donderdag 25 maart 2010

Canon EOS 1000D


Zo'n foto's wil ik meer nemen, met mijn nieuwe fototoestel, maar dan zal ik eerst mijn boekje maar eens gaan bestuderen zodat ik er deftig mee kan werken want dit is maar een probeerseltje...

Nu ben ik vooral aan 't wennen aan de grootte en manier van fotograferen, wat een aanpassing als je enkel een klein oud ding gewend bent...
Met de opbouw van Sarah's speeltoren had ik alleszins de kans om wat foto's te nemen in de tuin, een deel bij valavond, de anderen zijn van woensdagnamiddag toen bleek dat mijn zieke meisje door 't ergste heen was.



(Sarah zingt een aria voor papa? Ze méént het alleszins heel erg, me dunkt! :-))



Neen, 't was geen Oranje Boven gisteren. Maar Sarah wou haar favoriete trui aan om buiten te spelen, en met de oorontsteking moest ze ook een muts op van mama dus waarom niet die van dezelfde wol werd gemaakt, en uiteraard past daar geen roze broek bij dus kozen we voor een knaloranje outfit... LOL!
(Trouwens: wie doet het haar na om aan 1 hand aan de klimmuur te hangen tot mama op haar gemakske een foto heeft genomen?)



Nog veel oefening nodig, met de nieuwe camera, maar ik vermoed dat dàt geen probleem zal zijn met zo'n dochter in huis, met een brei-verslaving, met een leven op den boerenbuiten...

woensdag 24 maart 2010

Poppy!

En plots was er een nieuwe verslaving!
Het begon met een roze Poppy muts voor mijn dochter - omdat ik het patroon echt eens wou uitproberen en omdat ik die ene mooie bol wol al zolang had liggen dat dit het ideale patroon ervoor was.
Toen wou ik meteen ook een Poppy maken voor mijn metekindje, zij is eerder een stijlvolle tiener en dus koos ik voor een sober grijs met een heerlijk blauwe toets.
Het patroon gaat van baby tot tiener, maar ik wilde zo'n mooie jaren'20-stijl (charleston?) muts zelf ook wel ooit bezitten, en ik bleek niet alleen. De maakster van de hANdgemaakte kadootjes was ook meteen verkocht aan dit model muts en zij is uiteindelijk mijn proefkonijn geworden voor een volwassen-versie van Poppy.
U ziet ze op een rij in de tuin (met het nieuwe fototoestel genomen), en de roze Poppy wordt geshowd door dochterlief (nog met het oude ding wegens foto's eerder gemaakt)...



De mutsen zitten trouwens héérlijk! Sarah bevestigt me dit, en de volwassen-versie past ook perfect voor mezelf en zit inderdaad heel erg comfortabel op je hoofd...



Jàhàààààà ik weet het: de lente is in 't land! Wat zit ik nu mutsen te breien??? Tja, er zijn geen regels in de wereld van een breimonster :p
Ik plan trouwens nog minstens 3 Poppy-mutsen de volgende weken en denk dat dit model me zal blijven achtervolgen. Deze 3 exemplaren werden op 1 week tijd gebreid tesamen, 't is een supervlug patroontje...

Een week later...

... is er vanalles de revue gepasseerd. Maar de week was te druk en de blogger was te moe om dingen geblogd te krijgen.

... heeft dochterlief gekleurd, getekend en geknutseld ten voordele van een jarige meter en peter.


... hebben Sarah en mama veel geknuffeld en gegiecheld, omdat de zieke/uitgeputte mama nogal veel zeteltijd nodig had.



... is het allereerste Averbode-ijsje van het jaar een feit!



... weet Het Lief dat Sarah géén excuses aanvaardt en dat hij dus beter niks mispeutert als hij boze telefoontjes wil vermijden. Het hANdgemaakte zwierrokje van vorige lente/zomer werd bij deze ook getest om te zien of het nog een lente/zomer mee kon.



... heeft Fee zich mijn bed toegeëigend en bevindt zich aan mijn voeteneind al bijna een blijvend voorgevormd poezennestje.



... heeft Sarah het breien nu écht onder de knie! De eerste solo-naald is een feit: zondag breide mijn meisje van 5 helemaal alleen elk steekje van een naald rechte's van haar poppensjaal!



... is er een nieuwe aanbouw in de tuin en werkte papa urenlang door om het hele ding klaar te krijgen voor een toffe speellente voor Sarah.



... is het verjaardagskado van januari eindelijk verzilverd en ben ik de trotse eigenaar van dit nieuwe fototoestel met extra's! (voorgaande en volgende foto's zijn nog genomen met het oude ding, maar de volgende blogpost zal hopelijk voorzien zijn van 'nieuwe' foto's)



... zijn Sarah en ik weer verwend geweest met hANdgemaakte kadootjes! Een piramide-tasje voor kleine brei-projectjes voor mezelf, en een nieuw plooirokje (op de groei voorlopig) voor de dochter des huizes. Schoon hè!!!!! Fijn toch, zo'n creatieve en handige vriendinnekes!



Voilà, u bent weer mee!
Misschien nog vermelden dat:
- Het Lijf beslist heeft om dit nieuwe bereikte niveau van vermoeidheid/uitputting aan te houden zodat ik dus geen dag meer kan overleven zonder enkele uurtjes slaap tussendoor;
- de pijn ook hoogtes aanhoudt waar ik me moeilijk mee kan verzoenen omdat die me uit de broodnodige slaap houdt, en vooral bekken en onderrug en benen me al te vaak de hel doen zien;
- dochterlief op dit eigenste moment last heeft van oortjes en longen en keel, en een dag en nacht van hoge koorts achter de rug heeft, en wij dat niét gewoon zijn van ons gezonde buitenmeisje;
- ook mijn ventje een week ziek thuis is geweest en nog steeds vecht tegen oververmoeidheid en virusjes;
- het dus heel moeilijk is om de moed niét te laten zakken, maar we dat samen toch blijven proberen, met dank aan de vele steun van mijn ouders en familie en therapeuten en dokters en...

woensdag 17 maart 2010

Kan de dag nog mooier beginnen?


Gisteren was een nieuw dieptepunt in de aanvaarding van Het Lijf, en vannacht was de laatste gedachte: doodgaan lijkt meer aanvaardbaar dan morgen weer te moeten wakker worden - zo moe, zo ongelooflijk doodmoe, dat elke ademhaling teveel was gevraagd...

Maar dan word je gewekt door het vrolijke stemmetje van een meisje van 5 dat de gordijnen opent en de lente binnenlaat. Als zij enthousiast naar school is vertrokken met haar fiets en met haar moeke, begin je toch weer aan de dag. Door de ramen open te gooien boven in de slaapkamers, door een wasje in 't machien te smijten, door een kattewasje en lekker comfortabele kleren, door te denken: misschien kan de zon de batterijtjes vandaag toch weer een béétje opladen...

Fee heeft niets liever dan dat je even mee naar buiten komt, want met twee is zoveel leuker dan alleen. Dus nam ik ons harige vriendinnetje even mee de tuin in, zette haar op de afsluiting, zag de blauwe lucht achter haar en wilde daar meteen een foto van omdat het zo'n mooi zicht was...

Nee, ik kan me geen mooier begin van de dag bedenken! Tenminste... niet met het lijf en leven dat me werd gegeven...

Maar... nog even over gisteren:
Weken geleden al schreef ik me in voor een info-sessie van de CM over "Kinderen opvoeden als je chronisch ziek bent". Moeke ging graag met me mee, als chauffeur maar ook als geïnteresseerde moeder en ziekenzorgvoorzitster. En gisteren was het dan zo ver: ik keek op tegen de (voor mij) lange autorit en vermoeiende namiddag, maar ik wou écht wel gaan horen of er iets te leren was voor me.
Het lukte om er te geraken, om de namiddag vol te houden, en om weer thuis te geraken; maar de prijs was hoog - te hoog!

Na 3 min. in de auto werd ik wagenziek - een fijn kadootje van dit lijf dat samenhangt met chronische migraine - en we moesten halverwege de 30km een plas- en rustpauze inlassen.
De stoelen waren hard en weinig comfortabel en dus was de pijn in onderrug en bekken tijdens de pauze, na een uurtje, al niet meer te harden.
De psychologe in kwestie had wel wat nuttige dingen te vertellen maar was héél star van uitgangspunt, behoorlijk ouderwets van ideeën en volledig onwetend wat betreft chronisch ziek zijn of chronische pijn en wat dat betekent in een leven als mama. Ik werd eerder neerslachtig door te luisteren naar haar algemene ideetjes die praktisch onhaalbaar zijn voor een mama die altijd moe is...
De terugrit was een hel! Waarom doet een ziekenfonds zo'n informatie-sessie stoppen net op het moment dat de spits vanuit Leuven in volle gang is? Alweer was ik na enkele minuten wagenziek maar deze keer duurde de rit dan ook nog eens dubbel zo lang door de file's...
Doodmoe was ik toen ik thuiskwam. Meer dood dan moe...
Huilen van de pijn, huilen van vermoeidheid, en vooral nooit meer willen wakker worden...

Was die namiddag dit allemaal waard? Enerzijds absoluut niet, want de confrontatie met Het Falende Lijf was enorm groot en ik zag het 'opvoeden van mijn kind als chronisch zieke' helemaal niet meer zitten...
Maar nu - de dag nadien - probeer ik toch maar weer te denken wat ik er wél aan had: de onvoorwaardelijke steun van mijn moeke en de fijne babbels die we onderweg hadden ondanks alles, de overwinning van er toch naartoe te gaan ondanks alles, het besef dat ik echt wel een prachtige familie heb ondanks alles, weten dat ik - in tegenstelling tot andere mama's die ik daar hoorde - er nooit alleen voor sta.

Het is gewoon zo enorm deprimerend om te voelen hoe mijn lijf steeds meer grenzen stelt en hoe geïsoleerd ik daardoor geraak, als een auto-rit van 30km al quasi onmogelijk wordt. Hoe één namiddagje Het Lijf letterlijk sloopt...
Ik ben doodmoe van zo moe te zijn, van de constante strijd om de gewone dingen te kunnen doen waar anderen niet eens bij stilstaan, van het onophoudelijk geconfronteerd worden met pijn en uitputting bij elke ademhaling van elke dag...

Gelukkig kan ik nog genieten van de kat die haar wereld bekijkt van bovenop haar troon met de helderblauwe hemel op de achtergrond...
Want als dàt verdwijnt, verdwijnt alles...

dinsdag 16 maart 2010

Wilde haren en zwierende lentekriebels!

Een woensdagnamiddag met een stralende zon en helderblauwe lucht? Sarah is de wereld te rijk! Van rond de noen tot na 17h kwam ze enkel binnen om te plassen of te drinken, en verder 'woonde' ze in haar tuin...



Klimmen en schommelen! Nog geen seconde hebben we spijt gehad van haar vorige verjaardagskado in hout... Tegen de paasvakantie krijgt ons meisje trouwens een uitbreiding van haar paradijs: een toren met trap en klimwand en glijbaan! Gewoon omdat ze het verdient, gewoon omdat die tuin haar kleine wereld is, gewoon omdat we zo samen hopelijk vele uurtjes in de tuin zullen kunnen doorbrengen, gewoon omdat een depri mama soms zotte dingen doet...
Maar voorlopig schommelt Sarah zo hoog mogelijk om de hemel te kunnen aanraken!



Oh ja, naast ons Fee hebben we ook continu andere 'huis'dieren, maar gelukkig mag de vogelkooi (ahum, heel erg gesloten is dat ding niet voor de bewoners, maar het is de intentie die telt) buiten blijven... Sarah vangt elke dag slakken en brengt ze naar hun nieuwe thuis...



Hadden jullie ons aapje trouwens al ontmoet?



Zie je nu waarom mama niks mee de tuin in moet nemen om te doen (breitje of boekje)? Ik geniet van mijn genietende dochter!