donderdag 1 april 2010

Maar vandaag...

... is een trieste dag :-(

Vannacht kreeg ik telefoon: mijn peter - mijn vaders enige overlevende broer en vroegere voogd toen zijn ouders op enkele maanden tijd beiden stierven - is naar het ziekenhuis gebracht en de dokter geeft weinig hoop dat hij het zal halen...
Een tiental jaren geleden moesten we al afscheid van hem nemen, toen hij verdween in de hel van de dementie - hij (her)kent niemand meer, hij is er nog maar toch is hij weg, hij heeft nooit geweten (dénk ik) dat ik mama geworden ben van het mooiste meisje van de hele wereld...
En nu wacht ik...
Is hij sterk genoeg om deze spoedopname te overleven? Of is het tijd om nu ook lijfelijk van de wereld te verdwijnen?
Ik wacht en ik ween...

7 opmerkingen:

mama'ritha zei

Moeilijk zeg! Goed dat je er een logje over schrijf. Zo kunnen mensen met je meeleven.
Heel veel sterkte.

Miriam zei

Meis toch, wat triest zeg. Ik wens je (en de jouwen) heel veel sterkte hiermee.

Dikke knuffel!
Miriam

spruiten-en-putkikkers zei

Moeilijk, heel moeilijk. Veel sterkte voor jou en je familie.

vanessa/scrapness zei

veel sterkte!

Sokssawat zei

och, wat een triest verhaal.... heel veel sterkte!

Anoniem zei

Veel moed voor ganse familie .

Anoniem zei

Wens de nodige sterkte aan gans de familie .