dromen van AVALON

Al wordt er weinig geblogd...

2010-06-12T13:31:00.002+01:00

... omwille van te ziek, teveel pijn, te weinig momenten buiten de kerker: de nieuwe blog!
Stiekem hoop ik op 'minder ziek, minder pijn, en meer vrije momenten', maar wat Het Lijf betreft, vrees ik dat een nieuw dieptepunt bereikt is en probeer ik vooral niet te verzuipen...

En dan plots is er een nieuwe blog in de maak... :-)

2010-05-23T18:40:00.003+01:00

Terwijl de hele familie aan 't feesten was (communiefeest van neef Stijn), heb ik mijn eenzame namiddagje thuis gespendeerd aan het maken van een nieuwe blog. Voorlopig is de link enkel op vraag, tot het hele ding in orde is en ik beslist heb of het weer een openbare blog wordt of niet. Alleszins: oeps, blogland is me nog niet kwijt... ;-)

En dan plots is het afgelopen :-(

2010-05-22T11:23:00.003+01:00

Ik kan geen foto's meer op Blogger plaatsen, omdat mijn upload-capaciteit is overschreden... En dan plots is het dus afgelopen met bloggen, tenzij ik geld ga neertellen om hier foto's te mogen plaatsen, wat ik niet van plan ben...

Alternatieven zijn welkom, als iemand een oplossing kent. Zoniet zal de blog hier stoppen...

Ouderschap

2010-05-22T11:06:00.008+01:00

Mama geniet van Moederdag: mogen uitslapen en kadootjes op bed gebracht krijgen...

Papa geniet van z'n papa's kindje: samen in de zetel kijken naar de diertjes op tv...

Soms is mama/papa zijn gewoon mooi...

Speeltuinen met diertjes = dubbel genieten!

2010-05-11T09:52:00.033+01:00

(Nog wat verlate april-foto's, met mooier weer dan nu dus)

Een zondagmiddag, eerst een hapje eten in de Gabber, daarna spelen en relaxen...
Maar Sarah wil in de binnenspeeltuin en papa en mama beslissen dat dàt enkel is voor regenweer, dus probeert ze enkele reacties uit om dan omgekocht te worden met... :-)

Zoals altijd is het daarna tijd om buiten de zwanen en geiten wat brood te geven van ons middagmaal binnen...

"Mama, ik kan de baby voelen!" Onze kleine dierenvroedvrouw is elke keer in de wolken als het kleine-geitjes-tijd is...

En meneer de pauw, die wil ook weer indruk maken op mama, omdat hij ondertussen wel weet dat hij haar favoriet is!

Een zaterdagnamiddag: ventje wil gaan vissen in de vijver van de Halve Maan in Diest - moeke, vake, Sarah en ik gaan mee omdat het zo'n mooi weer is.

Moeke en ik zitten op een bankje wat te rusten, en dan zie ik plots mijn dochter...

"Sarah, wat doe jij daar nu???"

"Met mijn ogen dicht, en mijn kop in 't zand, geeft dat mooie kleurtjes binnenin!"

Ach, wie ben ik om dit gek te vinden? :-)))

Nog een vluggertje in de Gabber, met een stralend zonnetje in ons kielzog! Wat zullen wij dit plekje missen als de speeltuin effectief zal sluiten... :-(

Dus we genieten nog zoveel mogelijk, dicht bij huis!

En die dochter van ons, dat is doodgewoon het mooiste meisje op de aardbol, dat kàn gewoon niet anders! :-)

Aandenken aan een creatieve ziel...

2010-05-09T00:11:00.003+01:00

Geen idee hoe oud ik was, toen mijn nieuwjaarscentjes voor één keer niet gewoon in mijn hand werden gestopt maar in dit houten kistje zaten... Lagere school, dus al zeker 25 jaren gaat het met me mee. Mijn peter was een creatieve man en zijn passie lag in hout. Hij maakte sierlijke trappen en andere houten prachtdingen, en voor zijn metekind een ronde houten kistje. Dat stond ooit op mijn boekenkast in de kamer die ik met mijn zus deelde, het ging mee op internaat en daarna opnieuw naar huis, het verhuisde toen ik alleen ging wonen en het kreeg daar opnieuw een plekje op tussen de boeken, weer een verhuis naar het appartement en naar de ruwhouten secrétaire die ik kreeg van de man van mijn leven, en uiteindelijk mocht het daar opnieuw staan wanneer we naar dit huisje kwamen met ons drietjes. Het kistje had altijd al een ereplaats, maar nu wordt het extra gekoesterd - want er hangt een waas van gemis maar ook van mooie herinneringen rond...

Ik weet niet of ik geloof, maar ergens troost ik me wel met de gedachte dat nonkel Krol nu geniet van het maken van trappen naar de hemelpoort. Ongetwijfeld maakt hij mooie dingen uit hout terwijl hij wacht op degenen die achtergebleven zijn...

Ik mis mijn peter, maar hij moet nu niet meer lijden en hij kan weer doen wat hij graag deed, of dat hoop ik dan...

Watertrappelen...

2010-05-08T23:13:00.004+01:00

De weken zijn gevuld met afspraken: huisarts, specialist, tandarts, kiné, psychiater, thuiszorg, groepstherapie,...
De centen gaan naar diezelfde mensen, en naar keer op keer een torenhoge rekening bij de apotheek...
Tussendoor zijn er zorgen bij elke ademhaling, bij elke hap, bij elke stap...
Wat zal het volgende zijn? De 4de migraine-aanval van de maand, maag en darmen die in staking gaan, een zoveelste virus dat de wankele immuniteit doet wanhopen, pijn in nek of rug of bekken of grote teen, te moe om van de zetel naar de tafel te geraken, of gewoon een combinatie van 'all of the above'?

20 jaren geleden werd ik in het diepe gegooid met de boodschap: zwemmen of verdrinken!
1.000x wilde ik stoppen met proberen, om het water boven mijn hoofd te laten winnen en eindelijk rust te krijgen...
1.000x begon ik toch weer te zwemmen, tegen de stroom in...
Te bang om dood te gaan? Te koppig om op te geven? Of gewoon een marionet van een wrede poppenspeler aan de kant van het zwembad?

Vandaag maak ik de rekening, zoals elke dag opnieuw: Het Lijf is op, het watertrappelen put me uit, en zwemmen lukt niet meer...
Hoewel de depressie zijn wurggreep heeft gelost en ik de dagen beter kan dragen, hoewel de balast minder zwaar op me weegt dan een jaar geleden, hoewel ik elke dag wel 10 kleine dingen kan vinden om van te genieten en dat ook doe, hoewel ik weer durf dromen van een leven en zelfs plannen maak... toch bereik ik nooit de andere kant, toch mag ik nooit even uit het water...
Omwille van Het Lijf!
Elke positieve gedachte lijkt bestraft te worden met extra pijn, met extra zorgen, met extra verlies...
Dat is geen pessimisme, dat is gewoon een feit!

Ooit was er een psychiater - eentje van de "CVS zit in je hoofd"-soort - die me zei: "Als je gelukkig bent, zal je geen pijn en vermoeidheid meer voelen! Als je een man en kinderen hebt om je af te leiden, zal je geen tijd meer hebben om ziek te zijn en er ook geen nood aan hebben om aandacht te zoeken op deze negatieve manier! Maar je moet wel willen gelukkig zijn en stoppen met wentelen in zelfmedelijden!"

Ik zou haar willen confronteren, en vragen: "Wat doe ik dan verkeerd?"
Want ik bén gelukkig - met mijn man en met mijn kind en met mijn familie en met mijn creativiteit en ja soms zelfs met mezelf!
Ik ben niét blij met Het Lijf, en dat lijkt me niet zo abnormaal na 20 jaren pijn... Is dat zelfmedelijden?
Het gezinsgeluk en de drukte die in huis hangt, hebben me niet 'genezen'; dus wat doe ik dan verkeerd???

Elke dag ben ik bezig met 'niet verdrinken': watertrappelen, de mooie dingen rond me proberen zien, zelfs genieten van kleine momenten, soms hopen dat ik ooit de kant zal bereiken, een beetje zwemmen als Het Lijf even zijn grip verslapt.
Maar elke dag eindigt met een groot gevoel van wanhoop: ondanks 't feit dat ik niet heb opgegeven en dat ik heb genoten van kleine dingen en dat ik het beste heb gemaakt van wat de dag bracht, mag ik niet uit het water. Ik word kopje onder geduwd door extra pijn, door uitputting, door grote zorgen over Het Lijf dat weer nieuwe straffen bedenkt...

Ik vertik het om te verdrinken! Ik zie teveel mensen te graag om onder het wateroppervlak te verdwijnen. Ik wil mijn angsten aanpakken om meer vrijheid te krijgen. Ik geniet teveel van de creativiteit die uit mijn handen vloeit en in mijn hoofd droomt.

Maar wat als ik te moe ben om te blijven trappelen??? Wat als Het Lijf blijft weigeren om mij de kant te helpen bereiken en uit het water te komen? Wat als de pijn alles overneemt zodat ik geen andere optie heb dan verdrinken?

Het kàn toch niet de bedoeling zijn dat elke dag zo'n uitputtingsslag is op je 36ste?
Ik ben moe...

En soms ben ik mezelf beu!
Dat ik blijf hopen dat er ooit afspraken voor toffe dingen in de agenda zullen staan, waar nu alle medische en therapeutische lapmiddelen een plek hebben opgeëist.
Dat ik blijf dromen dat ik centjes kan verdienen met mijn creatieve kantje ipv een hele ziekte-uitkering te laten opsouperen door bovenstaande lapmiddelen en bijkomende apotheekkosten.
Dat ik blijf geloven dat gelukkig zijn gewoon mag zonder ervoor gestraft te worden met meer pijn en meer vermoeidheid.
Koppige trien!

(en ach, het hoeven niet altijd 'happy pictures' te zijn, ook dat is een deel van het koppige karakter)

Lente in de wijk

2010-05-08T11:11:00.024+01:00

April was een pràchtige maand, zongewijs, en Sarah woonde weer buiten ipv binnen.

Spelen in de tuin,

bellenblazen,

rolschaatsen op straat voor de deur,

een stiekem afspraakje met Het Lief,

afscheid is daarna zwaar,

dan maar de aap uithangen - letterlijk,

nieuw gebruik van de wasmand van mama,

dagdromen,

en samen met het buurmeisje wachten op een snoepje :-)

Puur genieten, en toch gewoon thuis!

hANdgemaakte rokjes zijn de beste!

2010-05-08T11:04:00.006+01:00

Need I say more? :-)

MBOY enzo

2010-05-08T10:12:00.020+01:00

Rond Pasen kregen we een groot pakket uit Amerika, van mijn US-zusje Kati, gevuld met 2 MBOYs (MBOY=MagicBallOfYarn) en héél veel Reese's chocolade-met-pindakaas (mijn niet-in-België-te-verkrijgen verslaving) in alle soorten. Eén MBOY voor Sarah, die ondertussen ook kan breien maar wat langer zal doen over haar project - ze breit een roze hondje om te beginnen, met wat hulp van mama uiteraard. En één MBOY voor mij, die ondertussen helemaal ontbonden en opgebreid is!

Dit leuke katoenen tasje is het eindresultaat, en boven en onder zie je de verborgen kadootjes die ik geleidelijk tijdens het breien mocht tegenkomen...

Natuurlijk werd er nog meer gebreid: enerzijds aan mijn Expectation - die ondertussen het einde echt nadert met +400 steken - en anderzijds baby-kadootjes (nog niet allemaal toonbaar wegens nog niet kado gegeven).

En toen kreeg ik een vraag van een vriendin-fotografe: of ik een newborn mutsje kon breien in hele dikke wol, voor een fotoreportage-examen. Enthousiast ging ik op zoek naar het perfecte wolletje in mijn stash, en na een dag was het mutsje een feit.

Het verhaal kreeg een vervolg, want een tweeling diende zich aan voor de eventuele reportage, dus een tweede bijna-identiek mutsje werd uit de naalden geschud...

Ondertussen had ik het nieuwe virus te pakken: breien + fotografie! Online vond ik voorbeeldjes van gebreide rekwisieten, en in de resterende wol zag ik een hangmatje - de fotografe was meteen geïnteresseerd, en dus werd ook dat idee uitgewerkt...

Het ding kan multifunctioneel gebruikt worden als cocon en dekentje en... Dus ik kijk nu uit naar de eerste 'professionele' foto's van een baby met gebreide rekwisieten, spannend!

De allerlaatste wol toverde ik om in een pinnemutsje dat ik misschien ooit zélf kan gebruiken in combinatie met mijn fotografie-dromen...

Om te eindigen: mijn dochter kreeg deze week weer 2 hANdgemaakte rokjes toegestuurd, maar deze keer waren ze vergezeld van 2 bolletjes wol. Samen met de vraag om die te veranderen in een Poppy muts. En zo geschiedde:

Dit was trouwens Poppy nr.7 en nee ik ben het nog niet beu, ik blijf het een heerlijk patroon vinden...

Genoeg gebrei gezien? Dan ga ik maar wat verder breien ipv bloggen ;-)

Oh ja, er wordt nog gebreid, niet zoveel als ik zou willen maar genoeg voor...

2010-04-22T17:41:00.011Z

... enkele fotootjes!

De Poppy-muts vermenigvuldigt zichzelf: deze grijsblauwe was een verjaardagskadootje voor een lieve vriendin, de helblauwe-met-een-beetje-groen is een fleurig exemplaar voor... mezelf, en de bruine met mooiste-bloem-tot-nu-toe (volgens mijn bescheiden mening) was er eentje op bestelling...

Er waren zware dagen, en dan wordt er - àls er al gebreid wordt - enkel gewerkt aan het Knitherapy-lappendeken. Twee nieuwe lapjes zijn een feit: 3 uiltjes voor het ene en een honingraatmotief voor het andere...

En dan... Eindelijk heb ik de moed teruggevonden voor een droom van een patroon: Expectation! Lang leve de pràchtige patronen van Dutch Knitting Design! Graag zou ik binnen de maand april - eventueel ook nog mei (wegens mega-project) - deze shawl gebreid krijgen voor mezelf...

Er is nog meer, want 2 baby'tjes wachten nog op een kraamkadootje: de ene jongen, Juul, is gisteren op de wereld gekomen en mag zijn gebreide MorganMagic-item gauw in de bus verwachten; de 2de uk zit nog veilig in zijn baby-huisje en maar goed ook want zijn kadootjes (meervoud wegens goed vriendinneke waar ik een volledig set voor wilde breien) zijn nog niet helemaal klaar!

Van mijn Amerikaanse 'zus' Kati kregen Sarah en ik allebei een MBOY (= Magic Ball Of Yarn) kado, en ook daar zij wij beiden aan begonnen: Sarah breit een roze hond met de hare en is euforisch wanneer een geschenkje komt piepen, ik maak een fuchsia tas voor mezelf en ben ondertussen al de trotse eigenaar van de mooiste schapenknoopjes ooit! Onze creaties en de verborgen pleziertjes erin krijgen achteraf gewoon een eigen topic, dus voorlopig mogen jullie daarvoor je geduld nog wat oefenen... ;-)

En nu ga ik een beetje... breien! Of wat had je dan gedacht?

Vakantie-uitjes met ons drietjes :-)

2010-04-22T16:10:00.030Z

Sarah had een leuke boerderij-vakantie bij mijn zus en haar kroost, maar we hebben ook als gezinnetje toch enkele ontsnappingspogingen ondernomen - in de buurt, zolang er maar natuur en speelplezier is, veel hebben wij drietjes niet nodig om te genieten...

Een namiddagje Halve Maan in Diest:

Een zondagmiddagje Gabber in Testelt:

(met eerst een voorproefje van Sarah die haar zin probeert te krijgen...)

Verder nog een ijsje eten in Averbode, in de tuin werken/spelen, en buurkindjes op bezoek, dus uiteindelijk had Sarah wel een leuke vakantie, me dunkt...

Boerinnetje Sarah geniet...

2010-04-15T22:13:00.004Z

Sarah vertrok gisterenmiddag naar haar meter, tante Hilde, op de boerderij waar ook nonkel Gust, nichtjes Tine (13) en Hanne (11), neefje Stijn (12), hond Tinka, een heleboel geitjes, en héél veel varkens wonen. Tijd voor enkele rustdagen voor zieke/oververmoeide mama, als alles goed gaat blijft ons meisje zelfs tot zondag logeren, en dankzij de foto's die mijn zusje doormailt, weet ik dat Sarah geniet!

's Avonds een verhaaltje voor het slapengaan nadat de nichtjes Sarah ook klaargemaakt hebben voor bedtijd...

Mooi weer betekent dat de onthaalkindjes van mijn zus mee buiten genomen worden, en nu zat er een grotere meid bij in de kar die getrokken werd door gelegenheidsezeltje Stijn...

Oh ja, en toevallig is het geitjestijd: 8 baby-geitjes van een week of 2 weken oud!!! Eentje wordt met de fles grootgebracht, en volgens tante Hilde is Sarah niet weg te slaan uit de geitenweide, waarom verbaast me dat niet?

Ik mis mijn meisje, het is veel te stil in huis, Fee loopt miauwend rond op zoek naar haar vriendinneke en slaapt in Sarah's kamer om er toch dichtbij te zijn, ook papa loopt soms een beetje verloren; maar we weten dat onze dochter enkele geweldig fijne dagen beleeft op de boerderij, dat ze alle aandacht krijgt van haar nichtjes en neefje en tante en nonkel, dat ze geniet van de diertjes en de natuur en de modder en de vrijheid, en dat ze ons - heel stiekem - ook wel een beetje mist maar dat het haar niet tegenhoudt om alle ervaringen op te drinken...

Mama crasht, papa werkt de tuin een beetje bij na zijn werkuren, Fee vraagt wat meer aandacht van ons, we hebben wat extra tijd voor mekaar, dus het is goed zo... :-)

Een kind geniet, ondanks mama's verdriet...

2010-04-09T11:24:00.019Z

's Nachts was mama heel even een paasklok...

's Morgens was Sarah een vat vol energie, op zoek naar paaseitjes en dolblij met haar nieuwe rolschaatsen!

De grote nichtjes, Tine (13) en Hanne (11) waren na de noen ook bij moeke en vake op bezoek, en hielpen Sarah met het leren rolschaatsen - na een namiddagje oefenen, lukte het al aardig om vooruit te komen, en veel vallen was er zelfs niet bij...

Wat wil zo'n kind nog meer, dan verwend worden door de paasklokken en omringd worden door de helpende handen van 2 lieve nichtjes?

Concentratie...

2010-04-09T11:20:00.001Z

Rouw / Rauw

2010-04-07T20:05:00.002Z

Het leven gaat - heel even - niet verder.

Na een paar hectische dagen van dubbele gevoelens - verdriet versus feest / verlies versus vakantie - is er nu de wankele toren die instort...

Slaap zacht, nonkel Krol...

2010-04-03T09:00:00.002Z

Vanmorgen is mijn peter, omringd door zijn vrouw, kinderen en kleinkinderen, ingeslapen... Hij is nu hopelijk op een betere plek: zonder pijn, zonder aftakeling...
:-(

Het verdriet is voor zijn gezin, voor mijn ouders, voor ons...
Maar weten dat hij niet meer moet lijden, is een grote troost...

Maar vandaag...

2010-04-01T09:16:00.002Z

... is een trieste dag :-(

Vannacht kreeg ik telefoon: mijn peter - mijn vaders enige overlevende broer en vroegere voogd toen zijn ouders op enkele maanden tijd beiden stierven - is naar het ziekenhuis gebracht en de dokter geeft weinig hoop dat hij het zal halen...
Een tiental jaren geleden moesten we al afscheid van hem nemen, toen hij verdween in de hel van de dementie - hij (her)kent niemand meer, hij is er nog maar toch is hij weg, hij heeft nooit geweten (dénk ik) dat ik mama geworden ben van het mooiste meisje van de hele wereld...
En nu wacht ik...
Is hij sterk genoeg om deze spoedopname te overleven? Of is het tijd om nu ook lijfelijk van de wereld te verdwijnen?
Ik wacht en ik ween...

Op een doordeweekse maandag...

2010-04-01T08:38:00.013Z

... brachten we Sarah en enkele klasgenootjes naar de Halve Maan in Diest voor de Kippenklas. Terwijl de kleuters leerden over de kip en het ei, hadden wij anderhalf uurtje om te wandelen binnen het domein, en gelukkig bleef (ondanks de donkere dreigende lucht) de regen over... Mijn nieuwe fototoestel mocht uiteraard mee op stap!

Nu volgt een 'filmpje' voor de lezers met het betere oog: zoek de reiger op elke foto...

Het was berekoud, ik was doodmoe want de nachten zijn kort (qua slaap) en de dagen zijn lang en druk en stressig, maar het was toch een beetje genieten...

Kiltie!

2010-04-01T07:32:00.004Z

Er was een speciaal wolletje in mijn handen gevallen (katoen+linnen) dat riep: ROK! En toen viel mijn oog op de Kiltie...

10 bollen en bijna een jaar later, had ik gisteren dit (nog niet geblockte/afgewerkte) exemplaar in handen...

Na een frustrerende zoektocht naar de perfecte taille-afwerking om de rok te doen passen, ben ik nu de trotse eigenaar van een heerlijk zittende, frisse (dankzij het linnen in de wol) rok voor de lente!

Ik zoek nog het perfecte bovenstuk en dan ben ik klaar voor Pasen...

Maar het is vooral heerlijk om dat eindeloze breiwerk van saaie tricot (onderaan zéér lange toeren uiteraard) omgetoverd te zien in een comfortabele mooie rok!

Canon EOS 1000D

2010-03-25T08:47:00.016Z

Zo'n foto's wil ik meer nemen, met mijn nieuwe fototoestel, maar dan zal ik eerst mijn boekje maar eens gaan bestuderen zodat ik er deftig mee kan werken want dit is maar een probeerseltje...

Nu ben ik vooral aan 't wennen aan de grootte en manier van fotograferen, wat een aanpassing als je enkel een klein oud ding gewend bent...
Met de opbouw van Sarah's speeltoren had ik alleszins de kans om wat foto's te nemen in de tuin, een deel bij valavond, de anderen zijn van woensdagnamiddag toen bleek dat mijn zieke meisje door 't ergste heen was.

(Sarah zingt een aria voor papa? Ze méént het alleszins heel erg, me dunkt! :-))

Neen, 't was geen Oranje Boven gisteren. Maar Sarah wou haar favoriete trui aan om buiten te spelen, en met de oorontsteking moest ze ook een muts op van mama dus waarom niet die van dezelfde wol werd gemaakt, en uiteraard past daar geen roze broek bij dus kozen we voor een knaloranje outfit... LOL!

(Trouwens: wie doet het haar na om aan 1 hand aan de klimmuur te hangen tot mama op haar gemakske een foto heeft genomen?)

Nog veel oefening nodig, met de nieuwe camera, maar ik vermoed dat dàt geen probleem zal zijn met zo'n dochter in huis, met een brei-verslaving, met een leven op den boerenbuiten...

Poppy!

2010-03-24T16:09:00.012Z

En plots was er een nieuwe verslaving!
Het begon met een roze Poppy muts voor mijn dochter - omdat ik het patroon echt eens wou uitproberen en omdat ik die ene mooie bol wol al zolang had liggen dat dit het ideale patroon ervoor was.
Toen wou ik meteen ook een Poppy maken voor mijn metekindje, zij is eerder een stijlvolle tiener en dus koos ik voor een sober grijs met een heerlijk blauwe toets.
Het patroon gaat van baby tot tiener, maar ik wilde zo'n mooie jaren'20-stijl (charleston?) muts zelf ook wel ooit bezitten, en ik bleek niet alleen. De maakster van de hANdgemaakte kadootjes was ook meteen verkocht aan dit model muts en zij is uiteindelijk mijn proefkonijn geworden voor een volwassen-versie van Poppy.
U ziet ze op een rij in de tuin (met het nieuwe fototoestel genomen), en de roze Poppy wordt geshowd door dochterlief (nog met het oude ding wegens foto's eerder gemaakt)...

De mutsen zitten trouwens héérlijk! Sarah bevestigt me dit, en de volwassen-versie past ook perfect voor mezelf en zit inderdaad heel erg comfortabel op je hoofd...

Jàhàààààà ik weet het: de lente is in 't land! Wat zit ik nu mutsen te breien??? Tja, er zijn geen regels in de wereld van een breimonster :p

Ik plan trouwens nog minstens 3 Poppy-mutsen de volgende weken en denk dat dit model me zal blijven achtervolgen. Deze 3 exemplaren werden op 1 week tijd gebreid tesamen, 't is een supervlug patroontje...

Een week later...

2010-03-24T15:28:00.018Z

... is er vanalles de revue gepasseerd. Maar de week was te druk en de blogger was te moe om dingen geblogd te krijgen.

... heeft dochterlief gekleurd, getekend en geknutseld ten voordele van een jarige meter en peter.

... hebben Sarah en mama veel geknuffeld en gegiecheld, omdat de zieke/uitgeputte mama nogal veel zeteltijd nodig had.

... is het allereerste Averbode-ijsje van het jaar een feit!

... weet Het Lief dat Sarah géén excuses aanvaardt en dat hij dus beter niks mispeutert als hij boze telefoontjes wil vermijden. Het hANdgemaakte zwierrokje van vorige lente/zomer werd bij deze ook getest om te zien of het nog een lente/zomer mee kon.

... heeft Fee zich mijn bed toegeëigend en bevindt zich aan mijn voeteneind al bijna een blijvend voorgevormd poezennestje.

... heeft Sarah het breien nu écht onder de knie! De eerste solo-naald is een feit: zondag breide mijn meisje van 5 helemaal alleen elk steekje van een naald rechte's van haar poppensjaal!

... is er een nieuwe aanbouw in de tuin en werkte papa urenlang door om het hele ding klaar te krijgen voor een toffe speellente voor Sarah.

... is het verjaardagskado van januari eindelijk verzilverd en ben ik de trotse eigenaar van dit nieuwe fototoestel met extra's! (voorgaande en volgende foto's zijn nog genomen met het oude ding, maar de volgende blogpost zal hopelijk voorzien zijn van 'nieuwe' foto's)

... zijn Sarah en ik weer verwend geweest met hANdgemaakte kadootjes! Een piramide-tasje voor kleine brei-projectjes voor mezelf, en een nieuw plooirokje (op de groei voorlopig) voor de dochter des huizes. Schoon hè!!!!! Fijn toch, zo'n creatieve en handige vriendinnekes!

Voilà, u bent weer mee!

Misschien nog vermelden dat:

- Het Lijf beslist heeft om dit nieuwe bereikte niveau van vermoeidheid/uitputting aan te houden zodat ik dus geen dag meer kan overleven zonder enkele uurtjes slaap tussendoor;

- de pijn ook hoogtes aanhoudt waar ik me moeilijk mee kan verzoenen omdat die me uit de broodnodige slaap houdt, en vooral bekken en onderrug en benen me al te vaak de hel doen zien;

- dochterlief op dit eigenste moment last heeft van oortjes en longen en keel, en een dag en nacht van hoge koorts achter de rug heeft, en wij dat niét gewoon zijn van ons gezonde buitenmeisje;

- ook mijn ventje een week ziek thuis is geweest en nog steeds vecht tegen oververmoeidheid en virusjes;

- het dus heel moeilijk is om de moed niét te laten zakken, maar we dat samen toch blijven proberen, met dank aan de vele steun van mijn ouders en familie en therapeuten en dokters en...

Kan de dag nog mooier beginnen?

2010-03-17T08:35:00.006Z

Gisteren was een nieuw dieptepunt in de aanvaarding van Het Lijf, en vannacht was de laatste gedachte: doodgaan lijkt meer aanvaardbaar dan morgen weer te moeten wakker worden - zo moe, zo ongelooflijk doodmoe, dat elke ademhaling teveel was gevraagd...

Maar dan word je gewekt door het vrolijke stemmetje van een meisje van 5 dat de gordijnen opent en de lente binnenlaat. Als zij enthousiast naar school is vertrokken met haar fiets en met haar moeke, begin je toch weer aan de dag. Door de ramen open te gooien boven in de slaapkamers, door een wasje in 't machien te smijten, door een kattewasje en lekker comfortabele kleren, door te denken: misschien kan de zon de batterijtjes vandaag toch weer een béétje opladen...

Fee heeft niets liever dan dat je even mee naar buiten komt, want met twee is zoveel leuker dan alleen. Dus nam ik ons harige vriendinnetje even mee de tuin in, zette haar op de afsluiting, zag de blauwe lucht achter haar en wilde daar meteen een foto van omdat het zo'n mooi zicht was...

Nee, ik kan me geen mooier begin van de dag bedenken! Tenminste... niet met het lijf en leven dat me werd gegeven...

Maar... nog even over gisteren:

Weken geleden al schreef ik me in voor een info-sessie van de CM over "Kinderen opvoeden als je chronisch ziek bent". Moeke ging graag met me mee, als chauffeur maar ook als geïnteresseerde moeder en ziekenzorgvoorzitster. En gisteren was het dan zo ver: ik keek op tegen de (voor mij) lange autorit en vermoeiende namiddag, maar ik wou écht wel gaan horen of er iets te leren was voor me.

Het lukte om er te geraken, om de namiddag vol te houden, en om weer thuis te geraken; maar de prijs was hoog - te hoog!

Na 3 min. in de auto werd ik wagenziek - een fijn kadootje van dit lijf dat samenhangt met chronische migraine - en we moesten halverwege de 30km een plas- en rustpauze inlassen.

De stoelen waren hard en weinig comfortabel en dus was de pijn in onderrug en bekken tijdens de pauze, na een uurtje, al niet meer te harden.

De psychologe in kwestie had wel wat nuttige dingen te vertellen maar was héél star van uitgangspunt, behoorlijk ouderwets van ideeën en volledig onwetend wat betreft chronisch ziek zijn of chronische pijn en wat dat betekent in een leven als mama. Ik werd eerder neerslachtig door te luisteren naar haar algemene ideetjes die praktisch onhaalbaar zijn voor een mama die altijd moe is...

De terugrit was een hel! Waarom doet een ziekenfonds zo'n informatie-sessie stoppen net op het moment dat de spits vanuit Leuven in volle gang is? Alweer was ik na enkele minuten wagenziek maar deze keer duurde de rit dan ook nog eens dubbel zo lang door de file's...

Doodmoe was ik toen ik thuiskwam. Meer dood dan moe...

Huilen van de pijn, huilen van vermoeidheid, en vooral nooit meer willen wakker worden...

Was die namiddag dit allemaal waard? Enerzijds absoluut niet, want de confrontatie met Het Falende Lijf was enorm groot en ik zag het 'opvoeden van mijn kind als chronisch zieke' helemaal niet meer zitten...

Maar nu - de dag nadien - probeer ik toch maar weer te denken wat ik er wél aan had: de onvoorwaardelijke steun van mijn moeke en de fijne babbels die we onderweg hadden ondanks alles, de overwinning van er toch naartoe te gaan ondanks alles, het besef dat ik echt wel een prachtige familie heb ondanks alles, weten dat ik - in tegenstelling tot andere mama's die ik daar hoorde - er nooit alleen voor sta.

Het is gewoon zo enorm deprimerend om te voelen hoe mijn lijf steeds meer grenzen stelt en hoe geïsoleerd ik daardoor geraak, als een auto-rit van 30km al quasi onmogelijk wordt. Hoe één namiddagje Het Lijf letterlijk sloopt...

Ik ben doodmoe van zo moe te zijn, van de constante strijd om de gewone dingen te kunnen doen waar anderen niet eens bij stilstaan, van het onophoudelijk geconfronteerd worden met pijn en uitputting bij elke ademhaling van elke dag...

Gelukkig kan ik nog genieten van de kat die haar wereld bekijkt van bovenop haar troon met de helderblauwe hemel op de achtergrond...

Want als dàt verdwijnt, verdwijnt alles...

Wilde haren en zwierende lentekriebels!

2010-03-16T09:24:00.015Z

Een woensdagnamiddag met een stralende zon en helderblauwe lucht? Sarah is de wereld te rijk! Van rond de noen tot na 17h kwam ze enkel binnen om te plassen of te drinken, en verder 'woonde' ze in haar tuin...

Klimmen en schommelen! Nog geen seconde hebben we spijt gehad van haar vorige verjaardagskado in hout... Tegen de paasvakantie krijgt ons meisje trouwens een uitbreiding van haar paradijs: een toren met trap en klimwand en glijbaan! Gewoon omdat ze het verdient, gewoon omdat die tuin haar kleine wereld is, gewoon omdat we zo samen hopelijk vele uurtjes in de tuin zullen kunnen doorbrengen, gewoon omdat een depri mama soms zotte dingen doet...
Maar voorlopig schommelt Sarah zo hoog mogelijk om de hemel te kunnen aanraken!

Oh ja, naast ons Fee hebben we ook continu andere 'huis'dieren, maar gelukkig mag de vogelkooi (ahum, heel erg gesloten is dat ding niet voor de bewoners, maar het is de intentie die telt) buiten blijven... Sarah vangt elke dag slakken en brengt ze naar hun nieuwe thuis...

Hadden jullie ons aapje trouwens al ontmoet?

Zie je nu waarom mama niks mee de tuin in moet nemen om te doen (breitje of boekje)? Ik geniet van mijn genietende dochter!

Lentefee(st)!

2010-03-16T08:57:00.013Z

Vorige woensdag kregen we - ondanks de kou - al een heerlijk voorsmaakje van de lente in onze tuin! Ik kon niet anders dan continu omhoog kijken naar die hemelsblauwe wolkenloze hemel boven ons hoofd...
Meer dan een jaar wonen we hier, en ik mag met zekerheid zeggen dat de lente mijn favoriete seizoen is in dit huisje met tuintje. Want achter ons huis is een heerlijk hoekje waar geen wind kan komen en waar ik dus van die eerste zon kan zitten genieten als in een micro-klimaat! Terwijl Sarah speelt en terwijl Fee ook de lentekriebels hun gang laat gaan...

Wat doet een mens als 't zonneke komt piepen en de energie weer voorzichtig door de aderen begint te stromen?Plan(n/t)en!!!

Ik heb geen groene vingers, integendeel zelfs, maar ik wilde deze lente absoluut viooltjes; en dus kochten we dit weekend viooltjes. Voor ons huis maakte ik een lente-trapje, zodat thuiskomen een beetje wordt zoals dat voorzichtige zonnetje...

Zo doet de lente kalmpjesaan haar intrede ten huize Morgan...

Zo vecht een vrouw tegen de depressie die meer en meer terrein probeert te winnen, met de steun van een sterk leger: man en kind en kat en zon en hemel en zelfs een teer viooltje...

Breitjes, haakjes en kadootjes

2010-03-08T16:24:00.012Z

Gisteren genoot ik van mijn dochter: ik vind het zo fijn om ernaar te kijken, en nog meer als ze een ding draagt dat ik gebreid heb...

Ik haakte al een 6-tal bladwijzers recentelijk, kadootjes voor mensjes die het stuk voor stuk verdienden om gewoon eens een klein verrassingske in de bus te krijgen. Deze, bijvoorbeeld, heeft nu een plekje in een boek of agenda van mijn huisdokter - als dank voor bijna 20j ongelooflijk goeie zorgen...

Tweedehands vond ik nog meer hoofden, en een kleine torso, die deed ik mezelf dan maar kado - ze staan nu mooi op de slaapkamer te wachten op eventuele breiwerkjes, maar ook kaal vind ik ze eigenlijk gewoon leuk...

Mijn Knitherapy lappendekentje kreeg een 12de lapje erbij! Tijd om eens een groepsfoto te maken: een stapel lapjes en ook eens mooi op een rij... Het ziet er al leuk uit eigenlijk, maar ik heb nog een 4-voud van dit aantal lapjes te gaan voor het deken een min of meer aanvaardbare grootte heeft...

Deze slaapmuts was oorspronkelijk voor een kleine jongen, maar de maat klopte van geen kanten en zodus eindigde ik met een tot-nog-toe-zonder-bestemming-slaapmuts in grijs-donkerblauwe katoen...

Dit slabbetje ging naar een kleine Hannah om haar en haar mama en gezinnetje al wat lentekriebels te geven!

Diezelfde mama stuurde Sarah en mij een bedankkadootje, voor de katoenen mutsjes en het slabbetje: heerlijke lente-groene sokkenwol, Hannah-geboortegeschenkjes, en stickers voor de dochter die meteen de roze fietshelm mochten sieren...

Momenteel werk ik aan een groot maart-project (elke maand probeer ik een groter breiwerk, liefst eentje dat al een eeuwigheid op de naalden staat, af te krijgen): een Kiltie-rok voor mezelf in linnen bruintinten. Daarnaast maak ik een geboorte-setje voor een Duffelse baby boy, en deel 1 is al klaar maar natuurlijk een verrassing. Sarah blijft mijn inspiratie en zo zette ik de afgelopen week een jurkje én een zomertopje op voor haar, ahum één ding tegelijk breien, het is niet zo mijn ding... :-)

Onze eigenste Pippi Langkous!

2010-03-08T16:03:00.005Z

De eerste zonnestraaltjes maakten haar helemààl gek, ook al was het nog berekoud...

CPH - the Saga continues

2010-03-08T15:48:00.009Z

Het was even wachten op de knopen die mijn Ravelry-vriendinnetje Fluzz vanuit Engeland verstuurd had, maar ze waren het wachten méér dan waard!!!!!

De prachtige knopen werden op de CPH genaaid en sindsdien ben ik de trotse eigenaar van een perfecte Central Park Hoodie! Dankzij de extra lange winter kan ik er nog veel geniet van hebben trouwens... Wat een heerlijk warm ding!!!!!!!

Sarah poseerde graag mee in onze tuin, in daglicht zegt zo'n breiwerkje toch altijd nét iets meer hè...

Er kwam een kleine reddingsactie aan te pas (Sarah was trouwens pisnijdig omdat papa rustig de tijd nam om een foto te nemen ipv haar gewoon te komen bevrijden LOL), maar verder was het een geslaagde foto-sessie.

Onder mijn zwarte mantel is het trouwens helemaal 'af': geen sjaal nodig met zo'n lekker warme CPH onderaan, en dat kleurtje steekt mooi af tegen het donkere van de jas hè...

Fee snapt niet helemaal dat ik het écht niet apprecieer dat ze haar nageltjes in mijn trui zet; anders al niet leuk, maar nu word ik lichtjes moorddadig als ze ergens blijft haken... :s

Verder: puur genieten, zo'n zelfgemaakt pronkstukje dat ook nog eens superdeluxe warm is op de koude maart-dagen!

CPH

2010-02-26T12:52:00.003Z

Voor de brei-leken: CPH = Central Park Hoodie

Ik viel op die felle fuchsia wol en kocht genoeg voor een groot project. Na heel wat wikken en wegen koos ik voor de CPH die al een eeuwigheid - sinds mijn toetreding tot Ravelry vermoed ik - op mijn brei-verlanglijstje stond. In november werden de eerste steekjes op de naalden gezet. Deze week werden de laatste steken gebreid en alle delen in mekaar genaaid en de draadjes ingestopt. Enkel de 6 knopen zijn nog onderweg, maar ik wilde mijn creatie toch al op 't net gooien, zodus een 'voorlopige' foto met enkel 1 voorlopige knoop bovenaan om 't ding dicht te houden... Maar eigenlijk feitelijk ben ik reuze-trots op deze cardigan met kap! Trouwens: heerlijk warm en zacht en comfortabel, ik ga dit héél veel dragen als knuffeltrui, denk ik...

(Later hopelijk betere en meer flatterende foto's van mijn CPH, als de knopen eraan staan en er meer tijd is voor het fijnere poseer-werk...)

June's Snuggle Blanket

2010-02-26T12:40:00.006Z

(foto's niet van mij natuurlijk, daar zowel June als het dekentje zich in Amerika bevinden, wel van haar mama Kati)

Herinner je je deze lapjes nog?

June1 en June2

June3 en June4

Zij reisden naar Engeland, alwaar ze door een andere creatieve dame toegevoegd werden aan het knuffeldekentje van enkele Knitherapy groepsleden. Er werd een zachte fleece tegengestikt, het dekentje werd verpakt en ging het vliegtuig op naar Amerika, alwaar het gisteren toekwam bij baby June en haar gezinnetje.

June is héél blij met haar knuffeldekentje dat met veel liefde en zachte wolletjes gebreid werd door enkele van haar mama's brei-vriendinnen!!!!!

Op deze foto draagt mijn Amerikaanse metekindje trouwens ook het Jip&Janneke hemdje dat ze van auntie Morgan kreeg een tijdje geleden... :-)

Heerlijk toch, hoe verenigde brei-krachten een baby en haar mama zo gelukkig kunnen maken! Baby June zal hopelijk nog lang genieten van haar eigenste speciale knuffeldekentje... met daarin 4 lapjes van haar Belgische meter... :-)

Knitherapy

2010-02-23T19:02:00.006Z

Breien als therapie. Een absolute must momenteel. Het gaat niet goed, depressie-gewijs, en fysiek ook niet en dus vandaar de grootste wanhoop natuurlijk...
Maar geen beter medicijn dan wol en naalden! En de bijhorende groep van fijne breiende medemensjes online natuurlijk...

Geen grote werken, maar toch een mooie Jacques Cousteau muts voor mijn jongste broer die nu warme oren en een warm kaal hoofd zal hebben op zijn fietske! Fijn om een kadoke te kunnen maken voor iemand die je graag ziet!

Mijn vader heeft ondertussen ook zijn allereerste bestelling geplaatst...

Verder enkel bezigheidstherapie: lapjes voor mijn knitherapy-deken, en kleine kadootjes die nog onderweg zijn en dus nog niet getoond kunnen worden...

Deze week zouden ook mijn knopen arriveren voor de Central Park Hoodie!!!!! Een Ravelry-vriendinnetje had er schoontjes gevonden en wou ze me sturen, dus ik wacht geduldig af, en ik moet nu enkel nog de knoopsgatenboord afwerken en het hele ding in mekaar steken. Ik wil sowieso de cardigan nog dragen in februari, dus... laat maar komen die knopen!

Boerderij-weekendje

2010-02-22T18:52:00.011Z

Sarah mocht het laatste weekend van het weekje vakantie gaan logeren bij haar meter, op de boerderij met de boer en de 3 kinderen! Als echt buitenkind is dat dus de hemel op aarde voor ons meisje, en van vrijdag tot zondag had ze een heerlijke tijd bij tante Hilde, nonkel Gust, Tine, Stijn en Hanne!!!!!

Vooral nichtje Hanne en Sarah zijn twee handen op één buik, maar zoveel zal wel duidelijk op de foto's (met dank aan tante Hilde & co.)!

Wat een fijne manier om de vakantie af te sluiten! Sarah heeft 200% genoten van haar boerderij-weekendje!

Krokuskriebels in het Bosmuseum

2010-02-22T18:27:00.025Z

Eén uitstapje heb ik er uit gekregen, afgelopen vakantie - uit dit nutteloze lijf dus. Halverwege werd ik wel geveld door hevige migraine en liep ik nog met mijn lompe kop tegen een laaghangende tak, dus Het Lijf was niét happy achteraf...
Sarah genoot gelukkig wel, samen met moeke en vake, van ons uitstapje naar het Bosmuseum!

Eerst was er in het museum een zoektocht, samen koekoekseieren zoeken tussen de verschillende opgezette vogels. We werden verwend met koekjes en koffie/chocomelk en mochten dan nog wat knutselen en kleuren samen. Sarah kreeg als 'prijs' een kleurboek en onze knutselpogingskes mee naar huis...

Op het domein staat de VVV-toren, pure nostalgie want dat was een uitstapje dat mijn ouders jaarlijks met ons vieren ondernamen. Mijn eigen hoogtevrees hield me toen en ook nu met beide voeten op de grond (al heb ik menig poging ondernomen vroeger, en ben ik menig keer met gesloten ogen en bibberbenen door mijn vader naar beneden gedragen), maar Sarah stapte gezwind en zonder vrees de toren op met moeke en vake! Kei-leuk, mama!!!!!!! Jaja, ik geloof het zo wel...

Na nog wat speeltuinplezier had mama's hoofd echt meer dan genoeg afgezien en gingen we terug naar huis. Wel leuk, die Krokuskriebels van de Gezinsbond! Dit was trouwens allemaal gratis en voor niks!

Leuke herinneringen mochten mee naar huis: vlindertjes, een kaart voor papa, een kleurprent van een vlinder, en een kleurboek dus...

Laatste sneeuw?

2010-02-22T18:11:00.005Z

Hello!!!!

In opvolging van de eerste sneeuw, weer sneeuw, en nog meer sneeuw, zullen dit misschien de foto's van de laatste sneeuw zijn: vorige zondag begon de Krokusvakantie met... sneeuw!
Papa's en kinderen stoven naarbuiten voor een sneeuwman, terwijl mama's en grootouders binnen achter het raam genoten van de genietende mannen/kinderen. Het resultaat mocht er weer zijn, en de hele vakantie stond deze sneeuwman in de tuin van mijn ouders...

Maar nu mag de lente toch wel komen...

(Voor mensen die me kwijt zijn op Facebook: mijn account is om de één of andere reden al enkele dagen 'kwijt', ikzelf geraak nog onmogelijk aan mijn eigen profiel, en blijkbaar is het ook voor anderen niet beschikbaar, geen idee waarom en nog minder hoe dat verholpen kan worden, want van de helpdesk van Facebook krijg ik geen reactie voorlopig. Maar: ik leef dus nog, in even bedenkelijke toestand als de voorbije weken/maanden weliswaar, en ik hoop vlug terug online te zijn, want 't is wel eenzaam hier tussen mijn 4 muren...)

Kadootjes voor en van mezelf...

2010-02-16T19:53:00.002Z

Veel pijn, en best wel grote zorgen, dus vorige week liet ik me heel even gaan op de site van een creawinkeltje dat ik nog niet kende: Klazien's Kreatie! Deze fijne en superzachte Rowan-wol zal een mooi project toegewezen krijgen, op de planning staan alvast de Endpaper Mitts...

Hoewel ik met Valentijn niks voorzag voor mijn ventje en bijgevolgzelf ook niks verwachtte, werd ik na een voormiddagje uitslapen gewekt met een doos Leonidas-pralines, mmmmmmm!!!!!

Geen wondermiddelen voor grote zorgen, maar een beetje verwend worden door ventje en mezelf verzacht wel wat pijn...

Uitbreiding van de roze kamer...

2010-02-16T19:49:00.003Z

We kregen een 5-deurs kleerkast kado, mega-groot en nog in goeie staat mits enkele verstopte mankementjes. Die kon blijkbaar opgesplitst worden in 1x3 en 1x2 deuren. De grootste kast kwam in onze slaapkamer te staan, en Sarah kreeg er zo een grote kleerkast bij! Met elfenstickers werd die meteen opgefleurd, en de boeken-/speelgoedbak-rekken kregen een nieuwe plek achter haar bed (zodat ze vanuit bed boeken kan kiezen voor haar avondlijk leeshalfuurtje). Bureau met piano werden verplaatst naar een handigere kant van de kamer, en zo heeft Sarah een jaartje na de verhuis alweer een 'nieuwe' roze kamer!

Het Gevaar zit in een klein hoekje!

2010-02-16T19:43:00.004Z

Tussen onze 2 zetels die samen een hoek vormen, is blijkbaar nét genoeg ruimte voor een poezenhoofdje. Elke avond voor het slapengaan, moet Fee haar laatste zotte kuren nog kwijt en komt ze daardoor piepen en zoeken naar een speelkameraadje oftewel slachtoffer. Ze schiet dan in en uit dat piepeholleke en haar nageltjes klauwen naar al wat beweegt, maar vooral geniet ze van uitgedaagd worden en zich kunnen verstoppen tot de tijd rijp is voor de aanval. :-)

Afsluiter

2010-02-12T18:15:00.003Z

Carolin kan samen met haar petekindje Oliver een winterwandeling maken nu: zijzelf met haar baret en sjaal en wanten, en de kleine jongen met zijn warme muts! Een mooie afsluiter van een winterse bestelling van een vriendinnetje...

Carnavalfeest voor het allermooiste bloemenelfje van den aardbol!

2010-02-12T18:00:00.008Z

Vanmorgen wat vroeger opstaan, want 't was Carnaval-feest op school! Na het ontbijt: elfenjurk aan, schminken, fleece elfenponcho erover voor dikke-truien-dag, en dan een hele dag genieten samen met alle vriend(innet)jes die als ridder of prinses of brandweerman of Pipi Langkous of... naar de klas kwamen!
Maar eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat mijn eigenste dochter toch het allermooiste bloemenelfje van den aardbol is:

Wat is er fijner voor een meisje van 5, dan een hele dag als bloemenelfje de wereld in te dansen?

Anderzijds...

2010-02-09T09:28:00.010Z

... heeft Het Hoofd een vaste plek gekregen in de woonkamer.

... heeft Sarah nog steeds niet begrepen waarom er een hoofd- en voeteind aan een bed zijn.

... kan een zomertopje net zo goed in volle winter gedragen worden, met veel plezier zelfs.

... kwam er een 'nieuwe' (tweedehandse) kast bij in de slaapkamer en kan ik daardoor ook mijn breiwolletjes meer ruimte geven.

... leert Sarah nog steeds breien op 'onze' manier, en ook al zou ze het wel alleen kunnen misschien, gezellig samen breien is super.

... wordt er af en toe gekringwinkeld met een mooie buit als resultaat.

Om maar te zeggen dat het niet alleen breien en pijn is in het leven van Morgan en 't gezinnetje... ;-)

Kleinigheden

2010-02-09T09:11:00.007Z

Niet geblogd, wel veel (kleinigheden) gebreid en gehaakt...
1) Na de baret en superlange sjaal heeft Carolin nu ook bijpassende wanten:

2) Ik wil enkele mensen bedanken die (professioneel) al veel voor me betekend hebben, en dus ben ik begonnen met leeswijzers haken; eentje - de middelste - heeft ondertussen al een thuis gevonden:

3) Van een lieve online-mama van 4 kinderen kreeg ik de vraag om een zacht katoenen mutsje te breien voor haar zieke zoontje, en zo breide ik voor dat moedige ventje 2 superzachte maar toch stoere mutsjes:

4) Het gevecht van June en haar mama duurt voort, en omdat de groep nog enkele lapjes tekort kwam voor het knuffeldekentje, breide ik er nog 2 bij die nu onderweg zijn om deel te worden van het geheel:

5) In de maak maar nog niet klaar:

* een kindermuts voor het petekindje van Carolin - assorti met haar eigen winterset

* een stoere en warme muts voor het kalende hoofd van mijn jongste broer

* mijn eigen projecten die nogal vaak vooruitgeschoven worden omwille van kadootjes/kleinigheden voor anderen, voor mensen die me lief zijn...

Om te bloggen is er weinig energie over - teveel pijn, te weinig slaap, teveel crashen, te weinig anders-dan-zagen-en-klagen...

Toveren...

2010-01-31T19:01:00.005Z

... of hoe een blauwe baret en sjaal zomaar veranderen in heerlijk geurende BodyShop produkten en een superzachte knuffelnijlpaard!
Carolin kwam langs voor de belangrijkste helft van haar bestelling die ik maakte van de wol die zij binnenbracht, en had een laat verjaardagskadootje voor mij en een zomaar-knuffel voor Sarah bij...

De Hippo-knuffel werd Zippi gedoopt en mocht meteen met Sarah mee in bed. Twijfelt iémand eraan dat mijn dochter blij was met haar kadootje?

De bestelling werd even opgeschort voor een spoedbestellingske van mutsen, maar vanavond begin ik aan bijpassende blauwe wanten en een assorti mutsje voor het metekind van Carolin, en wie weet wat nog meer als de wol niet op geraakt... :-)

Rooskapje

2010-01-31T18:51:00.007Z

Onze maxi-cosi stond allang te wachten - stof te vangen dus - omdat ik het niet over mijn hart kon krijgen om het allerlaatste baby-item weg te doen. Omdat het teveel pijn doet dat een 2de baby 'out of the question' is (ook al blijf ik stomweg dromen en hopen op een herkansing van enkele grootse teleurstellingen enzo).
Maar ik maakte van mijn hart een steen - of van mijn steen een hart? - en stuurde de maxi-cosi op pad naar een zwangere creatieve dame die er eentje nodig heeft binnenkort. In ruil zou zij iets roze maken voor een springerige kleutermeid...
En toen kwam er een pakje met een pràchtige roze poncho, eentje waar nog véél mee rondgezwierd gaat worden!

De nieuwe sneeuw gaf al een goed excuus. Verkleumd en nat van buiten te spelen, kwam Sarah gisteren binnengebuiteld, met de melding "nu mag ik zéker mijn nieuwe cape aandoen om warm te krijgen!"...

Helemaal perfect dus, voor mijn roze springerige kleutermeid!

Glamourgirl

2010-01-31T18:45:00.004Z

Tip: laat nooit een dochter van 5 zomaar los op een doosje glitterschmink met het idee dat ze het wel binnen de perken zal houden!
Een halfuurtje later kan je een glittermonster terugvinden! Sarah nam het 'glamourgirl willen zijn' wel héél erg letterlijk...

Vandaag - ettelijke wasbeurten en een grondig bad later - vinden we nog steeds glitters in haar wenkbrauwen en poriën, en oh ja, ook wij hangen vol omdat wij haar gewassen hebben... :-)

36 bis

2010-01-28T08:32:00.004Z

Moeke bracht gisterenavond niet alleen mijn dochter naar huis, maar ook - op de valreep - nog een kleine koekjesbiscuit. Omdat Sarah vond dat het niét kon dat mama jarig was geweest zonder taart, hadden zij en moeke stiekem nog vlug dit lekkere ding gemaakt. Wat zijn het toch schatjes hè, die twee!

Het Hoofd mocht nog vlug de Arsenicum baret passen, voor die morgen naar haar nieuwe eigenaar vertrekt...
Sarah is enerzijds blij dat ze niet meer continu mutsen zal moeten passen voor de foto, maar anderzijds vroeg ze wat later toch stilletjes of ze soms nog wél mooie breiwerkjes mag aanproberen voor mama. :-)
Er is geen mooier model dan mijn dochter, maar Het Hoofd mag haar taak overnemen als zij op school is, of als ze al in bedje ligt, of gewoon als ze geen zin heeft...

36

2010-01-27T21:26:00.008Z

Jarig zijn is iets wat ik haat, maar mezelf verwennen met andermans centjes en verwend worden is wel fijn... Beseffen hoeveel mensen mij - ondanks alles - een plekje hebben gegeven in hun hart, is nog veel fijner!

Dankjewel voor alle lieve wensen en woorden... :-)

Vrolijke details en een zonnig humeur - dat is mijn Sarah!

2010-01-27T20:51:00.002Z

Foto's op vraag van nonkel K. die zijn petekindje niet vaak genoeg geblogd kan zien...
Maar ook mama geniet de volle 100% van de heerlijke creativiteit en fijne krabbels van dochterlief!
En dan zijn er nog de trotse papa, de fiere meter, moeke&vake, nonkel R.,... Sarah heeft al een heuse fanclub!

Een heus 'label'!

2010-01-24T12:47:00.003Z

Mijn computer-nerd-ventje werkt aan een website voor mijn brei- en haakprojecten, voor 'ooit', en zelf heb ik al labels gemaakt om aan de creaties te bevestigen, met wat basisinformatie voor degene waarbij muts/sjaal/... terechtkomt. Zo lijkt het 'net echt' hè!

Vriendinnetje Carolin zal de primeur krijgen als het volledige set van de mooie blauwe wol klaar is, en na de baret is er ondertussen ook al een superlange dikke sjaal...

Volgend item op mijn blauwe lijstje zijn wanten, dat zal met iets meer tijd kosten omdat het iets meer prulwerk is en ik het wel moeilijk vind om voor andermans handen iets te maken...

Maar ik geniet! Van het breien, natuurlijk, maar ook van het besef dat ik wel iets kàn met wol en naalden... en dat ik daar mensen blij kan mee maken...

Rikketikketik... :-)

Sarah's creativiteit die wel een beetje op die van mama lijkt...

2010-01-21T09:56:00.004Z

"Mama, ik heb ook een muts gemaakt!!!!!!"
Op school ging het over winter, en dus maakten de kleuters sjaals en mutsen, op hùn manier: knippen en kleuren en een heus pomponnetje erop:

Sarah leert breien, maar voorlopig kan het dus ook zo... :-)

Volgend schooljaar mag ze (eventueel) naar de tekenschool, net zoals mama dat 6j in de lagere school en evenveel jaren in avondonderwijs deed, en ik vermoed dat ze zich daar wel zou amuseren...

Elke dag is het tekenen en kleuren en schilderen en knutselen! Maar ze wil ook turnen, en muziekschool, en dansen, en...
Het zal een moeilijke keuze worden van zodra ze de lagere school in stapt. In de kleuterschool hebben we bewust geen naschoolse dingen, omdat ze echt wel genoeg speelt en danst en tekent en loopt en..., maar ik vrees dat het rondrijden volgend schooljaar zal beginnen met zo'n actief/creatief monstertje in huis.

Trip on Memory Lane...

2010-01-21T09:47:00.002Z

Zo'n 15-20j geleden was ik een breiende tiener, en toen was dat niet zo alomtegenwoordig dus ik breide vaak op 't gevoel. Met een tante die in Brazilië werkte en woonde, en die in het ziekenhuis altijd baby-spullen nodig had, maakte ik vooral truitjes en mutsjes en sokjes en... waar natuurlijk nooit foto's van zijn gemaakt. Maar als 'alternatieve' puber droeg ik zelf ook wel mijn eigen handwerk, met op kop de eerder-getoonde slobbertruien die ik zelf verzon.

Toen ik ziek werd rond mijn 17de, was pijn in mijn handen de eerste chronische pijn die zich aanbood, en ik had àltijd koude handen. Breien met handschoenen lukt niet, dus ik wilde absoluut wanten zonder vingers, maar dat was niet zo makkelijk te vinden als nu... Met sokkenwol van mijn moeder (die continu sokken breide voor mijn vader, vandaar de saaie kleur) begon ik zélf zo'n dingen te verzinnen. Het resultaat verbaasde me! Want niet alleen lukte het me om wantjes te breien met 5 naalden (waar ik nu nog steeds een gevecht mee voer trouwens), ze pasten ook nog eens perfect!

De zolder van mijn ouders werd zopas geïsoleerd, en dus eerst leeggemaakt. Deze wantjes kwamen boven water, en ze passen nog steeds!!!!!

Ik ben er nog steeds een beetje trots op eigenlijk... :-)

Rikketikketik...

2010-01-21T09:03:00.015Z

Hoor je de priemen tikken? Ze zijn zeer actief, want ik probeer weer te overleven. Het weekje rust is opgebruikt; de veranderingen die doorgevoerd zijn, blijven gelukkig plakken, maar het is een eeuwige strijd tussen zoveel willen en zo weinig kunnen, tussen zoveel pijn en zo weinig moed, tussen zoveel graag zien en zo weinig zelfvertrouwen, tussen zoveel eenzaamheid en zo weinig echte rust,...

Maar ik brei, dus ik leef!

Mijn Central Park Hoodie vordert heel erg goed en ik kan bijna niet wachten tot ik die kan dragen, in de hoop dat het ding uiteindelijk ook zal passen, natuurlijk. Ik vind de fuchsia kleur nog steeds super, en ondertussen zijn achterpand, 2 voorpanden en 1/2 mouwen klaar!

(Voor deze en andere projecten: foto met flash voor kleur, foto zonder flash voor duidelijker patroon...)

Via Ravelry kocht ik 20 bollen bulky Phildar Islande over van iemand, mijn schoonzusje haalde die voor me op, en ik kraakte mijn brein over wat ik ermee zou doen. Omdat ik geen 'perfect' patroon vond, ben ik na 20j (de nostalgie-slobbertruien die ik als tiener maakte) nog eens op goed gevoel zelf aan 't ontwerpen geslagen. Het inbrei-kabelpatroon is natuurlijk niet van mezelf, het trui-concept wel, veel improvisatie en gokwerk om een leuke knuffeltrui te verkrijgen én met de wol toe te komen... Dit is het rugpand:

Mijn lieve vriendinnetje Carolin, ooit klasgenootje in de Spaanse les gedurende 5-6j zaterdagvoormiddagen, kwam met een brei-bestelling: ze had pràchtige blauwe wol gevonden maar haar brei-capaciteiten zijn voorlopig nog afwezig (al maken we plannen voor een brei-clubje!). Vorige maandag bracht ze een zak vol wol en een verlanglijstje: baret + superlange sjaal + wanten. Ik ben aan de slag gegaan en zal eventueel nog wat toevoegen als de wol het toelaat, bv. een mutsje voor haar allerliefste metekindje Oliver. De baret - gebaseerd op de Boho Beret maar aangepast aan bulky wol en klein hoofdje - is ondertussen klaar en wordt geposeerd door mijn dochter (met een nog kleiner hoofdje weliswaar)! Een superlange sjaal is halfweg... Ik hoop dat de breiwerkjes in de smaak zullen vallen én zullen passen...

Een andere vriendin, Kati, vecht nog steeds voor het leven van haar baby-dochtertje June, en verblijft momenteel al 2 weken in het ziekenhuis met haar... :-(
Onze Knitherapy groep op Ravelry wil een knuffeldekentje voor June maken, en dit zijn mijn 2 lapjes daarvoor:

En 's nachts? Slapen? Spijtig genoeg lukt dat al te vaak echt niet, en dan zijn er McDreamy en mijn sokkenwollenlappendeken in bed...

Ondertussen krijgt het deken echt wel een mooie grootte, al ben ik er nog làng niet!

Er is meer, natuurlijk... Maar 't belangrijkste is tenminste alweer effe geblogd...

Warme pootjes

2010-01-16T10:46:00.002Z

't Is een pateeke, die Fee van ons! Nooit eerder zag ik een poes die na de speeltijd in de sneeuw op deze manier haar voorpootjes opwarmde! :-)

Herenigd!

2010-01-16T10:02:00.006Z

Sarah glundert! Ik denk dat ik al wel 1.000x "mama, ik heb je zoooo gemist!" gehoord heb sinds mijn 2 schatten weer thuis zijn... Middenin haar spel krijg ik plots een knuffeloverdaad, en 's avonds is het wat lastiger om te gaan slapen want ergens is er niet meer die zekerheid die er was... Gaan logeren is leuk, maar thuiskomen is nog zoveel leuker!

De rust heeft wel goed gedaan, maar de afgelopen week heeft ons vooral wat klaarheid gebracht in de veranderingen die er moeten komen om op lange termijn met ons drietjes gelukkig te kunnen zijn.

Samen met de thuiszorg en kiné en huisarts en familie en... zoeken we naar een goed evenwicht voor een lijf vol pijn maar ook vol leven.
Want Het Lijf is OP, en dat komt door jarenlange roofbouw door ziektes en kwaaltjes en chronische pijn en ja ook door mezelf... Dat gaat niet in 1-2-3 opgelost geraken, een weekje platte rust doet goed maar doet geen wonderen, maar geef toe: met zo'n team achter me, is er hoop hè...
Pijn zal er waarschijnlijk altijd zijn, Het Lijf zal nooit kunnen wat een ander lijf kan, elke dag zal een wikken en wegen blijven tussen niet te weinig en niet teveel, maar ooit wil ik gewoon 'leven' zonder de constante strijd.
We zijn er nog lang niet, maar we zijn onderweg!
Ik hoop dat ik altijd dat beetje hoop zal hebben om te blijven proberen...

Maar nu zijn we dus weer herenigd! Een nieuwe start na een korte pauze...
Ook Fee is blij dat het gezin weer compleet is, want zij liep een beetje verloren zonder die drukke kleutermeid en zonder haar partner-in-crime om 's avonds nog buiten een 'luchtje' te scheppen. Toen ze weg waren, sliep Fee elke nacht in het roze bed in de roze kamer, en overdag zocht ze het zetelplekje op dat 's avonds door de man des huizes ingenomen wordt.

De pauze was korter dan gedacht, maar het is goed zo, het is beter als iedereen gewoon thuis is; als zij op school is en hij naar zijn werk vertrekt, is het mijn tijd... om te rusten!

Twijfels enzo

2010-01-12T19:47:00.003Z

Weet iemand hoe je je piekerkop te slapen legt? Het lijf, dat lukt me wel...

Maar wakker worden in een leeg huis, beseffen dat dat nog wel een tijdje leeg zal zijn, en twijfelen over alles...

Gedachten waarvan ik zelf wel weet dat het niet zo is, maar toch zijn er twijfels, want een mama kan de wereld aan, en ik kan dat niet...

Terwijl het lijf crasht, komt de onzekerheid terrein winnen...

Vanavond had ik eventjes Sarah aan de lijn: superenthousiast "ik mag hier NOG blijven slapen!!!", geen "ik mis je, mama", amper tijd voor de onderbreking in haar spel. Ik weet dat ze me graag ziet, natuurlijk, en het zou pas echt erg zijn als ze tegen haar zin moest zijn waar ze is, maar toch...

Ik mis haar zo! En hem ook, zonder twijfel.

Maar ik ben OP...

Gemis voor het goede doel

2010-01-12T12:21:00.002Z

Het ging al een tijdje helemaal niet goed, fysiek en mentaal, en een drastische beslissing drong zich op: opname of niet? Na overleg met alle medische en therapeutische en familiale partijen, werd de knoop doorgehakt: dit lijf heeft eerst en vooral RUST nodig. En zo komt het dus dat man en dochter hun valliesje pakten en sinds gisterenavond bij mijn ouders logeren. Dit lijf krijgt een fulltime crash zondermeer. Enkel Fee is bij me gebleven, dus ik zal niet gek worden van eenzaamheid...

Gisterenavond was het gemis héél groot: wat is een mens toch gewend aan gezelschap hè...

De eerste nacht was wel een succes: met de hulp van wat medicatie sliep ik ongeveer de klok rond, mits enkele onderbrekingen (plaspauze, Fee uitlaten, tijd voor pillen,...), en dan voel je pas hoe moe je lijf écht is...

We zien wel hoe het loopt. Voor dochter is dit gewoon een vakantie, en dat legt wat makkelijker uit dan dat mama voor enkele weken naar een ziekenhuis zou verdwijnen. Er is goeie begeleiding en alles word opgevolgd, het is sowieso het proberen waard om de batterijtjes wat reserve te geven zodat we daarna weer met ons drietjes (sorry, Fee: viertjes) ertegenaan kunnen gaan...

Zij die gaan slapen, groeten u...

Sleeën op school!

2010-01-10T18:41:00.016Z

Net zoals vorig jaar maakte Onze School gebruik van de vele sneeuw die lang blijft liggen! Vorige week donderdag was de klas een halfuurtje vroeger uit voor "Sleeëndag": (groot)ouders kwamen met sleeën naar het plein om alle kinderen eens goed te verwennen. Er waren koerskes, en sleeën werden getrokken door jong en oud, en het was een groot succes voor groot en klein!!!!

Na school had Sarah zelfs nog niet genoeg sneeuw gezien blijkbaar, want ze speelde nog een uur in haar eentje met haar schelp op het heuveltje van moeke en vake's terras naar het konijnenhok beneden. Heel veel schuif- en valplezier!

Is het ondertussen al duidelijk dat Sarah van de sneeuw houdt? Zoniet: blijf kijken, je weet maar nooit wat er nog uit de lucht valt in ons belgenlandje...

Nog een lading (sneeuw + plezier) erbij!

2010-01-10T18:18:00.012Z

Zaterdag begon met een heuse sneeuwstorm; tijd voor een knusse pyama-voormiddag voor de meiden terwijl papa nog uit werken ging! Mama haalde de verschillende boxen boven: Duplo + Playmobil + Littlest Pet Shop + Smurfen +... De tafel werd omgetoverd tot een speelgoedstad vol kinderen en dieren en smurfen en...

De sneeuw lonkte, natuurlijk, maar omdat buitenkomen voor mama effe niet haalbaar was, werd vake opgetrommeld om zich door de dikke laag sneeuw te wagen...

Het hoeft niet gezegd dat Sarah een namiddagje in de sneeuw wél zag zitten? Met vake en de slee trok ons meisje naar haar grootouders voor een goeie dosis winterpret!

Vanmiddag werd er door papa en de buurman sneeuw geruimd voor de huizen, en zo ontstonden er leuke sneeuwbergen, waar Sarah meteen iets anders in zag! Mijn hart stond stil, want àchter die hopen ligt een vrij diepe beek vol ijskoud water... Maar mama zijn is loslaten en hopen dat ze weet wat ze doet... En het plezier maakte àlles goed!!!

Toen we vanavond van moeke & vake thuiskwamen, waren de sneeuwbergen er nog steeds, en Sarah ging er middenin staan. Maar natuurlijk zakte ze erg diep, en geraakte ze er niet meer uit - mama mocht redder-in-nood zijn! :-)

Wat een heerlijk weekend weer voor de kindjes! Sarah is elke avond doodmoe maar blij, en ook Fee geniet van dat dikke pak sneeuw! Onze kleintjes willen dus nog wel meer van dat, en papa en mama vinden het ook wel mooi en plezant natuurlijk!

Volgende lading sneeuw!

2010-01-05T09:15:00.015Z

En dankzij het koude weertje blijven we omgeven door een witte deken! Sarah geniet, met vriendjes en neefjes en nichtjes, op school en thuis, buiten in de vrieskou en knus binnen onder een fleeceke, met papa en mama en Fee,... wat een winter!

Engeltje / duiveltje Sarah!

2010-01-03T19:05:00.005Z

Elke ouder weet: als het té stil is in huis, is het NOOIT goed!

Dus toen wij naar het nieuws keken op tv en na een tijdje beseften dat Sarah wel érg stil was in de keuken, besloten we een kijkje te gaan nemen...

Wat we zagen, was om te ONTPLOFFEN!!!!!!!!!

Mevrouw dacht blijkbaar dat onze frigo een whiteboard was, en had haar creativiteit erop los gelaten... AAAAARRRRRRGGGGGHHHHH!!!!!!

Eerst moest ze zelf wat poetsen, toen werd ze zonder dessert en zonder tv naar bed gestuurd terwijl papa het grote werk afmaakte...

En wij beseften eens te meer dat elk kind 2 kantjes in zich draagt...

Gezin in 't groot en in 't klein...

2010-01-03T18:59:00.003Z

Mijn ouders met hun nageslacht...

... en ons eigen kleine gezinnetje, 't begin van een nieuw nageslacht!

Wat wil een mens nog meer?

Generaties en grenzen...

2010-01-03T18:32:00.006Z

Tante Maria is na 2j nog eens in België en dat is hét moment voor wat foto's natuurlijk! Moepijt, mijn grootmoeder (enige overblijvende grootouder, moeder van mijn moeder), is ondertussen 95 en nog altijd héél regelmatig bezocht door de alsmaar-groter-wordende familie met haar kinderen, schoonkinderen, kleinkinderen, diens aanhang, en een heleboel achterkleinkinderen tussen 19 en 2 jaar oud! Mijn tante logeert deze 2 maanden dat ze in 't land is bij mijn grootmoeder, en daar komt dus iedereen op bezoek...

Sarah was 3 toen ze tante Maria voor 't laatst zag, dus de eerste dagen was ze wat onwennig. Moepijt ziet ze heel vaak omdat die op wandelafstand van ons en van mijn ouders woont... Dit zijn een paar leuke foto's die me enorm dierbaar zijn...

Vorige week, op 2de kerstdag, was er een jubileum-feest voor tante Maria omdat ze 50j in het klooster is. Dé gelegenheid voor de hele familie om samen te komen om bij te praten en vooral ook eens wat groepsfoto's te nemen.
Voor ons was het ook een kans om de 3 viergeslachten binnen ons gezinnetje eens op foto te laten zetten! Moepijt, moeke, mijn zus H. en haar 2 dochters Tine (12) en Hanne (10), en ikzelf met mijn dochter Sarah (5)... Tussen Moepijt en Sarah zitten exact 90 jaren!!!!!

Er is niks belangrijkers dan dit: familie! Ik ben heel erg blij dat mijn dochter Moepijt nog mag kennen, ik ben blij dat we zelf zo'n hechte bende zijn, ik ben blij dat Brazilië om de 2 jaren even zonder mijn tante kan, en ik ben blij dat ik zoveel fijne mensen om me heen mag hebben... :-)

Een fijne Kerst voor iedereen!

2009-12-25T10:54:00.002Z

D., Sarah & Morgan wensen familie en vrienden en bloglezers alle mooie dingen die ze zichzelf maar kunnen dromen... Warmte en liefde en vriendschap en zorgeloosheid en gezondheid en geluk en... Genieten zit in de kleine dingen!

Kleine projectjes voor tussendoor...

2009-12-23T14:57:00.006Z

* een roze katoenen Starfish/Zeester voor Kelly, mijn Australische Ravelry-vriendinnetje...

* een KAL Mystery Hat van Tucana's Dream, dus een muts, voor Sarah of iemand die ze graag ziet (want voor dochterlief is de muts natuurlijk niet roze genoeg)...

* een fuchsia feestjurk voor één der naakte Barbie-poppen die Sarah erfde van haar oudere nichtjes

Nu hoop ik wat tijd te vinden voor grotere projecten: mijn Central Park Hoodie, mijn Esther sokken, een dikke wintertrui voor mezelf... Genoeg kadootjes voor anderen, tijd om mezelf wat te verwennen... (maar ongetwijfeld nog kleine projectjes tussendoor, want ook Ken is nog naakt, en deze pop was niet de enige blote dame in het gezelschap, en er blijven baby's en jarigen en... komen)

Winterpret binnen en buiten

2009-12-23T14:38:00.017Z

Lekker warm binnen, is er tijdens de vakantie véél tijd om te puzzelen, kleuren,... Papa en mama helpen af en toe, natuurlijk...

De vakantie begon met een kaka-drama na dagenlange constipatie, en als beloning kreeg Sarah het grootste kerstkado al op voorhand, zodat ze er de hele vakantie van zou kunnen genieten...

Urenlang met de plasticine of playmobil of... spelen, meer moet dat niet zijn tijdens zo'n wintervakantie!

Natuurlijk spelen we ook elke dag buiten, en we konden zelfs een heuse sneeuwman maken in de tuin! Fee die vindt het allemaal fantastisch, trouwens...

Voor Sarah mag de vakantie nog héél lang duren! Papa werkt vandaag zijn laatste dagje, en is dan ook thuis tot in het nieuwe jaar, dus we kijken uit naar veel knusse dagen met ons drietjes thuis...

Warme kuiten :-)

2009-12-23T14:33:00.002Z

Niet erg duidelijk: zwarte beenwarmers. Maar dus wel lekker warm! En helemaal voor mezelf!

Had er iemand sneeuw gevraagd?

2009-12-20T18:05:00.034Z

Eergisteren kreeg ik een berichtje van mijn zus, rond de middag, dat zij daar (tegen de Nederlandse grens, achter Hoogstraten) dikke pakken sneeuw hadden gekregen en de kinderen al een sneeuwman hadden gemaakt - wij zagen niks, en onze dochter was enorm teleurgesteld dat wij geen sneeuw kregen.
Maar dat was natùùrlijk te vroeg gesproken, want toen ze van school kwam op die laatste dag voor de vakantie, zag de tuin er zo uit... en zette Fee haar eerste stapjes in de sneeuw!

Op zaterdagochtend was het pak sneeuw nog wat dikker, en ging Sarah bij moeke & vake helpen met sneeuw ruimen! De slee werd ook bovengehaald, maar die foto's zijn met vake zijn fototoestel genomen en zullen dus misschien later komen...

Maar die sneeuw was niks in vergelijking met wat we vandaag over ons heen kregen!!! Op enkele uurtjes tijd waren we plots ingesneeuwd in een dikke laag witte pracht! Ons huisje was omgeven door onaangeroerde dikke pakken sneeuw, zo mooi... (en onze voordeur had een 'borduur' van ettelijke cm wit tapijt!)

Na de middag duffelden we onszelf warm in en trokken onze bottekes aan, om op familiebezoek te gaan (eerst naar grootmoeder en suikernonkel en tante uit Brazilië, daarna naar ouders). Onderweg bleef Sarah effe spelen met de kindjes uit de buurt, want onze wijk is een echt paradijs nu: geen verkeer, geen vies zout, en veel kinderen...

Tante M., die voor 2 maandjes in 't land is maar eigenlijk in Brazilië (waar het momenteel +30°C is trouwens) woont, kwam bij mijn ouders nog langs voor een foto in de sneeuw, die ze in haar 'thuis'land kan laten zien binnenkort. En ja, Sarah hééft een jas, het dutske, maar ze wou vlug mee op de foto en trok alleen haar botjes aan...

De tuin van mijn ouders is ook een ideale plek voor zo'n foto's, natuurlijk, want ook daar amper verstoring van de sneeuwpracht in de natuur... enkel poezenpootjes af en toe...

Ook deze winter geen klachten wat betreft sneeuw! Wat een fijne manier voor de kinderen om aan de kerstvakantie te beginnen...

(De pret is natuurlijk minder groot als je met je auto de baan op moet, dat besef ik wel...)

Metekindje/godchild JUNE :-)

2009-12-10T11:41:00.003Z

Mijn nichtje Mare is al 11j mijn metekindje in de familie, en zij heeft een grote plek in mijn hart naast mijn eigen dochter Sarah!

My niece Mare is my godchild in the family since 11y, and she has a big place in my heart next to my own daughter Sarah!

Enkele maanden geleden beviel my Ravelry vriendin Kati van een mooi meisje, June! Ik volgde via internet het verhaal op de voet, en spijtig genoeg kreeg het gezin een zware beproeving mee met de geboorte van hun jongste dochtertje...
Baby June is erg ziek... De details doen er niet toe, maar dit piepkleine meisje moet vechten voor elk stapje in deze wereld.
Ze kreeg al snel een plek in mijn hart, en zo werd ik June's Belgische meter van op afstand!

Vandaag kreeg ik het nieuws dat ze zich spontaan heeft omgerold, en wat voor elke baby een vanzelfsprekendheid is, maakt van haar 'ster van de dag'! Tijd om wat foto's te delen van dit prachtige meisje met een onzekere toekomst maar ook met een enorme kracht om de wereld te tonen dat élke kleine stap een groot wonder kan zijn...

A few months ago, my Ravelry friend Kati gave birth to a beautiful little girl, June! I followed the story through the internet, and unfortunately the family got a very heavy ordeal together with the birth of their youngest daughter...
Baby June is very ill... The details don't matter, but this tiny little girl has to fight for every small step in this world.
Immediately she gained a place in my heart, and so I became June's long-distance Belgian godmother!

Today I got the news that she spontaneously rolled over, and what is just a naturalness for every baby, makes her 'star of the day'! Time to share some pictures of this gorgeous baby girl with an uncertain future but also with an enormous power to show the world that every little step can be a big miracle...

June en haar familie kunnen elke virtuele knuffel of elk gebed of elke duim gebruiken om zoveel mogelijk dagen samen te kunnen zijn, dus als je eentje daarvan over hebt, kijk dan eens naar de foto's van dit prachtige meisje...

June and her family can use every virtual hug or each prayer or all crossed fingers for being able to be together as much as possible, so if you can spare any of those, look at the pictures of this wonderful little girl...

Als je de liefste meter ter wereld hebt...

2009-12-08T12:02:00.002Z

... dan verdient zij zeker en vast een heel speciaal handgemaakt kado! Na katoenen washandje en badpuff heb ik ook nog een decoratieve zeester voorzien in het badsetje voor tante R.

Sinterklaas en Sarah de IJsjesheks

2009-12-08T11:46:00.023Z

Overladen met Amerikaanse kadootjes en lekkernijen...

2009-12-05T17:42:00.009Z

Ondanks de douane-bullshit (€10 moeten betalen om een kadootje te mogen ontvangen waarvoor mijn vriendin in Amerika al $42 betaald heeft om het te versturen!), is het puur genieten als je een mega-doos vol verrassingen en verwennerijen op je bed krijgt!!!! (Manlief betaalde de postbode en bracht het pak naar zijn zieke vrouwtje in bed)

Voor Sarah speelgoed en (Halloween)snoep en sokken en een boekje en prinsessenpotloden, voor mij een Amigurumi-haakboek en "The Knit Kit" en potjes en sloefjes, voor ons alleen wat Reese's snoep, en dan helemaal voor de verslaafde alleen nog een pak Reese's kerstbomen! Ok, ik geef toe: ik ben 200% verslaafd aan Reese's chocolade met pindakaas! En ja, dat is superlekker! En nee, in België kan men dat niét kopen, sniksnik! Maar ik laat je even meegenieten van onze Amerikaanse verwenpartij:

Bedankjes zijn niet eens voldoende in zo'n geval, maar ik vind wel een manier... ;-)

Moeten er nog mutsen zijn?

2009-12-05T17:26:00.007Z

Het enige voordeel aan een week zetel-hangen, is het breien/haken. Zo zijn er weer 2 extra gehaakte mutsen voor Bulgarije...

Omdat Mare de vorige baret toch niet helemaal haar ding vond, koos ze zélf een handgeverfd wolletje van Tucana's Dream, en ging ik weer aan de slag met hetzelfde patroon (want dat vond ze wél super!):

Er staan nog wat kadootjes op de naalden, en ik zou graag eens aan het grote werk verderdoen, maar het voordeel van zetel-hangen heeft ook een nadeel: het lijf laat zich maar in zeer beperkte mate temmen...

Snorry...

2009-12-03T21:07:00.002Z

Ziek - zieker - ziekst...
Heel veel zenuwpijn...
Heel veel spierpijn...
Ontregelde druk in beide oren en daardoor geen evenwicht of normaal gehoor...
Keelpijn, buikpijn, hoofdpijn...
Eten doet pijn, praten doet pijn, bewegen doet pijn, liggen doet pijn, leven doet pijn!
Sinds zondag ben ik al 3x uit zetel of bed gekomen: 1x dokter, 1x apotheek, en vandaag mee met vake Sarah en enkele klasgenootjes afhalen die in de bakkerij speculaas gingen bakken. Alle 3 keren had ik er na 3 min. alweer spijt van. Want het gaat echt niet goed...
Vanavond had ik voor het eerst in lange tijd weer eens iets voor mezelf gepland: een avond met fotografe Lieve Blancquaert, een fantastische en boeiende vrouw. Maar wéér heeft mijn lijf het me niet gegund, en in de plaats van die tijd voor mij, kreeg ik wéér de dagelijkse kost van zetel en pillen en teleurstelling.
Ik heb Sarah amper gezien deze week; moeke bracht haar elke ochtend naar school, ze at elke middag bij mijn ouders, en na school was ze bij hen tot D. van zijn werk kwam. En àls ze thuis was, kon ik wel huilen - want het geluid was te scherp, en haar drukke aanwezigheid putte me uit, en doen alsof het allemaal wel ok was met mama lukte maar amper en was vermoeiend...
Een nieuw weekend komt eraan, maar de wanhoop is groot: het zal niet anders zijn... :-(
Het lijf is op en vindt geen enkele manier om te recupereren, want het ene virus volgt de andere bacterie op, en niet slapen door de pijn maakt dat de oververmoeidheid toeneemt, waardoor de pijn weer toeneemt, enzovoort.
Ik leef van pil naar pil, van nachtmerrie naar nachtmerrie, van slapeloze nacht naar slapeloze nacht, van pijnopstoot naar pijnopstoot, van zetel naar bed en omgekeerd. Af en toe een beetje breien, af en toe bijlezen op het internet, af en toe enkele bladzijden lezen, af en toe wat kleuren met mijn meisje, af en toe een was in 't machien gooien,...
Maar het is genoeg geweest!
Spijtig genoeg heb ik daar niks over te zeggen, en zal het blijven komen als het zo in de sterren staat...
Maar voor mij is het meer dan genoeg geweest!

De enige energie is de brei-energie...

2009-11-28T22:46:00.013Z

Nog steeds ziek, en logischerwijs ook depressiever navenant zieker, waardoor nog steeds het grootste gedeelte van de dagen wordt doorgebracht in zetel/bed met indien mogelijk een brei- of haakwerkje. Als D. werkt en Sarah op school is, heb ik één trouwe bondgenoot: Fee voelt zich héél thuis in mijn wolwereldje! Ze is geen schootkat, maar komt graag dichtbij liggen, en 't is natuurlijk handig dat er bij dat vrouwtje altijd een zachte gebreide muts en bolletjes wol liggen om zich op neer te vlijen, de risico's van scherpe scharen en priemen en stopnaalden neemt ze er graag bij...

Ik ben voornamelijk bezig met kleine projectjes en kadootjes, dus dan is het makkelijk om weer een rij afgewerkte dingen te tonen!
De badset voor mijn meter met als eerste item een katoenen washand, is ondertussen uitgebreid met een gehaakte bad puff, en hoewel het onding echt een gruwel was om te haken (héél veel steken op een klein plekje), vind ik het resultaat echt super! De doos is ondertussen - met dank aan tante G. - ook een feit...

Tussendoor een WIP (= Work In Progress) met handgeverfde wol: dit breiwerkje wordt een muts - hoe ze eruit zal zien, weet ik niet, want het gaat om een Mystery KAL van Tucana's Dream en we hebben enkel deel één van de werkbeschrijving gekregen, morgen komt het vervolg...

Mijn moeder en zus en ik hebben al een verzamelingetje mutsen bij mekaar gebreid/gehaakt voor de Bulgarije-actie, en dit zijn mijn 2de en 3de warme-oren-project:

Mijn metekindje Mare wil graag een baret voor Nieuwjaar, en dus wilde ik de Boho Beret voor haar maken; de wolkeuze was niet erg duidelijk, dus ik breide een exemplaar van één van mijn lievelingswolletjes (laatste bol!) met een mooi resultaat. Jammer genoeg vindt de tienermeid de kleuren niks voor haar, dus ik ga op zoek naar andere wol en zal nog een baret breien. Deze zal wel een plekje krijgen... op de groei voor Sarah of als kadootje voor iemand of...

Snoepwolletjes!

2009-11-25T18:59:00.002Z

Oké ik geef het toe: hoe zieker ik ben (geweest), hoe vlugger ik overstag ga in 'verwen jezelf', en dus na de voorbije helse weken in bed/zetel had ik mezelf getrakteerd op wat internetwinkelen in het wolparadijs van Wolhalla...
Vandaag arriveerde mijn (gedeeltelijke - slechts 1 van de 3 bestelde strengen Noro, door een fout van de winkel) snoepwolletjes om van te genieten!

Dit is een Toverbol / Zauberball van Schoppel - sokkenwol in de meest wonderlijke kleuren! De kleuren wisselen niet vaak dus gebreid krijg je een heel speciaal effect... hopelijk kan ik binnenkort het resultaat tonen - in sokken of handschoenen of wie weet...

Na de aankoop (2de hands) van enkele Noro boeken, mocht de wol niet achterblijven, en dus liet ik me helemaal gaan bij een laatste-stuks-actie van Noro Iro in deze mooie tinten! De wol is zo enorm zacht dat ik 'm gewoon al graag 'knuffel', ik ga lang nadenken voor ik deze schat ga opbreien tot...

Wol en breiboeken hebben een helend effect, zeg ik dan maar als excuus... En nog meer van dat: ik leef maar één keer en het is al zwaar genoeg en er komt tenminste iets bruikbaars van en al die pijn is wel wat positiefs waard en...
Natuurlijk zijn het geen noodzakelijke aankopen, en is het 'domme geldverspilling', maar... waarom voelt het dan zo goed?

Ideaal voor een regendag...

2009-11-24T09:44:00.001Z

Vanmorgen mocht ik mijn Kiala-pakket gaan afhalen: 5 mooie breiboeken, tweedehands maar eigenlijk nieuw, voor de prijs van één! Ik ga patroontjes kijken vandaag...

Als de zon ondergaat...

2009-11-23T18:26:00.004Z

... stelen Sarah en Fee nog een laatste geniet-moment buiten in de tuin! En dan weten wij weer waarvoor we vorig jaar verhuisden naar dit huisje met tuintje aan het einde van de wereld!

Ook zonder adem kan gebreid worden, zo blijkt...

2009-11-23T17:54:00.009Z

Ziek. Zo ziek! Vrijdagavond moest de dokter zelfs een inspuiting met cortisonen geven zodat ik genoeg zuurstof binnenkreeg, want het hoesten had me uitgeput, en de bronchitis kneep mijn longen dicht. Bijna het hele weekend lag ik (weer) plat, terwijl D. uit werken ging zowel zaterdag als zondag, en terwijl Sarah bij moeke logeerde.

Op de pieken van het ziek-zijn lukte zelfs breien niet, en dàt wil al wat zeggen... Maar gelukkig waren er betere zetel-momenten waarop wol en naalden mijn redding waren zodat ik niet helemaal in de depressieve duisternis verdween.

En zo zijn er weer wat projecten af geraakt!

Mijn Monkey sokken!!!!!!! Meer dan een jaar geleden zette ik deze eerste patroonsokken op (na een paar basissokken om hiel enzo te leren) in de handgeverfde sokkenwol (merino+tencel) van Lizzie's Wonderland. Nu zijn ze klaar, en passen ze zalig perfect aan mijn voeten tegen de komende winter!

Sarah koos een handgeverfd wolletje, ook van Lizzie's Wonderland, voor een knikkerzak. Dit was het resultaat vòòr ik besliste om het ding te vilten... (wat spijtig genoeg niet echt een geslaagde missie werd, ik weet nog niet hoe ik de knikkerzak bruikbaar kan maken)

Nieuwjaar komt stilaan dichterbij, en dat is de tijd van kadootjes! Elk jaar probeer ik iets te breien of haken voor mijn meter, en nu is dat niet anders. Deze keer heb ik gekozen voor een badset, en als eerste item heb ik al een katoenen washandje gebreid. Superzacht en even zachte lavendelkleurtjes, ik denk dat mijn meter blij zal zijn - gepland: gehaakte badpuff + gebreide zeeponderleggertje in dezelfde katoen... en daarbij dan een leuk zeepje of een heerlijk geurende badolie?

Om te besluiten, even de aandacht vestigen op een mooie actie in samenwerking met Vitaya: "Mutsjes voor Bulgarije" en mijn eerste creatie daarvoor. Mijn moeder, mijn zus, mijn schoonzus en ik hebben alleszins al beslist om tegen het einde van het jaar een verzameling mutsjes bij mekaar te breien/haken voor kinderen in Bulgarije! Chris Dusauchoit en Maya Detiège zullen die mutsen uitdelen voor de komende winter...

Met een klein beetje wol en een ietsiepietsie tijd kan je een kind in Bulgarije deze winter warme oortjes geven! Alle beetjes en steekjes helpen!!!!!

Sarah poseert een muts die ik op één avond uit mijn duim zoog gisteren...

U breit toch ook?

Een échte prinses met koninklijke (groot)ouders!

2009-11-17T09:39:00.018Z

Wat is er hatelijker dan dat je je huissleutel verloren/vergeten bent? Beetje genant als je voor de poort van je kasteel staat...

Woensdag 11 november. Een vrije dag voor Sarah en papa, en omdat iedereen het ziek-zijn en thuiszitten zo beu was, stapten we in de auto richting Sint-Pieters-Rode. Ook mijn ouders reden mee omdat die zo'n uitstapje altijd wel zien zitten, én de rolstoel ging mee voor mama die eigenlijk feitelijk platte rust voorgeschreven had gekregen.
Onze prinses wilde wel eens een écht kasteel zien! Spijtig genoeg was dat gesloten voor die feestdag (en de logica daarvan ontging ons eigenlijk wel), maar een heerlijke wandeling rond de slotgracht was evengoed de moeite waard. Wat een mooie en magische plek...

Na enkele gezinsfoto's voor ons stulpje was het tijd om even op te warmen bij een warme chocomelk, en dat deed deugd op zo'n koude herfstdag.

Mijn ouders en ventje en dochter en ik genoten van het kleine uitje, want meer moet dat niet zijn... Heel even vergaten we de zorgen en vieze beestjes en pijn en donkere gedachten...

En onze prinses voelde zich helemaal thuis op dit magische plekje waar ze nog lang kan van dromen!

Een écht kasteel!

2009-11-17T09:33:00.006Z

Saai!

2009-11-17T09:21:00.004Z

Het is al een dikke week geleden dat ik mijn blog opende, en zelfs nu is het eigenlijk een beetje zinloos. Want behalve ziek-zijn is er weinig gebeurd. En dat ziek-zijn neemt belachelijke proporties aan. Van de blaasontsteking in een viraal buikbeest, van de virale hoest in een bronchitis, van de antibiotica voor die bronchitis in een ander buikbeest, enzovoort, en altijd en overal pijn. Nachten met amper 3 uurtjes slaap, crashen overdag, hoesten tot ik blauw zie, weinig kunnen eten,... Het is allang de redelijkheid voorbij!

Maar de wereld draait verder, en met een zieke man maar gezonde dochter wil dat zeggen dat er elke dag grenzen overschreden moeten worden en dat 'rusten' vaak een grote illusie is.

Wie zou hier niét down van worden???
Overleven. Net.
En heel vaak denken: "wanneer stopt het?" of "wat als het nooit meer stopt?" of "dit is geen leven" of "laat die koord maar komen!" of "niemand houdt dit vol".

De schrik zit er continu in: wat is het volgende? Zal dat mexicaanse beest ook op ons pad komen? Wat als D. zieker wordt en de boel niet meer kan rechthouden? Hoelang kan dit falende lijf nog voortdoen?

Saai!
Ziek!
Down!
Moe!

Zieke mama/vrouw/dochter/zus/...

2009-11-09T23:05:00.003Z

Even was ik er zondag bij, pyama uit en kleren aan, om Sarah te zien genieten en om de familie niet te missen...

Gelukkig was mijn ventje er om me recht te houden...

Verdict van de dokter is simpel: totale uitputting en oververmoeidheid, en daardoor begint ongeveer àlles in dit lijf te falen, eten lukte dit weekend niet meer en slapen is een ramp door de hoestbuien en de pijn. Sinds het crashen van vorige zomer is dit lijf nog steeds niet gerecupereerd, en omdat de wereld niet heeft stilgestaan, is het nu gewoon OP. Blaasontstekingen, buikvirussen, virale infecties in keel en klieren, veel migraine en veel pijn,... een lijf kan niet eindeloos doorgaan, zo blijkt...

Morgen mag ik weer op consultatie bij de gastro-enterologe, en de huisarts drong weer maar aan op "meer rust", dus...

Ach, een mens wordt er niet vrolijk van.

Dromen van één dag zonder pijn en misselijkheid. Vrezen voor 'nooit meer'.

Maar nooit alleen!

Wat heb ik een geluk met die man van mij, met die prachtige dochter, met zo'n familie, met vrienden die mijn gezeur blijven aanhoren/lezen, met ondertussen een heel netwerk achter me van therapeuten en thuiszorg en huisarts en jaja ondertussen eindelijk weer een poetsvrouw...

Ziek-zijn is eenzaam, maar het dragen van het ziek-zijn moet ik nooit alleen doen...

Sarah wordt 5 !!! (4) - rotverwend maar dolgelukkig

2009-11-09T22:32:00.017Z

Zondagvoormiddag had Sarah een feestje in de Gabber, met 7 vriendjes en vriendinnetjes van school. Geen foto's, want de zieke mama was afwezig en papa had het erg druk om het feestje in z'n eentje in goeie banen te leiden. Maar ze had een heerlijke tijd!!! Ze werd overladen met kadootjes en ze was lekker moegespeeld toen ze weer thuiskwam, het was haar eerste vriendenfeestje en ze genoot blijkbaar van elke minuut...

Na de middag werd haar 5de verjaardag nog een keertje gevierd met de hele familie, in het (groot)ouderlijke huis. Heel even was ik erbij, voor de kadootjes, maar het kaarsjesblazen enzo was zonder mama, en ik ben blij dat ik toch wat foto's heb, met dank aan vake...

Een dagje eerder maakte moeke voor Sarah een heerlijke koekjesbiscuit, en zij mocht helpen, het werd natuurlijk een roze-getint exemplaar. Toen het lekkers klaar was, showde Sarah al graag het resultaat zonder ervan te smullen.

Peter (nonkel K.) en meter (tante H.) en nonkel R. brachten allemaal kadootjes mee, van de kinderen kreeg Sarah leuke tekeningen! Een heuse Barbie met vlindervleugels (die ze al aan de sint wou vragen), 2 Schleich elfen op paard, een Sarah Kay pyama, een dvd van Paddington, Littlest Pet Shop krasstickers, de Barbie ballon van vorige verjaardag opnieuw gevuld, een snoeptaart en hoedjes en toeters en nog meer van dat leuks... Mijn dochter werd deftig in de watjes gelegd en genoot er natuurlijk met volle teugen van!

Sarah was zonder enige twijfel de ster van het feest! Ongelooflijk toch dat ons meisje nu al 5 is!!!!! Een mooi exemplaar, al zeg ik het zelf... :-)

Toen was het tijd voor de kaarsjes en biscuit! Alle neven en nichten waren erbij om die heerlijke koekjesbiscuit aan te snijden en te helpen verorberen...

Je ziet wel hoe moe mijn kleine/grote meisje ondertussen al was, na een voormiddag speeltuin en een namiddag ravotten met de de nichtjes, maar stralen deed ze nog steeds!

Geen idee waar dit pruilmondje vandaan kwam, maar de foto is wel typisch mijn eigenste drama-queen, daarom zet ik 'm erbij! :-)

Spijt dat haar verwendag erop zit? Stukje biscuit te klein? Of stiekem (een mama mag toch dromen hè) een beetje gemis dat mama er niet bij kon zijn?

Wat zeker is: Sarah was rotverwend maar dolgelukkig, en dat maakt een mama gewoon heel erg blij! Dankzij de foto's van vake kon ik er toch een beetje bij zijn...

De geschiedenis herhaalt zichzelf

2009-11-07T19:06:00.002Z

5 jaren geleden lag mijn dochtertje in de couveuse, nadat ik haar geboorte had gemist, en ik lag op een kamer met een foto van het kind dat mijn dochter was - zo zei men mij alleszins, want ik was 'afwezig' bij de spoedkeizersnede en zag 'haar' pas op dag 3 voor het eerst, onwezenlijk in een steriele afdeling, en ik had niks-nul-komma-nul band met dat kleine ding in die grote couveuse...

5 jaren later moet ik toegeven dat ik nog te vaak dingen moet missen door dat immer falende lijf, en ik hààt het!

Morgen heeft Sarah haar allereerste echte feestje, met haar vriend(innet)jes, in een binnenspeeltuin. Morgen is er ook nog het grote familiefeest want iederéén wil die knappe meid van 5 verwennen!
En ik zal de grote afwezige zijn...
Mama is te ziek.
Hoe vaak heeft zij dat al gehoord? Hoe vaak zal ze het nog moeten aanhoren?
Te vaak!
En het doet ongelooflijk veel pijn! Ook al weet ik dat papa en moeke en vake en tante H. en nonkel K. en de vriend(innet)jes en neefjes en nichtjes er zullen voor zorgen dat Sarah een onvergetelijk fijne dag zal beleven. Ik wil er gewoon - zorgeloos - bij zijn!

Maar goed, het is niet anders... :-(

De hele vakantieweek ging het van kwaad naar erger met dit lijf, en gisterenavond kreeg ik weer een mokerslag van jewelste. Ik probeer met mijn laatste fut uit het ziekenhuis te blijven, al kan dit lijf ongetwijfeld een paar baxters gebruiken na zoveel wc-bezoekjes en zo weinig eten/drinken, maar meer dan ziek zijn zit er echt niet meer in dit weekend. Vreselijk voel ik me, niet alleen door de allesoverheersende en hardnekkige misselijkheid en buikkrampen en koppijn en..., maar ook door... "nooit meer een dag zonder pijn" en "het mag wéér niet zijn" en "teveel missen"...

Sarah heeft morgen hopelijk een fijne dag.
En ik zal thuis zitten uitzieken en missen.
Het is niet eerlijk!