort. In ruil zou zij iets roze maken voor een springerige kleutermeid...
En toen kwam er een pakje met een pràchtige roze poncho, eentje waar nog véél mee rondgezwierd gaat worden!


De nieuwe sneeuw gaf al een goed excuus. Verkleumd en nat van buiten te spelen, kwam Sarah gisteren binnengebuiteld, met de melding "nu mag ik zéker mijn nieuwe cape aandoen om warm te krijgen!"...



Helemaal perfect dus, voor mijn roze springerige kleutermeid!

Glamourgirl


Tip: laat nooit een dochter van 5 zomaar los op een doosje glitterschmink met het idee dat ze het wel binnen de perken zal houden!
Een halfuurtje later kan je een glittermonster terugvinden! Sarah nam het 'glamourgirl willen zijn' wel héél erg letterlijk...


Vandaag - ettelijke wasbeurten en een grondig bad later - vinden we nog steeds glitters in haar wenkbrauwen en poriën, en oh ja, ook wij hangen vol omdat wij haar gewassen hebben... :-)

donderdag 28 januari 2010

36 bis


Moeke bracht gisterenavond niet alleen mijn dochter naar huis, maar ook - op de valreep - nog een kleine koekjesbiscuit. Omdat Sarah vond dat het niét kon dat mama jarig was geweest zonder taart, hadden zij en moeke stiekem nog vlug dit lekkere ding gemaakt. Wat zijn het toch schatjes hè, die twee!



Het Hoofd mocht nog vlug de Arsenicum baret passen, voor die morgen naar haar nieuwe eigenaar vertrekt...
Sarah is enerzijds blij dat ze niet meer continu mutsen zal moeten passen voor de foto, maar anderzijds vroeg ze wat later toch stilletjes of ze soms nog wél mooie breiwerkjes mag aanproberen voor mama. :-)
Er is geen mooier model dan mijn dochter, maar Het Hoofd mag haar taak overnemen als zij op school is, of als ze al in bedje ligt, of gewoon als ze geen zin heeft...

woensdag 27 januari 2010

36


Jarig zijn is iets wat ik haat, maar mezelf verwennen met andermans centjes en verwend worden is wel fijn... Beseffen hoeveel mensen mij - ondanks alles - een plekje hebben gegeven in hun hart, is nog veel fijner!
Dankjewel voor alle lieve wensen en woorden... :-)

Vrolijke details en een zonnig humeur - dat is mijn Sarah!


Foto's op vraag van nonkel K. die zijn petekindje niet vaak genoeg geblogd kan zien...
Maar ook mama geniet de volle 100% van de heerlijke creativiteit en fijne krabbels van dochterlief!
En dan zijn er nog de trotse papa, de fiere meter, moeke&vake, nonkel R.,... Sarah heeft al een heuse fanclub!

zondag 24 januari 2010

Een heus 'label'!

Mijn computer-nerd-ventje werkt aan een website voor mijn brei- en haakprojecten, voor 'ooit', en zelf heb ik al labels gemaakt om aan de creaties te bevestigen, met wat basisinformatie voor degene waarbij muts/sjaal/... terechtkomt. Zo lijkt het 'net echt' hè!


Vriendinnetje Carolin zal de primeur krijgen als het volledige set van de mooie blauwe wol klaar is, en na de baret is er ondertussen ook al een superlange dikke sjaal...



Volgend item op mijn blauwe lijstje zijn wanten, dat zal met iets meer tijd kosten omdat het iets meer prulwerk is en ik het wel moeilijk vind om voor andermans handen iets te maken...
Maar ik geniet! Van het breien, natuurlijk, maar ook van het besef dat ik wel iets kàn met wol en naalden... en dat ik daar mensen blij kan mee maken...
Rikketikketik... :-)

donderdag 21 januari 2010

Sarah's creativiteit die wel een beetje op die van mama lijkt...

"Mama, ik heb ook een muts gemaakt!!!!!!"
Op school ging het over winter, en dus maakten de kleuters sjaals en mutsen, op hùn manier: knippen en kleuren en een heus pomponnetje erop:



Sarah leert breien, maar voorlopig kan het dus ook zo... :-)

Volgend schooljaar mag ze (eventueel) naar de tekenschool, net zoals mama dat 6j in de lagere school en evenveel jaren in avondonderwijs deed, en ik vermoed dat ze zich daar wel zou amuseren...


Elke dag is het tekenen en kleuren en schilderen en knutselen! Maar ze wil ook turnen, en muziekschool, en dansen, en...
Het zal een moeilijke keuze worden van zodra ze de lagere school in stapt. In de kleuterschool hebben we bewust geen naschoolse dingen, omdat ze echt wel genoeg speelt en danst en tekent en loopt en..., maar ik vrees dat het rondrijden volgend schooljaar zal beginnen met zo'n actief/creatief monstertje in huis.

Trip on Memory Lane...

Zo'n 15-20j geleden was ik een breiende tiener, en toen was dat niet zo alomtegenwoordig dus ik breide vaak op 't gevoel. Met een tante die in Brazilië werkte en woonde, en die in het ziekenhuis altijd baby-spullen nodig had, maakte ik vooral truitjes en mutsjes en sokjes en... waar natuurlijk nooit foto's van zijn gemaakt. Maar als 'alternatieve' puber droeg ik zelf ook wel mijn eigen handwerk, met op kop de eerder-getoonde slobbertruien die ik zelf verzon.

Toen ik ziek werd rond mijn 17de, was pijn in mijn handen de eerste chronische pijn die zich aanbood, en ik had àltijd koude handen. Breien met handschoenen lukt niet, dus ik wilde absoluut wanten zonder vingers, maar dat was niet zo makkelijk te vinden als nu... Met sokkenwol van mijn moeder (die continu sokken breide voor mijn vader, vandaar de saaie kleur) begon ik zélf zo'n dingen te verzinnen. Het resultaat verbaasde me! Want niet alleen lukte het me om wantjes te breien met 5 naalden (waar ik nu nog steeds een gevecht mee voer trouwens), ze pasten ook nog eens perfect!

De zolder van mijn ouders werd zopas geïsoleerd, en dus eerst leeggemaakt. Deze wantjes kwamen boven water, en ze passen nog steeds!!!!!



Ik ben er nog steeds een beetje trots op eigenlijk... :-)

Rikketikketik...


Hoor je de priemen tikken? Ze zijn zeer actief, want ik probeer weer te overleven. Het weekje rust is opgebruikt; de veranderingen die doorgevoerd zijn, blijven gelukkig plakken, maar het is een eeuwige strijd tussen zoveel willen en zo weinig kunnen, tussen zoveel pijn en zo weinig moed, tussen zoveel graag zien en zo weinig zelfvertrouwen, tussen zoveel eenzaamheid en zo weinig echte rust,...

Maar ik brei, dus ik leef!

Mijn Central Park Hoodie vordert heel erg goed en ik kan bijna niet wachten tot ik die kan dragen, in de hoop dat het ding uiteindelijk ook zal passen, natuurlijk. Ik vind de fuchsia kleur nog steeds super, en ondertussen zijn achterpand, 2 voorpanden en 1/2 mouwen klaar!

(Voor deze en andere projecten: foto met flash voor kleur, foto zonder flash voor duidelijker patroon...)




Via Ravelry kocht ik 20 bollen bulky Phildar Islande over van iemand, mijn schoonzusje haalde die voor me op, en ik kraakte mijn brein over wat ik ermee zou doen. Omdat ik geen 'perfect' patroon vond, ben ik na 20j (de nostalgie-slobbertruien die ik als tiener maakte) nog eens op goed gevoel zelf aan 't ontwerpen geslagen. Het inbrei-kabelpatroon is natuurlijk niet van mezelf, het trui-concept wel, veel improvisatie en gokwerk om een leuke knuffeltrui te verkrijgen én met de wol toe te komen... Dit is het rugpand:


Mijn lieve vriendinnetje Carolin, ooit klasgenootje in de Spaanse les gedurende 5-6j zaterdagvoormiddagen, kwam met een brei-bestelling: ze had pràchtige blauwe wol gevonden maar haar brei-capaciteiten zijn voorlopig nog afwezig (al maken we plannen voor een brei-clubje!). Vorige maandag bracht ze een zak vol wol en een verlanglijstje: baret + superlange sjaal + wanten. Ik ben aan de slag gegaan en zal eventueel nog wat toevoegen als de wol het toelaat, bv. een mutsje voor haar allerliefste metekindje Oliver. De baret - gebaseerd op de Boho Beret maar aangepast aan bulky wol en klein hoofdje - is ondertussen klaar en wordt geposeerd door mijn dochter (met een nog kleiner hoofdje weliswaar)! Een superlange sjaal is halfweg... Ik hoop dat de breiwerkjes in de smaak zullen vallen én zullen passen...



Een andere vriendin, Kati, vecht nog steeds voor het leven van haar baby-dochtertje June, en verblijft momenteel al 2 weken in het ziekenhuis met haar... :-(
Onze Knitherapy groep op Ravelry wil een knuffeldekentje voor June maken, en dit zijn mijn 2 lapjes daarvoor:



En 's nachts? Slapen? Spijtig genoeg lukt dat al te vaak echt niet, en dan zijn er McDreamy en mijn sokkenwollenlappendeken in bed...
Ondertussen krijgt het deken echt wel een mooie grootte, al ben ik er nog làng niet!



Er is meer, natuurlijk... Maar 't belangrijkste is tenminste alweer effe geblogd...

zaterdag 16 januari 2010

Warme pootjes


't Is een pateeke, die Fee van ons! Nooit eerder zag ik een poes die na de speeltijd in de sneeuw op deze manier haar voorpootjes opwarmde! :-)

Herenigd!


Sarah glundert! Ik denk dat ik al wel 1.000x "mama, ik heb je zoooo gemist!" gehoord heb sinds mijn 2 schatten weer thuis zijn... Middenin haar spel krijg ik plots een knuffeloverdaad, en 's avonds is het wat lastiger om te gaan slapen want ergens is er niet meer die zekerheid die er was... Gaan logeren is leuk, maar thuiskomen is nog zoveel leuker!

De rust heeft wel goed gedaan, maar de afgelopen week heeft ons vooral wat klaarheid gebracht in de veranderingen die er moeten komen om op lange termijn met ons drietjes gelukkig te kunnen zijn.

Samen met de thuiszorg en kiné en huisarts en familie en... zoeken we naar een goed evenwicht voor een lijf vol pijn maar ook vol leven.
Want Het Lijf is OP, en dat komt door jarenlange roofbouw door ziektes en kwaaltjes en chronische pijn en ja ook door mezelf... Dat gaat niet in 1-2-3 opgelost geraken, een weekje platte rust doet goed maar doet geen wonderen, maar geef toe: met zo'n team achter me, is er hoop hè...
Pijn zal er waarschijnlijk altijd zijn, Het Lijf zal nooit kunnen wat een ander lijf kan, elke dag zal een wikken en wegen blijven tussen niet te weinig en niet teveel, maar ooit wil ik gewoon 'leven' zonder de constante strijd.
We zijn er nog lang niet, maar we zijn onderweg!
Ik hoop dat ik altijd dat beetje hoop zal hebben om te blijven proberen...

Maar nu zijn we dus weer herenigd! Een nieuwe start na een korte pauze...
Ook Fee is blij dat het gezin weer compleet is, want zij liep een beetje verloren zonder die drukke kleutermeid en zonder haar partner-in-crime om 's avonds nog buiten een 'luchtje' te scheppen. Toen ze weg waren, sliep Fee elke nacht in het roze bed in de roze kamer, en overdag zocht ze het zetelplekje op dat 's avonds door de man des huizes ingenomen wordt.



De pauze was korter dan gedacht, maar het is goed zo, het is beter als iedereen gewoon thuis is; als zij op school is en hij naar zijn werk vertrekt, is het mijn tijd... om te rusten!

dinsdag 12 januari 2010

Twijfels enzo


Weet iemand hoe je je piekerkop te slapen legt? Het lijf, dat lukt me wel...
Maar wakker worden in een leeg huis, beseffen dat dat nog wel een tijdje leeg zal zijn, en twijfelen over alles...
Gedachten waarvan ik zelf wel weet dat het niet zo is, maar toch zijn er twijfels, want een mama kan de wereld aan, en ik kan dat niet...
Terwijl het lijf crasht, komt de onzekerheid terrein winnen...
Vanavond had ik eventjes Sarah aan de lijn: superenthousiast "ik mag hier NOG blijven slapen!!!", geen "ik mis je, mama", amper tijd voor de onderbreking in haar spel. Ik weet dat ze me graag ziet, natuurlijk, en het zou pas echt erg zijn als ze tegen haar zin moest zijn waar ze is, maar toch...
Ik mis haar zo! En hem ook, zonder twijfel.
Maar ik ben OP...

Gemis voor het goede doel

Het ging al een tijdje helemaal niet goed, fysiek en mentaal, en een drastische beslissing drong zich op: opname of niet? Na overleg met alle medische en therapeutische en familiale partijen, werd de knoop doorgehakt: dit lijf heeft eerst en vooral RUST nodig. En zo komt het dus dat man en dochter hun valliesje pakten en sinds gisterenavond bij mijn ouders logeren. Dit lijf krijgt een fulltime crash zondermeer. Enkel Fee is bij me gebleven, dus ik zal niet gek worden van eenzaamheid...



Gisterenavond was het gemis héél groot: wat is een mens toch gewend aan gezelschap hè...
De eerste nacht was wel een succes: met de hulp van wat medicatie sliep ik ongeveer de klok rond, mits enkele onderbrekingen (plaspauze, Fee uitlaten, tijd voor pillen,...), en dan voel je pas hoe moe je lijf écht is...
We zien wel hoe het loopt. Voor dochter is dit gewoon een vakantie, en dat legt wat makkelijker uit dan dat mama voor enkele weken naar een ziekenhuis zou verdwijnen. Er is goeie begeleiding en alles word opgevolgd, het is sowieso het proberen waard om de batterijtjes wat reserve te geven zodat we daarna weer met ons drietjes (sorry, Fee: viertjes) ertegenaan kunnen gaan...
Zij die gaan slapen, groeten u...

zondag 10 januari 2010

Sleeën op school!

Net zoals vorig jaar maakte Onze School gebruik van de vele sneeuw die lang blijft liggen! Vorige week donderdag was de klas een halfuurtje vroeger uit voor "Sleeëndag": (groot)ouders kwamen met sleeën naar het plein om alle kinderen eens goed te verwennen. Er waren koerskes, en sleeën werden getrokken door jong en oud, en het was een groot succes voor groot en klein!!!!


Na school had Sarah zelfs nog niet genoeg sneeuw gezien blijkbaar, want ze speelde nog een uur in haar eentje met haar schelp op het heuveltje van moeke en vake's terras naar het konijnenhok beneden. Heel veel schuif- en valplezier!



Is het ondertussen al duidelijk dat Sarah van de sneeuw houdt? Zoniet: blijf kijken, je weet maar nooit wat er nog uit de lucht valt in ons belgenlandje...