woensdag 17 maart 2010

Kan de dag nog mooier beginnen?


Gisteren was een nieuw dieptepunt in de aanvaarding van Het Lijf, en vannacht was de laatste gedachte: doodgaan lijkt meer aanvaardbaar dan morgen weer te moeten wakker worden - zo moe, zo ongelooflijk doodmoe, dat elke ademhaling teveel was gevraagd...

Maar dan word je gewekt door het vrolijke stemmetje van een meisje van 5 dat de gordijnen opent en de lente binnenlaat. Als zij enthousiast naar school is vertrokken met haar fiets en met haar moeke, begin je toch weer aan de dag. Door de ramen open te gooien boven in de slaapkamers, door een wasje in 't machien te smijten, door een kattewasje en lekker comfortabele kleren, door te denken: misschien kan de zon de batterijtjes vandaag toch weer een béétje opladen...

Fee heeft niets liever dan dat je even mee naar buiten komt, want met twee is zoveel leuker dan alleen. Dus nam ik ons harige vriendinnetje even mee de tuin in, zette haar op de afsluiting, zag de blauwe lucht achter haar en wilde daar meteen een foto van omdat het zo'n mooi zicht was...

Nee, ik kan me geen mooier begin van de dag bedenken! Tenminste... niet met het lijf en leven dat me werd gegeven...

Maar... nog even over gisteren:
Weken geleden al schreef ik me in voor een info-sessie van de CM over "Kinderen opvoeden als je chronisch ziek bent". Moeke ging graag met me mee, als chauffeur maar ook als geïnteresseerde moeder en ziekenzorgvoorzitster. En gisteren was het dan zo ver: ik keek op tegen de (voor mij) lange autorit en vermoeiende namiddag, maar ik wou écht wel gaan horen of er iets te leren was voor me.
Het lukte om er te geraken, om de namiddag vol te houden, en om weer thuis te geraken; maar de prijs was hoog - te hoog!

Na 3 min. in de auto werd ik wagenziek - een fijn kadootje van dit lijf dat samenhangt met chronische migraine - en we moesten halverwege de 30km een plas- en rustpauze inlassen.
De stoelen waren hard en weinig comfortabel en dus was de pijn in onderrug en bekken tijdens de pauze, na een uurtje, al niet meer te harden.
De psychologe in kwestie had wel wat nuttige dingen te vertellen maar was héél star van uitgangspunt, behoorlijk ouderwets van ideeën en volledig onwetend wat betreft chronisch ziek zijn of chronische pijn en wat dat betekent in een leven als mama. Ik werd eerder neerslachtig door te luisteren naar haar algemene ideetjes die praktisch onhaalbaar zijn voor een mama die altijd moe is...
De terugrit was een hel! Waarom doet een ziekenfonds zo'n informatie-sessie stoppen net op het moment dat de spits vanuit Leuven in volle gang is? Alweer was ik na enkele minuten wagenziek maar deze keer duurde de rit dan ook nog eens dubbel zo lang door de file's...
Doodmoe was ik toen ik thuiskwam. Meer dood dan moe...
Huilen van de pijn, huilen van vermoeidheid, en vooral nooit meer willen wakker worden...

Was die namiddag dit allemaal waard? Enerzijds absoluut niet, want de confrontatie met Het Falende Lijf was enorm groot en ik zag het 'opvoeden van mijn kind als chronisch zieke' helemaal niet meer zitten...
Maar nu - de dag nadien - probeer ik toch maar weer te denken wat ik er wél aan had: de onvoorwaardelijke steun van mijn moeke en de fijne babbels die we onderweg hadden ondanks alles, de overwinning van er toch naartoe te gaan ondanks alles, het besef dat ik echt wel een prachtige familie heb ondanks alles, weten dat ik - in tegenstelling tot andere mama's die ik daar hoorde - er nooit alleen voor sta.

Het is gewoon zo enorm deprimerend om te voelen hoe mijn lijf steeds meer grenzen stelt en hoe geïsoleerd ik daardoor geraak, als een auto-rit van 30km al quasi onmogelijk wordt. Hoe één namiddagje Het Lijf letterlijk sloopt...
Ik ben doodmoe van zo moe te zijn, van de constante strijd om de gewone dingen te kunnen doen waar anderen niet eens bij stilstaan, van het onophoudelijk geconfronteerd worden met pijn en uitputting bij elke ademhaling van elke dag...

Gelukkig kan ik nog genieten van de kat die haar wereld bekijkt van bovenop haar troon met de helderblauwe hemel op de achtergrond...
Want als dàt verdwijnt, verdwijnt alles...

3 opmerkingen:

reporter 17 . zei

Reporter 17 is onder de indruk van de onvoorstelbare moed van Morgan om zich telkens weer uit die diepe put te tillen . Bravo !

( Fee is fantastisch )

mama'ritha zei

Ik ken je natuurlijk helemaal niet. Maar ik bewonder je doorzettingsvermogen om door te gaan, ondanks pijn en lichamelijke signalen die aangeven dat je de grens bereikt. Dapper!
En erg mooi foto's van die poes tegen de blauwe lucht.

mama'ritha zei

Hoe is het nu met je? Komt er weer een blogje met van die mooie foto's??

Ik dacht even aan je.