zaterdag 8 mei 2010

Watertrappelen...

De weken zijn gevuld met afspraken: huisarts, specialist, tandarts, kiné, psychiater, thuiszorg, groepstherapie,...
De centen gaan naar diezelfde mensen, en naar keer op keer een torenhoge rekening bij de apotheek...
Tussendoor zijn er zorgen bij elke ademhaling, bij elke hap, bij elke stap...
Wat zal het volgende zijn? De 4de migraine-aanval van de maand, maag en darmen die in staking gaan, een zoveelste virus dat de wankele immuniteit doet wanhopen, pijn in nek of rug of bekken of grote teen, te moe om van de zetel naar de tafel te geraken, of gewoon een combinatie van 'all of the above'?

20 jaren geleden werd ik in het diepe gegooid met de boodschap: zwemmen of verdrinken!
1.000x wilde ik stoppen met proberen, om het water boven mijn hoofd te laten winnen en eindelijk rust te krijgen...
1.000x begon ik toch weer te zwemmen, tegen de stroom in...
Te bang om dood te gaan? Te koppig om op te geven? Of gewoon een marionet van een wrede poppenspeler aan de kant van het zwembad?

Vandaag maak ik de rekening, zoals elke dag opnieuw: Het Lijf is op, het watertrappelen put me uit, en zwemmen lukt niet meer...
Hoewel de depressie zijn wurggreep heeft gelost en ik de dagen beter kan dragen, hoewel de balast minder zwaar op me weegt dan een jaar geleden, hoewel ik elke dag wel 10 kleine dingen kan vinden om van te genieten en dat ook doe, hoewel ik weer durf dromen van een leven en zelfs plannen maak... toch bereik ik nooit de andere kant, toch mag ik nooit even uit het water...
Omwille van Het Lijf!
Elke positieve gedachte lijkt bestraft te worden met extra pijn, met extra zorgen, met extra verlies...
Dat is geen pessimisme, dat is gewoon een feit!

Ooit was er een psychiater - eentje van de "CVS zit in je hoofd"-soort - die me zei: "Als je gelukkig bent, zal je geen pijn en vermoeidheid meer voelen! Als je een man en kinderen hebt om je af te leiden, zal je geen tijd meer hebben om ziek te zijn en er ook geen nood aan hebben om aandacht te zoeken op deze negatieve manier! Maar je moet wel willen gelukkig zijn en stoppen met wentelen in zelfmedelijden!"

Ik zou haar willen confronteren, en vragen: "Wat doe ik dan verkeerd?"
Want ik bén gelukkig - met mijn man en met mijn kind en met mijn familie en met mijn creativiteit en ja soms zelfs met mezelf!
Ik ben niét blij met Het Lijf, en dat lijkt me niet zo abnormaal na 20 jaren pijn... Is dat zelfmedelijden?
Het gezinsgeluk en de drukte die in huis hangt, hebben me niet 'genezen'; dus wat doe ik dan verkeerd???

Elke dag ben ik bezig met 'niet verdrinken': watertrappelen, de mooie dingen rond me proberen zien, zelfs genieten van kleine momenten, soms hopen dat ik ooit de kant zal bereiken, een beetje zwemmen als Het Lijf even zijn grip verslapt.
Maar elke dag eindigt met een groot gevoel van wanhoop: ondanks 't feit dat ik niet heb opgegeven en dat ik heb genoten van kleine dingen en dat ik het beste heb gemaakt van wat de dag bracht, mag ik niet uit het water. Ik word kopje onder geduwd door extra pijn, door uitputting, door grote zorgen over Het Lijf dat weer nieuwe straffen bedenkt...

Ik vertik het om te verdrinken! Ik zie teveel mensen te graag om onder het wateroppervlak te verdwijnen. Ik wil mijn angsten aanpakken om meer vrijheid te krijgen. Ik geniet teveel van de creativiteit die uit mijn handen vloeit en in mijn hoofd droomt.

Maar wat als ik te moe ben om te blijven trappelen??? Wat als Het Lijf blijft weigeren om mij de kant te helpen bereiken en uit het water te komen? Wat als de pijn alles overneemt zodat ik geen andere optie heb dan verdrinken?

Het kàn toch niet de bedoeling zijn dat elke dag zo'n uitputtingsslag is op je 36ste?
Ik ben moe...

En soms ben ik mezelf beu!
Dat ik blijf hopen dat er ooit afspraken voor toffe dingen in de agenda zullen staan, waar nu alle medische en therapeutische lapmiddelen een plek hebben opgeëist.
Dat ik blijf dromen dat ik centjes kan verdienen met mijn creatieve kantje ipv een hele ziekte-uitkering te laten opsouperen door bovenstaande lapmiddelen en bijkomende apotheekkosten.
Dat ik blijf geloven dat gelukkig zijn gewoon mag zonder ervoor gestraft te worden met meer pijn en meer vermoeidheid.
Koppige trien!

(en ach, het hoeven niet altijd 'happy pictures' te zijn, ook dat is een deel van het koppige karakter)

6 opmerkingen:

Zinzia zei

jij doet niets verkeerd.
"je doet niet genoeg je best, anders zou je wel beter zijn", dat zijn sprookjes, mythes van mensen die zelf nooit iets hebben meegemaakt.
Laat je dit zeker nooit wijsmaken.
Het is niet jouw schuld.

Sokssawat zei

idd, je doet niets verkeerd; je geeft alles wat je kunt. Hoe kan iemand zo oordelen? Teveel (sprookjes-)boeken gelezen. Inderdaad, ben het met Zinzia eens, laat je dit zeker nooit wijsmaken.

Het is pure koppigheid (ik noem het karakter) dat jij niet onder water verdwijnt. Moed. Kracht. Dat is het! Je bent een SuperMens!

Isis zei

Heel goed uitgelegd, dit.

Die madam verdient het niet om dokter te zijn. Ze heeft al zeker geen "roeping" in mijn boekske.

Nogamaals moet ik vaststellen dat onze samenleving totaal geen idee heeft van wat chronische pijn, of gewoon chronisch ziek zijn allemaal inhoudt. Tegenwoordig moet je meedraaien, presteren, anders tel je niet mee en krijg je zelf ook nog eens de schuld van je "falen". Er is geen plaats meer voor "anders" zijn.

Ik vind het ontzettend dapper dat je blijft drijven, in elk geval !

Reporter 17 zei

Mijn overwegingen zijn helemaal verwoordt door mijn voorgangers !

Reporter 17 zei

" VERWOORD "

Reporter 17 zei

Nog even de groetjes van Reporter 17 !