zondag 23 mei 2010

En dan plots is er een nieuwe blog in de maak... :-)

Terwijl de hele familie aan 't feesten was (communiefeest van neef Stijn), heb ik mijn eenzame namiddagje thuis gespendeerd aan het maken van een nieuwe blog. Voorlopig is de link enkel op vraag, tot het hele ding in orde is en ik beslist heb of het weer een openbare blog wordt of niet. Alleszins: oeps, blogland is me nog niet kwijt... ;-)

zaterdag 22 mei 2010

En dan plots is het afgelopen :-(

Ik kan geen foto's meer op Blogger plaatsen, omdat mijn upload-capaciteit is overschreden... En dan plots is het dus afgelopen met bloggen, tenzij ik geld ga neertellen om hier foto's te mogen plaatsen, wat ik niet van plan ben...

Alternatieven zijn welkom, als iemand een oplossing kent. Zoniet zal de blog hier stoppen...

Ouderschap

Mama geniet van Moederdag: mogen uitslapen en kadootjes op bed gebracht krijgen...


Papa geniet van z'n papa's kindje: samen in de zetel kijken naar de diertjes op tv...



Soms is mama/papa zijn gewoon mooi...

dinsdag 11 mei 2010

Speeltuinen met diertjes = dubbel genieten!

(Nog wat verlate april-foto's, met mooier weer dan nu dus)

Een zondagmiddag, eerst een hapje eten in de Gabber, daarna spelen en relaxen...
Maar Sarah wil in de binnenspeeltuin en papa en mama beslissen dat dàt enkel is voor regenweer, dus probeert ze enkele reacties uit om dan omgekocht te worden met... :-)



Zoals altijd is het daarna tijd om buiten de zwanen en geiten wat brood te geven van ons middagmaal binnen...



"Mama, ik kan de baby voelen!" Onze kleine dierenvroedvrouw is elke keer in de wolken als het kleine-geitjes-tijd is...
En meneer de pauw, die wil ook weer indruk maken op mama, omdat hij ondertussen wel weet dat hij haar favoriet is!



Een zaterdagnamiddag: ventje wil gaan vissen in de vijver van de Halve Maan in Diest - moeke, vake, Sarah en ik gaan mee omdat het zo'n mooi weer is.
Moeke en ik zitten op een bankje wat te rusten, en dan zie ik plots mijn dochter...



"Sarah, wat doe jij daar nu???"



"Met mijn ogen dicht, en mijn kop in 't zand, geeft dat mooie kleurtjes binnenin!"
Ach, wie ben ik om dit gek te vinden? :-)))


Nog een vluggertje in de Gabber, met een stralend zonnetje in ons kielzog! Wat zullen wij dit plekje missen als de speeltuin effectief zal sluiten... :-(
Dus we genieten nog zoveel mogelijk, dicht bij huis!



En die dochter van ons, dat is doodgewoon het mooiste meisje op de aardbol, dat kàn gewoon niet anders! :-)

zondag 9 mei 2010

Aandenken aan een creatieve ziel...


Geen idee hoe oud ik was, toen mijn nieuwjaarscentjes voor één keer niet gewoon in mijn hand werden gestopt maar in dit houten kistje zaten... Lagere school, dus al zeker 25 jaren gaat het met me mee. Mijn peter was een creatieve man en zijn passie lag in hout. Hij maakte sierlijke trappen en andere houten prachtdingen, en voor zijn metekind een ronde houten kistje. Dat stond ooit op mijn boekenkast in de kamer die ik met mijn zus deelde, het ging mee op internaat en daarna opnieuw naar huis, het verhuisde toen ik alleen ging wonen en het kreeg daar opnieuw een plekje op tussen de boeken, weer een verhuis naar het appartement en naar de ruwhouten secrétaire die ik kreeg van de man van mijn leven, en uiteindelijk mocht het daar opnieuw staan wanneer we naar dit huisje kwamen met ons drietjes. Het kistje had altijd al een ereplaats, maar nu wordt het extra gekoesterd - want er hangt een waas van gemis maar ook van mooie herinneringen rond...

Ik weet niet of ik geloof, maar ergens troost ik me wel met de gedachte dat nonkel Krol nu geniet van het maken van trappen naar de hemelpoort. Ongetwijfeld maakt hij mooie dingen uit hout terwijl hij wacht op degenen die achtergebleven zijn...



Ik mis mijn peter, maar hij moet nu niet meer lijden en hij kan weer doen wat hij graag deed, of dat hoop ik dan...

zaterdag 8 mei 2010

Watertrappelen...

De weken zijn gevuld met afspraken: huisarts, specialist, tandarts, kiné, psychiater, thuiszorg, groepstherapie,...
De centen gaan naar diezelfde mensen, en naar keer op keer een torenhoge rekening bij de apotheek...
Tussendoor zijn er zorgen bij elke ademhaling, bij elke hap, bij elke stap...
Wat zal het volgende zijn? De 4de migraine-aanval van de maand, maag en darmen die in staking gaan, een zoveelste virus dat de wankele immuniteit doet wanhopen, pijn in nek of rug of bekken of grote teen, te moe om van de zetel naar de tafel te geraken, of gewoon een combinatie van 'all of the above'?

20 jaren geleden werd ik in het diepe gegooid met de boodschap: zwemmen of verdrinken!
1.000x wilde ik stoppen met proberen, om het water boven mijn hoofd te laten winnen en eindelijk rust te krijgen...
1.000x begon ik toch weer te zwemmen, tegen de stroom in...
Te bang om dood te gaan? Te koppig om op te geven? Of gewoon een marionet van een wrede poppenspeler aan de kant van het zwembad?

Vandaag maak ik de rekening, zoals elke dag opnieuw: Het Lijf is op, het watertrappelen put me uit, en zwemmen lukt niet meer...
Hoewel de depressie zijn wurggreep heeft gelost en ik de dagen beter kan dragen, hoewel de balast minder zwaar op me weegt dan een jaar geleden, hoewel ik elke dag wel 10 kleine dingen kan vinden om van te genieten en dat ook doe, hoewel ik weer durf dromen van een leven en zelfs plannen maak... toch bereik ik nooit de andere kant, toch mag ik nooit even uit het water...
Omwille van Het Lijf!
Elke positieve gedachte lijkt bestraft te worden met extra pijn, met extra zorgen, met extra verlies...
Dat is geen pessimisme, dat is gewoon een feit!

Ooit was er een psychiater - eentje van de "CVS zit in je hoofd"-soort - die me zei: "Als je gelukkig bent, zal je geen pijn en vermoeidheid meer voelen! Als je een man en kinderen hebt om je af te leiden, zal je geen tijd meer hebben om ziek te zijn en er ook geen nood aan hebben om aandacht te zoeken op deze negatieve manier! Maar je moet wel willen gelukkig zijn en stoppen met wentelen in zelfmedelijden!"

Ik zou haar willen confronteren, en vragen: "Wat doe ik dan verkeerd?"
Want ik bén gelukkig - met mijn man en met mijn kind en met mijn familie en met mijn creativiteit en ja soms zelfs met mezelf!
Ik ben niét blij met Het Lijf, en dat lijkt me niet zo abnormaal na 20 jaren pijn... Is dat zelfmedelijden?
Het gezinsgeluk en de drukte die in huis hangt, hebben me niet 'genezen'; dus wat doe ik dan verkeerd???

Elke dag ben ik bezig met 'niet verdrinken': watertrappelen, de mooie dingen rond me proberen zien, zelfs genieten van kleine momenten, soms hopen dat ik ooit de kant zal bereiken, een beetje zwemmen als Het Lijf even zijn grip verslapt.
Maar elke dag eindigt met een groot gevoel van wanhoop: ondanks 't feit dat ik niet heb opgegeven en dat ik heb genoten van kleine dingen en dat ik het beste heb gemaakt van wat de dag bracht, mag ik niet uit het water. Ik word kopje onder geduwd door extra pijn, door uitputting, door grote zorgen over Het Lijf dat weer nieuwe straffen bedenkt...

Ik vertik het om te verdrinken! Ik zie teveel mensen te graag om onder het wateroppervlak te verdwijnen. Ik wil mijn angsten aanpakken om meer vrijheid te krijgen. Ik geniet teveel van de creativiteit die uit mijn handen vloeit en in mijn hoofd droomt.

Maar wat als ik te moe ben om te blijven trappelen??? Wat als Het Lijf blijft weigeren om mij de kant te helpen bereiken en uit het water te komen? Wat als de pijn alles overneemt zodat ik geen andere optie heb dan verdrinken?

Het kàn toch niet de bedoeling zijn dat elke dag zo'n uitputtingsslag is op je 36ste?
Ik ben moe...

En soms ben ik mezelf beu!
Dat ik blijf hopen dat er ooit afspraken voor toffe dingen in de agenda zullen staan, waar nu alle medische en therapeutische lapmiddelen een plek hebben opgeëist.
Dat ik blijf dromen dat ik centjes kan verdienen met mijn creatieve kantje ipv een hele ziekte-uitkering te laten opsouperen door bovenstaande lapmiddelen en bijkomende apotheekkosten.
Dat ik blijf geloven dat gelukkig zijn gewoon mag zonder ervoor gestraft te worden met meer pijn en meer vermoeidheid.
Koppige trien!

(en ach, het hoeven niet altijd 'happy pictures' te zijn, ook dat is een deel van het koppige karakter)

Lente in de wijk

April was een pràchtige maand, zongewijs, en Sarah woonde weer buiten ipv binnen.

Spelen in de tuin,




bellenblazen,



rolschaatsen op straat voor de deur,



een stiekem afspraakje met Het Lief,



afscheid is daarna zwaar,



dan maar de aap uithangen - letterlijk,



nieuw gebruik van de wasmand van mama,



dagdromen,



en samen met het buurmeisje wachten op een snoepje :-)



Puur genieten, en toch gewoon thuis!