woensdag 24 maart 2010

Een week later...

... is er vanalles de revue gepasseerd. Maar de week was te druk en de blogger was te moe om dingen geblogd te krijgen.

... heeft dochterlief gekleurd, getekend en geknutseld ten voordele van een jarige meter en peter.


... hebben Sarah en mama veel geknuffeld en gegiecheld, omdat de zieke/uitgeputte mama nogal veel zeteltijd nodig had.



... is het allereerste Averbode-ijsje van het jaar een feit!



... weet Het Lief dat Sarah géén excuses aanvaardt en dat hij dus beter niks mispeutert als hij boze telefoontjes wil vermijden. Het hANdgemaakte zwierrokje van vorige lente/zomer werd bij deze ook getest om te zien of het nog een lente/zomer mee kon.



... heeft Fee zich mijn bed toegeëigend en bevindt zich aan mijn voeteneind al bijna een blijvend voorgevormd poezennestje.



... heeft Sarah het breien nu écht onder de knie! De eerste solo-naald is een feit: zondag breide mijn meisje van 5 helemaal alleen elk steekje van een naald rechte's van haar poppensjaal!



... is er een nieuwe aanbouw in de tuin en werkte papa urenlang door om het hele ding klaar te krijgen voor een toffe speellente voor Sarah.



... is het verjaardagskado van januari eindelijk verzilverd en ben ik de trotse eigenaar van dit nieuwe fototoestel met extra's! (voorgaande en volgende foto's zijn nog genomen met het oude ding, maar de volgende blogpost zal hopelijk voorzien zijn van 'nieuwe' foto's)



... zijn Sarah en ik weer verwend geweest met hANdgemaakte kadootjes! Een piramide-tasje voor kleine brei-projectjes voor mezelf, en een nieuw plooirokje (op de groei voorlopig) voor de dochter des huizes. Schoon hè!!!!! Fijn toch, zo'n creatieve en handige vriendinnekes!



Voilà, u bent weer mee!
Misschien nog vermelden dat:
- Het Lijf beslist heeft om dit nieuwe bereikte niveau van vermoeidheid/uitputting aan te houden zodat ik dus geen dag meer kan overleven zonder enkele uurtjes slaap tussendoor;
- de pijn ook hoogtes aanhoudt waar ik me moeilijk mee kan verzoenen omdat die me uit de broodnodige slaap houdt, en vooral bekken en onderrug en benen me al te vaak de hel doen zien;
- dochterlief op dit eigenste moment last heeft van oortjes en longen en keel, en een dag en nacht van hoge koorts achter de rug heeft, en wij dat niét gewoon zijn van ons gezonde buitenmeisje;
- ook mijn ventje een week ziek thuis is geweest en nog steeds vecht tegen oververmoeidheid en virusjes;
- het dus heel moeilijk is om de moed niét te laten zakken, maar we dat samen toch blijven proberen, met dank aan de vele steun van mijn ouders en familie en therapeuten en dokters en...

2 opmerkingen:

mama'ritha zei

Moed houden hoor. Zo erg die pijn, bekkenpujn is een gemene pijn!
Maar je hebt een prachtig dochtertje en knuffelen en giechelen blijven heel lang hangen bij een kind.

Zijn de muts foto's met je nieuwe toestel gemaakt dan?

Veel sterkte en leuk dat je weer zover kwam om te schrijven.

Anoniem zei

Aan moed zal het Morgan niet ontbreken .